sıf. (fars. ferhunde). Esk. 1. Uğurlu, kutlu: "Gelir ya da geçer ferhunde demler eski âlemler" (Nedim, XVII1. yy.). —2. Ferhunde-fal, falı uğurlu, kutlu çıkan; talihli. || Ferhunde-pa ya da ferhunde-pay, ayağı uğurlu olan: "Müşerref olmadı kasr-ı emel ferhunde-pâylerle" (Nedim, XVIII. yy.). || Ferhunde-rây, iyi şeyler düşünen; görüşleri uğur getiren. || Ferhunde-tâh, talihi, bahtı yaver, kutlu.
kaynak:2-cilt:7








Normal