Bomba, içi PATLAYICI ya da başka tahrip edici kimyasal maddelerle dolu, çarpma ya da bir zamanlama aygıtı yardımıyla patlayan bir kutu olarak tanımlanabilir. Bombanın dışı metal, plastik, beton ya da camdan olabilir. Biçimi ve büyüklüğü, kullanıma bağlı olarak değişir.
Bu ad ilk kez, XIV. yüzyılda kullanılan ve «bombard» adı verilen kısa namlulu toplar nedeniyle ortaya çıkmıştır. Çünkü bu silahlardan atılan dökme demir ya da taştan yapılmış gülleler, namludan çıktıktan sonra yüksek bir eğrisel yol izlemekteydiler. Günümüzde de bazı durumlarda, havan mermileri, yüksek bir mermi yolu izlediklerinden bomba diye adlandırılır. Ancak, bomba diye tanımlanan silah, aslında, uçaklardan atılan, içi patlayıcı dolu büyük mermilerdir. Bazı bombalar istenen yere yerleştirilecek biçimde, bazıları da elle atılmak için yapılır.
Bombardımanın gelişimi: Balonların 1783 yılında bulunuşundan kısa bir süre sonra, bombaların havadan atılması için çalışmalar yapıldı. 1849 Avusturya Venedik savaşında, Avusturyalılar, ihtiraklı tapalı küçük bombalarla doldurdukları kağıttan yapılmış ve sıcak havayla uçurulan balonları, rüzgarla Venedik üstüne gönderdiler. O zaman alınan haberlere göre, bu bombalar, maddi açıdan çok, manevi açıdan zararlı olmuştu.
Bu düşünce, 1944 sonbaharında yeniden ortaya çıktı. Japonlar, her biri 10 m çapında, öldürücü ya da yangın çıkarıcı küçük bombalarla dolu olan yaklaşık 1 000 kağıt balonu, doğu rüzgarlarına bıraktılar. Hidrojen gazıyla doldurulmuş olan bu balonlar, A.B.D. ve Kanada'ya doğru uçtu, ama büyük çoğunluğu ıssız bölgelere düştü. Daha sonra, bunların yalnızca 300 kadarı bulundu.
XIX. yüzyılda düşmanı bombalama amacıyla balon kullanma denemeleri yapıldı, ama bu silah, 1899 La Haye konferansında yasaklandı. 1903'de Wright Kardeşler, ilk kez ağır bir araçla uçmayı başarınca, havacılık gelişmeye başladı ve 1907'de La Haye anlaşması iptal edildi. Bu tarihten sonra pekçok ülke, özellikle A.B.D. ve İtalya, yeniden havadan bomba atma çalışmalarına başladı.
Kayıtlara geçen ilk hava bombardımanı, İtalyanlar .tarafından Türklere karşı yapılmıştır. 1 Kasım 1811 tarihinde İtalyan teğmeni Gavotti, İspan
yol el bombalarından yapılmış, her biri 2 kg ağırlığındaki dört bombayı, Libya'daki Ayn Zara Türk kampına attı. Türkler bunu protesto ettiler; ama İtalyanlar, kampı denizden bombaladıklarını belirterek işin içinden sıyrılmaya çalıştılar. Bu durum hava bombardımanının ahlaksal açıdan eleştirilmesine yolaçtı. Sözkonusu tartışmalar hâlâ sürmektedir. Öte yandan, bombalama tekniği de giderek gelişti ve hava bombardımanlarının daha etkili ve daha uzun menzilli olması bakımından toptan üstün olduğu kabul edildi. Hem uçakların hem de hava gemilerinin kullanıldığı Birinci Dünya savaşı sırasında Alman Zeplinleri Londra üzerine yaklaşık 200 uçuş yaptılar ve 200 ton kadar bomba atıp, 1 700 insanın ölümüne ya da yaralanmasına neden oldular. 1923'te La Haye'de hava savaşlarına karşı bir karar tasarısı sunuldu, ama onaylanmadı.
İkinci Dünya savaşının sonlarına doğru Müttefikler, Almanya ve Almanlar tarafından işgal edilmiş bölgelere, yaklaşık 2 milyon ton bomba attılar. Bu bombardımanların değeri üzerinde pekçok tartışma olmasına karşın, hava bombardımanları, daha sonraki çatışma ve savaşlarda da önemli roller oynadı. Örneğin, 1965-1973 yılları arasında A.B.D. hava kuvvetleri Çinhindi'ndeki hedefler üzerine yaklaşık yedi milyon ton bomba attılar.

İlk uçak bombaları,
kanatçıklar ve yeni tapalarla donatılmış mermilerdi. Bunlar, yalnızca gözle nişan alınarak ve elle atıldıklarından, oldukça küçük ve hafif yapılmakta (yaklaşık 10 kg), isabet oranları da düşük olmaktaydı. Birinci Dünya savaşı sırasında ve sonrasında ise, bu alanda büyük gelişmeler görüldü. Uçaklara bomba adaptörleri ve nişangahlar takıldı. Ayrıca parça etkili, yangın, kimyasal ve aydınlatıcı bombalar gibi çeşitli tür bombalar yapıldı.
İkinci Dünya savaşında, daha Öldürücü bombaların yapılmış olmasına karşılık, 2n önemli sorun, isabet sorunuydu. Gece bombardımanlarında, hedefi gösteren aydınlatma fişekleri, gündüz bombardımanlarında hedef bulucu radyo dalgalar) gibi çeşitli teknikler geliştirildi. Günümüzde ise, hedef bulma tekni-ğindeki en son gelişme, LASER ışınlarının kullanılmasıdır. Bu sistem, A.B.D. tarafından 1971 yılında Vietnam'da kullanılmıştır.

Bomba tasarımı:
Bir bomba genellikle dört bölümden oluşur: Patlayıcı dolu gövde; uçuş sırasında bombayı dengeleyen kanatçıklar; bir ya da birkaç tapa; atış anında bombayı kuran bir mekanizma. Bombanın kurulması, emniyet kilidinin açılması anlamına gelir. Bazı bombalara, düşüşü geciktirmek ve dengelemek için paraşüt de takılmaktadır. Bombaların biçimleri, genellikle, aerodinamiktir; yani gövde, buruna doğru sivrilir. Gövdenin kalınlığı, patlama sırasında istenen etkiye bağlı olarak belirlenir. Kuyrukta bulunan kanatçıklar, metal plakalardan oluşur. Bunlar, normal düşüşler için yalın parçalar olabileceği gibi, düşüşte bombayı döndüren karmaşık biçimler de alabilmektedir.
Tapanın, hem bombanın taşıma sırasında patlamaması için emniyet aygıtı, hem de hedefe çarptığında ya da belirli bir zaman süreci içinde, büyük bir patlayıcı maddeyi patlatabilecek gücü olmalıdır. Bombanın içinde, tapa ile ana patlayıcı arasında bir ara patlayıcı bulunur ve Önce bu ara patlayıcı ateşlenir. Gerektiğinde bombalara, patlamayı garantileme amacıyla iki tapa konmaktadır. Bunlar bombanın burnunda olduğu gibi, ortada ya da kuyrukta da olabilir. Bombalar uçağa yüklendikten sonra, kurma sistemi kumanda tablasına bağlanır. Bazı durumlarda kurma teli, bombanın patlamayıp yere düşmesi için, bombayla birlikte atılır. Bazen de bombayı atılırken patlatmak için uçakta tutulur.

Bomba tipleri:
Bombanın biçimi, çoğunlukla, atış tekniğine bağlıdır. Sözgelimi, aerodinamik biçimli, 230 kg ağırlığındaki bir bomba, 3 000 m gibi bir yükseklikten atıldığında, hedefe saniyede 300 m'lik bir hızla ve dikeye 20°lik bir açıyla çarpar. Bombanın gövdesi yeterince güçlüyse, patlamadan önce, bu hızla bir binanın birkaç katını delebilir ya da toprağa altı metre kadar gömülebilir. Ancak, bir yangın bombasının gövdesi, aerodinamik biçimli olmak zorunda değildir. Çünkü bu bombanın, patlamadan önce vurduğu yeri tahrip etmesi gerekmez ve aerodinamik olmayan biçimi nedeniyle, düşüş hızı saniyede 90 m kadardır. Dr. Barnes Wallis'in yaptığı baraj tahrip bombalarında olduğu gibi, bazı bombalara kanatçıklar ya
da denetim plakaları takılabilir. Bu baraj bombaları, uçaktan atıldıktan sonra denetim düzenleri yardımıyla suyun üzerinde kaymakta ve baraja vardığında suyun dibine çökerek patlamaktadır.

Su bombaları,
sualtı hedefleri için yapılmış, hafif gövdeli ve yüksek tahrip güçlü bombalardır. Bu bombalar.belirli derinliklerde patlayacak biçimde hidrostatik olarak çalıştıkları gibi,suüstü hedefleri için de ayrıca bir burun tapası taşırlar. Sualtı bombalarının ana hedefleri denizaltılardır. Denizaltılar, patlama basıncıyla ağır yaralar alır. Bu bombalar, su üzerinde sekmelere engel olmak için, küt uçlu ve silindir biçimli yapılır. Bombaların % 75'i patlayıcı maddedir, ağırlıkları da 150, 300 kg arasında değişebilir.

Zırh delici bombalar,
kaim zırhlan ve betonarme yapıları delecek biçimde yapılmıştır. Bu bombaların çok güçlü çelik gövdeleri vardır. Ağırlıkları yaklaşık 450 kg'dır. İnce ve aerodinamik bir yapısı olan zırh delici bombaların patlayıcı madde yükü, ağırlıklarının yalnızca yaklaşık % 5-15'i kadardır. Hedefe girişten sonra patlamaları için, bu bombalarda ihtiraklı tapa bulunmaktadır.
Vt diye tanımlanan uçan bombalar, İkinci Dünya savaşı sırasında Almanlar tarafından geliştirilmiş olan ve yaklaşık 900 kg'lık patlayıcı madde taşıyan, ram-jet motorlu pilotsuz uçaklardı. Bu pilotsuz uçaklar, yakıtları bittiğinde yere düşmekte ve içindeki patlayıcı, büyük bir şok dalgasına neden olmaktaydı.
Atom bombası, bilindiği gibi, atom çekirdeğinin çıkardığı enerjiyi kullanmaktadır. Bu bombalar iki tiptir:

ATOM BOMBASI; HİDROJEN BOMBASI.
Çok büyük olan güçleri, kiloton ve megaton olarak belirlenir. Kiloton, bin ton TNT'nin, megaton ise, bir milyon ton TNT'nin patlama gücüne eşittir.

Kimyasal bombalar
Gaz, sis ve yangın bombaları gibi türlere ayrılır. Gaz bombalarının da ayrıca, akciğer ve deri rahatsızlıklarına yol açan gözyaşartıcı ve zehirleyici çeşitleri bulunmaktadır. Sis bombalarında, titanyum tetraklorür, heksakloretan ve çinko tozu, klo-rosülfonik asit ve sülfür trioksit ya da beyaz fosfor karışımları gibi kimyasal maddeler bulunur. Bunlardan sonuncusu, hedefe vurduğunda, sis yaptığı gibi, ayrıca yangın da çıkarmaktadır. Yangın bombalarında, genellikle, alüminyum tozu, demir oksit ve magnezyumdan oluşan ve termit denen bir karışım kullanılır. Bu karışım patladığında 2 500°C'lık bir sıcaklık oluşturur. İkinci Dünya savaşında uçaklar, 900 gramlık küçük yangın bombalarından binlercesini taşıyabilmekteydi. Savaş sırasında Müttefikler'in bir gece hava akınında, Berlin üzerine bu bombalardan yaklaşık 200 000 tane atılmıştı. Ayrıca, 25 Mayıs 1945 günü de, aynı bombalardan 600 000 tane Hitler'in karargahı üzerine bırakıldı. Savaşın son aylarında bu tür bombalar, yanıcı yağlarla yapılan bombaların ortaya çıkmasıyla kullanılmaz oldu. Sözgelimi, yanıcı bir yağ türü olan napalm, bir benzin, polisıiren ve beyaz fosfor karışımıdır. 1963-1973 yılları arasında, Çinhindi'nde yaklaşık, 300 000 ton napalm bombası kullanıldığı açıklanmıştır.
Başka bir tür bomba da, beyaz ya da renkli ışıklar saçan piroteknik bomba'dır. Fotoflaş bombaları ise, gece hava fotoğrafçılığı için kısa süreli, ama çok güçlü ışık sağlarlar. Bu bombalarda, fotografik flaş tozu ile, havada belirli bir zaman süreci içinde patlamalarını sağlayan bir ihtiraklı tapa bulunmaktadır. Buna benzer bir karışım da, savaş alanlarında hedef aydınlatmada kullanılan bombalara konmakta ve bombaya ayrıca, düşüş hızını kesme amacıyla bir de paraşüt takılmaktadır. Başka bir hedef belirleyici bomba ise, düştüğü yerde çeşitli renklerde ışık saçmaktadır.
Genellikle 230 kg'dan daha hafif olan propaganda bombaları, silindir biçimlidir. Orta bölümleri oldukça zayıf yapılmıştır. Bomba patladığında, ortadaki zayıf bölümden ikiye ayrılmakta ve içindeki propaganda kağıtları geniş bir bölgeye yayılmaktadır.

Atom bombası'nın yapımı-kullanılması-Çekirdek bölünmesi-bombanın çalışması-gelişimi

Atom ve mekanizması- atomos

Bomba nişan aygıtları-takometrik-alçak uçuş-açısal hız nişan aygıtı-cayroskoplar

Nüve Forum » kütüphane » Bilim ve Teknoloji » Araçlar ve Gereçler » Ölçü Aletleri

Kaynak:4
1.cilt / s.282-287