Seramik Sanatı | Seramik pano | Seramik Sempozyumu | Seramik Tarihi | Türk Seramik Sanatı |

Seramik hakkında bilgi

SERAMİK

Kilden yapılmış çini, tabak, kâse, fincan, vazo, testi ve levha gibi şeylerin genel adı. Güzel sanatların bir koludur. Seramiğin hammaddesi kildir. Killer volkanik kütlelerin çeşitli doğa olayları sonucu ayrışarak, suların etkisiyle sürüklenip belirli yerlerde birikmesinden oluşur. Saf olanları beyazdır. Kaolin saf bir kil çeşididir. Killere istenilen biçim verilebilir. En iyi cinsleri açık kurşunî, mavimtırak ve sarımtırak renkte olanlarıdır. Pişince renklerini kaybetmezler, ateşe dayanıklıdırlar. Kurutulmuş kil %20-40 oranında su ile karıştırılınca koyu bir hamur oluşur. Bu hamura istenilen biçim verilerek kurutulur. Havada kuruyan hamurun hacmi biraz küçülür buna "kuruma eksilmesi" denir. Fırında pişirilen seramik hamurlarında da küçülme görülür, buna "pişme eksilmesi" denir. Bu küçülmeler %25 oranındadır. Killere biçim verilirken hacimleri biraz büyük tutulur. Hamurların kurumaya bırakılmasıyla oluşan bu eksilmeler ve küçülmeler ayrıca yapılan eşyaların çatlayıp kırılmasına da neden olabilir. Bunları önlemek için kilden yapılan hamura, feldispat, kum, tebeşir, grafit, kuvars gibi maddeler katılır. Seramik eşya, kullanılan toprağın cinsine ve yapılışına göre üçe ayrılır: Pişmiş toprak eşya (çanak, çömlek, vazo, testi vb.); çini ve porselen. Seramik eşyalar, killerin işlenmesi bakımından da gözenekli ve gözeneksiz olmak üzere ikiye ayrılır. Gözenekli seramikle çanak-çömlek gibi eşyalar yapılır. Sıvıları, yağları geçirmemesi için, kurşunlu sırla kaplanır. Gözeneksiz seramik, çinilerle porselen eşya yapımında kullanılır. Çiniler, ikinci bir pişirmeyle, porselen eşyalar ise pişirildikten sonra sırlanır.