Strüktürel Sistemler ve Strüktürel Malzemeler Açısından Analiz:

1568 - 1575 yıllarında tamamlanan Selimiye Camii Osmanlı-Türk mimarisinin en büyük eseridir. Üçer şerefeli dört minaresi vardır. Her minarenin yüksekliği 79,89 m.'dir. Kubbesi 31,22 m. çapında olan Selimiye Camii tek bir kubbe ile örtülmüştür. Kubbenin çapı 31,22 metre, yüksekliği 42,25 metredir. Ana kubbenin zemin kat alanına (2000 metrekare) oranı %30 civarındadır. Kubbe yükü, fil ayaklarına ve onların kemerlerle bağlandığı payanda ayaklarına ulaşır. Payanda ayakları, alt katta dış cephedeki revaklar arasında yer alırken, üst katta mahfil duvarları revak cephesine kadar ilerler ve ortaya sanki bir saray cephesi çıkar. Payanda ayakları kademe kademe geri çekilerek payanda kemeri ile ağırlık kulesine kadar yükselir. Dört köşede yer alan minareler üçer şerefli olup aynı yüksekliktedir(71 metre).

Mekan Organizasyonunun Strüktürel Sistemle İlişkisi:

Edirne’nin merkezinde biraz yüksek bir tepe üzerinde yer alır. Külliye, cami, medrese, dar-ül hadis ve mukavakkithaneden oluşur. Sinan, bu yapıda örttüğü iç mekana verdiği genişlik ve ferahlıkla birlikte mekanın bir kerede kolayca anlaşılmasını sağlar. Kubbe aynı zamanda caminin dış görünüşünün ana hatlarını da belirler. Tek kubbe, cami derinliğinin tümünü kapsamakta, mihrap çıkıntısı ve yan mekanlar, ilave bir perspektif sağlamaktadır. Ayak sayısı arttığından dolayı açıklıklar azalmakta, kubbe daha yüksek ve hakim görünmektedir. Halbuki kareye oturan kubbelerde kemerler ve kemer dolgusu pencereli duvarlar da en az kubbe kadar geniş ve dolayısıyla etkileyici olmaktaydı. Yapıyı oluşturan her bir işlev için tek bir açıklık kullanılmıştır.

Strüktür ile Mimari İfade Arasındaki İlişki:

Selimiye Camisi’nin tasarımı matematiksel oranlarla oluşturulmuş. Yapıyı planından inceleyince, bir dikdörtgen 2 eşit parçaya bölünmüştür. Birinde cami işlevini görecek büyük bir daire, diğerinde diğer işlevler için oluşturulmuş, her bir işlev için bir daire dikdörtgenin kenarlarını çizmiştir. Bu anlamda bakınca Sinan’ın mimari ifadesinin tek bir işlev için tek bir açıklık şeklinde oluşturulduğunu anlıyoruz. Yapının bütününde incelediğimizde strüktürel elemanların ( kolon gibi) yapının içinde saklanmadığını, bir mekandan bir başkasına geçişi ve sınırları belli etmekte kullanıldığı anlaşılıyor.