Günümüzde en çok kullanılan tiplemeler, E. Kretschmer'in tiplemesiyle G. Heymans ve E. Wiersma'nın tiplemesidir (1909). Kretschmer tiplemesinde (1921) şu bedensel tipler sıralanır: atletik* piknik* leptozom* ve displastik* Leptozom tip ve şizotimik mizaçlı tip arasında olduğu gibi, piknik tip ve siklotimik* mizaçlı tip arasında da bir bağıntı olduğu ileri sürülür. G. Heymans ve E. VVİersma tiplemesi daha çok bir karakteroloji* niteliği taşır; çünkü özellikle ruhbilimsel tiplerin belirlenmesine dayanır Üç karakter* özelliğinden (heyecanlılık, etkinlik ve yankılanma) yola çıkılarak, sırasıyla şu sekiz karakter tipi tanımlanır: heyecanlı-etkin -birincil (öfkeli); heyecanlı-etkin-ikincil (ihtiraslı); heyecanlı-etkinliksiz-birincil (sinirli); heyecanlı-etkinliksiz-ikincil (duygusal); he-yecansız-etkin-birincil (canlı); heyecansız-etkin-ikincil (ağırkanlı); heyecansız-etkinlik-sız-birincil (amorf); heyecansız-etkinliksiz -ikincil (duygusuz).

Tiplemelerle ortaya konan biçimruhbi-limsel araştırma sistemlerine çok az güvenilebilir. Bunun nedeni, hem bu tiplemelere temel olan belirleyicilerin, hem de kurdukları bedensel-ruhsal bağıntıların son derece saymaca ve sistemli niteliğidir Öte yandan bu tiplemeler, kesin olarak organ-cı bir kişilik belirlenimciliğini varsayarlar. Oysa bunu hiçbir gözlem ya da deneyim olgusu, hatta E. Kretschmer tiplemesinde kurulan bazı bağıntıların düşündürte-bilecekleri gibi psikopatolojik etioloji alanında bile, doğrulamaya gerçekten yetenekli değildir.

Kaynak: Büyük Larousse, Cilt 19, sf 11548