Mikrodalga sisteminde normal olarak kullanılan frekanslar, ya X ya da J bandındandır. Alarm sistemlerinde kullanılacak mikrodalga frekansları için en uygun kaynak, bir yankı kutusuna yerleştirilmiş Gunn DÎYOT'udur. Yansıyarak dönen sinyal, yayılmakta olan sinyalin bir bölümüne karışır ve frekanstaki herhangi bir Doppler kayması saptanır. Sinyaller, daha sonra, benzer bir işlemden geçirilerek sesötesi dalga ünitesine iletilir. Bu ünitenin alarmı çalıştırması, bir hareketin devamına bağlıdır.
Ancak, hem sesötesi dalga üniteleri hem de mikrodalga üniteleri, bazı koşullarda yanıltıcı alarmlar verebilir. Sözgelimi, mikrodalga sinyalleri camdan ya da ince duvarlardan geçerek, korunan bölgenin dışındaki bir hareket yüzünden alarm verebilir. Sesötesi dalgaları, korunan bölge içinde kalır; ama bu sistem de, şiddetli rüzgar ya da çalan bir telefonun ürettiği sesötesi titreşimler yüzünden alarma geçebilir. Korunan bölgedeki eşyalar da, sesötesi dalga sisteminin duyarlığını büyük ölçüde etkiler; çünkü sert yüzeylerden güçlü yansımalar alınırken, halı gibi yumuşak döşemeler bu dalgaları emer.
Sözkonusu sistemler, kapalı yerlerde kullanılmaya elverişlidir. Ancak, dışarda kullanılmak için bir verici ve bir uzaktan alıcı içeren mikrodalga üniteleri de yapılmıştır. Bunlar, dar mikrodalga demeti kesintiye uğradığı zaman harekete geçer. Bu tür yöntemlerin çevresel korumada da çeşitli uygulamaları vardır. Örneğin, korunacak alan çevresinde görünmez bir parmaklık oluşturacak biçimde düzenlenebilirler.

Televizyon sistemleri:
Televizyon kameralarıyla denetleme, büyük mağazalar gibi çok sayıda kişinin girip çıktığı yerlerde geniş çapta kullanılır. Bu sistemler, genellikle başlarında sürekli bir görevlinin bulunmasını gerektirir; amâ video kayıt araçları, tüm olayların magnetik bir banda kaydedilerek kanıt olarak saklanması olanağını verir.
Televizyonlu güvenlik sistemlerinin kullanımı, çok fazla ışığa gereksinimi olması yüzünden sınırlıdır; ama GÖRÜNTÜ GÜÇLENDİRİCİ'leri olan kamera tüpleri kullanılarak,geceleri de görüntü elde edilebilir.

Kızılaltı sistemler: Kızılaltı tayfı, en yüksek mik-rodalga frekanslarından, görülebilir kırmızının e.» u-zun dalgaboylarına dek uzanır ve insan gözü tarafından görülmediği için alarm sistemlerinde uzun süre kullanılmıştır. Normal bir kızılaltı ışını, ya bir galyum arsenür ışık kaynağından doğrudan doğruya, ya da bir akkor ışık kaynağından filtre etme yoluyla ışın üreten bir vericiyle, ona optik olarak bağımlı bir alıcıdan oluşur. Alıcıya sürekli kızılaltı sinyal ulaştığı sürece foto diyot yakalayıcı (detektör), sistemi alarmsız durumda tutan bir sinyal üretir. Ama, ışında kes;nti olursa, bir alarm sinyali başlar. Yakın zamanda, trig-lisin sülfat kullanan pasif kızılaltı aygıtlar geliştirilmiştir. Bu madde kızılaltı ışığa aşırı duyarlıdır ve cisimlerin sıcaklıkları yüzünden normal olarak çevreye yaydıkları kızılaltı ışınımı saptayabilir. Sinyalin geçtiği işlemler karmaşıktır; çünkü bu düzenleme, kızılaltı ışınlar çıkaran cisimlerin Önünden geçen bir kişinin yolaçacağı ışınım değişimini saptayacak biçimde gerçekleştirilir.

Merkez istasyonlar:
Alarm, ya çevredeki bir alarm zilini çalacak ya da alarm şirketinin merkez istasyonunu ve polisi uyaracak biçimde harekete geçer. İstasyon ya da polisin uyarılması, hırsızın (farkında olmayacağı için) yakalanmasını kolaylaştırır. Merkez istasyonların kendileri de sıkı güvenlik önlemleriyle korunur. Korunan bölgelerden gelen alarm sinyalleri sürekli telefon hatlarıyla bu merkezlere iletilir. Bir yerden alarm verildiğinde bu, hemen, merkez istasyon tarafından kaydedilir ve görevli tarafından polis uyarılır. Doğrudan doğruya polis merkezine bağlı benzer sistemler de kurulabilir.
Çalıştırıldığı zaman otomatik olarak polise ve öteki ilgili yerlere telefon ederek önceden kaydedilmiş bir mesajı ileten otomatik telefon çevirme aygıtları da, geniş çapta kullanılmaktadır.

Sayısal yöntemler:
Hırsızlara karşı kurulan alarm sistemlerinde, bilgisayar endüstrisinde kullanılan devre ve yöntemlerden de yararlanılmaktadır. Alarmları uzaktan yönetmek, tüm sistemleri birden çalıştırmak ve bazı yerlere şifrelerle girip çıkmak için yeni sistemler geliştirilmektedir. Sinyallerin kodlanması, normal bir DC devresinden daha fazla güvenlik sağlamaktadır; çünkü bir şifrenin taklit edilmesi çok daha zordur. Hırsız yalnızca belirli bir ünite için doğru uyarım kodunu değil, aynı zamanda doğru uyarım biçim ve büyüklüğünü de belirlemek zorundadır. Ancak, bu sistemler çok pahalıdır ve yalnızca çok büyük önem taşıyan güvenlik bölgelerinde kullanılır.