Düşük sıcaklık fırınları:

Şerbetçiotu kurutmak için kullanılan fırın, bu tür fırınlara verilecek en iyi örnektir. Tuğladan yapılan bu fırınların çoğu, daire biçimindedir. Çapları 6 m kadar olan bu fırınlar, tepeye doğru incelir. Tepelere, genellikle külah biçiminde bir şapka yerleştirilerek rüzgarlı havalarda, rüzgarın geri tepmesi önlenir. Şerbetçiotu, fırının tabanına yayılır; 65°C'ı aşmaması gereken sıcak havanın dolaşımı, vantilatörlerle sağlanır. Hava genellikle buhar dolu borularla ısıtılır. A.B.D'nde şerbetçiotu fırınlarının çeşitli tipleri vardır. Bu fırınlar ahşap, tuğla ya da betondan yapılır; ama kurutma, ilke . olarak tümünde aynıdır.
Kereste fırını sıcaklık, nem ve havalandırma koşullarının, taze kereste gerekli ölçüde kurutuluncaya kadar denetlenebileceği bir fırındır. Bu yöntem, açık havada bir yıl bekletilerek sağlanan kurutma işlemini bir haftaya indirir.

Sürekli fırınlar:

Sürekli çalışan fırınların çeşitli tipleri vardır. Bunların en ilginci Hoffmann adlı bir demiryolu mühendisinin 1858'de yaptığı fırındır. Isıyı tutma ve verimi artırma açısından o güne kadar yapılanların en iyisi olan Hoffmann fırını, günümüzde de, bazı küçük değişikliklerle tuğla yapımında kullanılmaktadır. İlk yapıldığında yuvarlak bir tünel biçimindeydi; ama günümüzde kullanılanlar, birbirinden bağımsız bir dizi odacıktan oluşmaktadır.

Sıcaklık, bu odaların birinden ötekine geçmektedir. Pişmemiş tuğlalar bir odacığa yerleştirilir. Yanma için gerekli soğuk hava, hava gözünden girer ve odacıklar arasındaki duvarlarda bulunan delikler yoluyla soğumakta olan tuğlaların bulunduğu odacıklardan geçerken ısınır. Isınmış hava, yakıtın yandığı bölgeye varır ve sıcak yanma ürünleri, odalarda yeralan tuğlaların üstünden geçerek, onları ısıtıp kurutur. Çıkış gazları, borulardan geçerek bacadan atılır.

«Tünel» adı verilen bir başka fırın ise, Hoffmann fırınından yaklaşık 50 yıl sonra ortaya çıkmıştır. Pişirilecek eşyalar, genellikle hidrolik itme sistemiyle çalışan araçlarla ağır ağır tünelden geçer. Tünel, çeşitli bölümlere ayrılmıştır. Eşya, önce soğutma bölümünden gelen ısınmış havayla hafifçe ısıtılır; ardından pişirme bölümünden geçer. Son olarak, soğutma bölümüne gidip, tünelin çıkış kapısından çıkar.

Çimento endüstrisinde toz kömür, sıvı yakıt ya da gazla 1 500°C'a kadar ısıtılan döner fırınlar kullanılır. Bu fırınlar, hafifçe1 eğimlidir ve hammaddeler (tebeşir ve kil çamuru ya da öğütülmüş kireçtaşı ve kiltaşı) içeri verilip, ısı yardımıyla klinker haline gelene kadar yavaş yavaş döner.
Benzer fırınlar, kireç (CaO) yapımında da kullanılır. Dikkatle öğütülmüş kireçtaşı (CaCOj), fırında yakılır ve çıkan karbon dioksit gazı ya dışarı atılır ya da yararlı bir yan ürün olarak toplanır. Geniş, dikey ve hareketsiz olan eski kireç fırınları, günümüzde de birçok ülkede kullanılmaktadır.


kaynak 4
3.cilt / s.780-783