Nüve Forum

Nüve Forum > akademik > Tıp Fakültesi > Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri

Tıp Fakültesi hakkinda Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri ile ilgili bilgiler


Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri Fonksiyonel ve yapısal olarak evrimin üst düzeyine ulaşmış bulunan menisküsler, yük iletiminde, şokun tamponlanmasmda, eklem bütünlüğünün korunmasında, yüzey sürtünmesinin azaltılmasında ve Özellikle stabilitesinin

Like Tree3Likes
  • 1 Post By Busra
  • 1 Post By Busra
  • 1 Post By Busra

Cevapla

 

LinkBack Seçenekler Stil
  #1  
Alt 02.10.10, 04:22
Araştırma Görevlisi
 
Üyelik tarihi: Jul 2006
İletiler: 3.382
Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!
Standart Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri

Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri
Fonksiyonel ve yapısal olarak evrimin üst düzeyine ulaşmış bulunan menisküsler, yük iletiminde, şokun tamponlanmasmda, eklem bütünlüğünün korunmasında, yüzey sürtünmesinin azaltılmasında ve Özellikle stabilitesinin sağlanmasında vazgeçilmez rollere sahiptirler (12, 35).
Son yıllarda giderek artan klinik ve laboratuar çalışmalar, menisküslerin temel fonksiyonlarını daha geniş bir şekilde aydınlatmıştır. Biomekanik çalışmalar menisküslerin %40-90'a varan oranlarda yüklenmeyi eklemin karşı yüzeyine ilettiğini göstermiştir. Vertikal yüklenmelerin iletiminde geniş temas alanı, menisküslerin kemikler arasında temas stress etkisini, azaltmasıyla sağlanır. Meniskus çıkarıldığı zaman temas alanı %50 oranında azalmaktadır (44). Menisküslerin bütün olarak çıkarılmasından sonra bu azalan kontakt alan beraberinde artmış kontakt stresini getirir. Kondrosit ve ekstrasellüler matriks üzerindeki mekanik koruyucu etkinin kalkması ve temas alanının azalmasıyla sonuçlanan artmış temas stresi, Wolf kanunlarına göre, kemiğin yeni duruma uyumuna yani remodeling'ine yol açar. Bu da f e m u r kondillerinde düzleşme; eklem aralığının daralması ve osteofit formasyonu gibi dejeneratif değişikliklerle seyreder. Konunun tarihsel gelişimi içerisinde Fairbank 1948 yılında günümüz biomekanik çalışmaları olmaksızın menisektomiler sonrası geç radyolojik değişiklikleri bu şekilde bildirmiştir (15, 21, 27, 29). Takip eden yıllarda Cox yaptığı hayvan deneyleriyle dizde gelişen dejeneratif değişikliklerin, çıkartılan menisküs parçası ile doğru orantılı olduğunu göstermiştir (20).
Menisküslerin temel fonksiyonlarından bir diğeri de eklemin stabilitesine yaptıkları katkılardır. Meniskular tüm düzlemler içerisinde, stabilizatör etkileri vardır. DeHaven menisküs lejyonlarının %70 oranında ÖÇB lezyonlarına eşlik ettiğini bildirmektedir (21, 22). ÖÇB kopmasıyla birlikle olan menisküs lezyonlannın tedavisinin yalnız menisektomiyle yapılması izole ÖÇB yırtığına oranla ön arka translasyonu %30 oranında arttırmaktadır (29, 45). Ön çapraz bağ yetersizliği ile birlikte femur kondilerin tekrarlayıcı subluksasyonları, tamiri yapılmış menisküsünlerin sonuçlarını olumsuz yönde etkitiyebİlmektedir (21, 29). Sonuçlar günümüzde epidemiyolojik hale gelen bağ tamirlerinin menisküs tamiri yapılmadan yapılamayacağını, menisküs tamirlerinde, bağ tamiriyle birlikte yapılması gerekliliğini göstermiştir (12, 13). Menisküslerin tamir edilerek korunmaları konusundaki deneyimler çok eskilere dayanır. Bilinen ilk menisküs tamiri 1889'da Annandale tarafından yapılmış ve Heatlcy tarafından yayınlanmıştır (27). 1936'da King köpek menisküsünü yerine dikmeyi başarmış ve periferik bir yırtıkta synovia'ya yakın kısmının iyileşeceğini ancak içerilere uzanan yırtığın iyileşmeyeceğini gözlemiştir (15, 29).
1980'ierden sonra konu üzerine yapılan çalışma lar giderek yoğunlaşmıştır, menisküslerin vasküler yapılanması, 1982 yılında Arnoczky'nin çalışmala rıyla belirli temellere oturmuştur (2, 3, 4). Yazarın periferal meniskal kan akımının diğer konnektif do kularda gözlenen reparatif cevabı, menisküslerde de olabileceğinin göstermesi bundan sonraki klinik uy gulamalara yol gösterici olmuştur (2). Menisküslerin kanlanmasında lateral ve medial genikülat arterler esastır, bunlarla periferikapsül ve ön yüz beslenir. Orta genikülat arter ise menisküsün posterior yüzü nün kanlanmasından sorumludur. Bu damarlanma premeniskal kapiller anastamozlarla yaygınlaşır. Vasküler penetrasyon iç menisküsün %10-30'una dış menisküsün %10-25'ine kadar yayılır (Şekil 1). Bu alanlarda vaskülaritenin devamlılığı fibroblastik iyi leşme potansiyelini sağlamaktadır. Tabana yakın ve ya kapsülden 3 ve en fazla 5 mm uzaklığındaki yır tıklarda stabil dikişlerle tesbiti takiben oluşan infla matuar cevap ve vasküler proliferasyon yeterli sonu cu beraberinde getirmektedir (2, 3). Yapılan çalışma ların klinik uyarlanabilirliği için yırtığın lokalizasyo nuna göre kanlanma;
***8226; a. Red-Red zon (kanlanmanın olduğu meniskosinovial birleşme yerinden 0-3 mm'lik bölge)
***8226; b. Red-White zon (kanlanın kısmen olduğu ve menisko-sinovial köşeden 3-5 mm'lik alan)
***8226; c. White-White zon (kanlanmadım olmadığı avasküler alanlar)
Vasküler alandaki tamir yeteneği ile, stabil bir tesbiti izleyen dönemde inflamatuar hücrelerden oluşan zengin fibrin pıhtısı oluşur. Bu fibrin iskeleti boyunca premeniskal kapiller pleksusdan gelen fibrovasküler ilk skar dokusu 10 gün içerisinde oluşumunu tamamlar. Deneysel çalışmalar matürasyonunu bir kaç ayda tamamladığını göstermiştir (2, 4). Doğal olarak fibroblastik iyileşme yeteneğinin en fazla olduğu alan, red-red zon olup tamir sonrası iyileşme potansiyelinin en yoğun olduğu bölgedir. Bu alan meniskokapsüler bileşke yerlerindeki sinovyal Örtüden meniskülerin ortalama 3 mm'lik periferik bölgesini kapsamaktadır. Klinik uygulamalarımız içerisinde en başarılı sonuçları bu alandaki yırtıkların stabil dikişlerle tesbiti sonrasında elde ettik (12, 13). Bu konuda yapılan diğer çalışmalar Özellikle genç hastaların periferik yırtıklarının eski dahi olsa, yeterli kanlanmanın iyileşmenin gelişimine zemin hazırladığını vurgulamışlardır (17, 18). Rosenberg 12 ile 45 yaş arasındaki genç ve dinamik popülasyonun menisküs tamiri için ideal olduğunu vurgulamıştır. 45 yaşından sonraki olguların sonuçlan tartışmalıdır (37).
1.JPG

Mehmet S. Biımet*1*, Cengiz Yılmaz'2'
Eklenmiş Dosya
Dosya tipi: pdf meniskus_97.pdf (279,9 KB (Kilobyte), 10x kez indirilmiştir)
__________________
http://nevart.net/
Güzel Sanatlar Fakültesi/Lisesi Yetenek Sınavlarına Hazırlık Kursu
Resim Yağlı Boya Hobi Kursu
Hızlı ve Etkili Okuma Kursu
Çocuklar için Hızlı Okuma Kursu
Çocuklar için Resim Kursu
Diksiyon Kursu
Nefes Teknikleri Kursu
Kişisel Gelişim Kursları[/CENTER]
Alıntı ile Cevapla
  #2  
Alt 02.10.10, 04:24
Araştırma Görevlisi
 
Üyelik tarihi: Jul 2006
İletiler: 3.382
Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!
Standart Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri

Weiss ve ark. stabil ve iyi kanlanan yırtıklara dokunmayarak takip etmiş ve yırtıkların tam olarak iyileştiklerini görmüşlerdir (46). Bu görüşle on ila onbeş milimetreden küçük yırtıkların herhangi bir dikiş olmadan da iyileşebileceğini vurgulanmıştır. Ön çapraz bağ tamirlerinde 10-15 mm altında ki yırtıkları yalnızca debride ederek bıraktığınızda iyileşebileceğini klinik olarak izledik. Ancak olgularımızda denemediğimiz radial yırtıkların tamirlerinin sonrasında da başarılı olunabileceği konusunda da görüşler bildirilmiştir (16, 31). Cabant Rhesus maymunlarında radial menisküs kesilerini tamir etmiş ve %38 oranında tam iyileşme ve %56 oranında potansiyel iyileşme gözlemlemiştir (15).
Yırtığın morfolojisi ve vaskülarizasyonunun tartışıldığı olgularda iyileşmeyi stimüle etmek için intrensek ve ekstrensik ilave yöntemler önerilmektedir. Bu çerçevede günümüze kadar eksojen fibrin pıhtı uygulamaları (5, 28), sinovyal flepler (24, 25), vasküler kanalları (4) gibi yöntemler uygulanmış ve başarılı sonuçlar bildirilmiştir. Klinik deneyimimiz içerisinde akut olgular haricinde tamir ettiğimiz tüm olgularda kanlanmayı stimüle etmek ve vasküler kanalları açmak için pereminskal debridman veya bir başka değişle yırtık uçlarının tazelenmeyi rutin olarak gerçekleştirilmiştir. Bu işlem için özel raspalar veya klasik ince uçlu küretlerden yararlanılmıştır. Kemotaktik ve mitogenetik stimulus için fibrin pıhtıları uygulamasını İzole yırtık olan sınırlı olgularda uyguladık (Şekil 2). Ön çapraz bağ tamiriyle birlikte menisküs tamiri yaptığımız olgularda tünel açılması sırasında spongioz kemikten gelen kanama bu stimulasyonu yapmaktadır (11). Cooper ve Jensen ACL tamiriyle birlikte tedavi ettikleri menisküs tamirlerinin sağlam ACL'lilere oranla daha başarılı olmasını bu görüşle açıklamaktadırlar (19, 30). Diğer bir stimülasyon yönteminde ise Fox ve ark. inkomplet menisküs yırtıklarında yırtık uçlarını tazeledikten sonra, 18 numaralı spinal iğne ile yırtık içinden kapsüle kadar kanallar açarak kanama sağlanmasıdır. Bu şekilde tedavi edilen 30 hastanın 27'sinde iyi veya çok iyi sonuçlar elde etmişlerdir (23).
Arnoczky ve Cipiollanın menisküs kanlanmasını gösteren çalışmasından sonra, periferik longitudunal yırtıkların tamiri üzerine olumlu ve destekleyici yayınlar giderek artmaktadır (2, 3, 4, 18). Tüm yazarlar periferik menisküs yırtıklarının çıkarılmayarak korunması ve eşlik eden lezyonlarla birlikte tamirinde birleşmektedirler. Hamberg, Barber ve Stone, Jakob, DeHaven izole menisküs tamir sonuçların yüz güldürücü olduğunu bildirmişlerdir (8, 26, 29, 41, 42). Yırtığın gelişmesinden sonra tamir için geçen sürenin iyileşme üzerine etkisi konusunda tam bir fikir birliği oluşmamasına karşın Stone yırtık oluşumundan sonraki ilk 2 haftada yapılan tamirlerde başarının %100'c yaklaştığını, zaman geçtikçe bu oranın %64'lere düştüğünü söylemektedir (42). Buna karşın Buseck, Noyes, Scott ve Barber yırtık süresi ile iyileşme arasında anlamlı bir ilişki olmadığını savunmaktadırlar (8, 14, 39). Ancak Rosenberg'in konu ile ilgili en son gelişmeleri derlediği çalışmasında yırtık ne kadar taze ise başarının da o kadar yüksek olacağını bildirmiştir (37).
Ulusal literatürümüzde ise konunun önemi ilk kez Alturfan ve ark. tarafından antero- medial instabilelerin tedavisi içerisinde vurgulanmıştır (1). Bunu takip eden yıllarda Anabilim Dalımızda menisküstamirleri konusundaki deneyimlerimizi yayınladık (12, 13). Konu ilgili gelişmeler Aşık'ın dikiş yöntemleri Üzerine yaptığı deneysel çalışmanın uluslararası literatüre yayınlanması ile devam etmektedir (6).
Artroskopik menisküs tamir yöntemleri
Günümüze kadar artroskopik olarak pek çok tamir yöntemi yayınlanmıştır. Bu yöntemlerin uygulama ilkeleri üç ana başlık altında toplanabilir. Bunlardan ilki içeriden- dışarıya, ikincisi dışarıdan-içeriye ve sonuncusu ise içeriden-içeriye konulan dikişlerle gerçekleştirilen tamir yöntemleridir.
2.JPG
Içeriden-dışarıya dikişlerle tamir
Artroskopik yöntemler içerisinde dikişlerin "içeriden-dışarıya" konulması konu ile ilgili ilk geliştirilen yöntemdir (8, 38). Orta ve özellikle posterior lokalizasyonlu ve de perferden 3¬4 mm uzaklıktaki longitudinal yırtıklarda uygulanır. Her iki menisküs parçasını sağlam biçimde tutmaya olanak tanıyabilen bir yöntemdir. Genel tamir ilkeleri doğrultusunda debride edilen veya tazelenen yırtık uçlarında serbest parçalar ve fibrotik dokular ortamdan uzaklaştırılır. Bu güne kadar içeriden dışarıya dikiş koymak için pek çok sistem geliştirilmiştir (16).
"Geliştiren kişilerin adlarıyla anılan bu enstrüman sistemlerindeki ortak amaç dikiş materyalinin kesintiye uğramaksızın yırtığa ulaşmasına olanak tanıyan ince bir boru veya tüp sitemidir (Şekil 3a, 3b). Dikişler konulurken skop, yırtığın lokalizasyonuna göre aynı taraftan veya karşı taraftan kullanılır. Ancak medial menisküs onarımı için tercih edilen yöntem skopun aynı taraftan, dikiş enstürmanının ise karşı giriş deliğinden eklemin içine sokulmasıdır, Stabil fiksasyon için 3-4 rnm aralıklarla vertikal planda ve yırtığın boyutlarına göre sütürler konulması gereklidir. Aşık'ın yaptığı biyomekanik çalışmalarda en güçlü tesbit yöntemi vertikal matriks sütürleri ile sağlanmaktadır (6) (Şekil 4). Tesbit için eklem içindeki iğne ile yırtığın iki parçasının arasından arkaya doğru yönlendirilerek kapsül geçilir.
Ancak artroskopik olarak gerçekleştirilen menisküs tamiri sırasında posteriora doğru içeriden dışarıya konulan dikişlerdeki iğnelerin nörovasküler yapıları zedeleme olasılığı vardır (40). Jakob ve DeHaven posteriora yakın tamirlerde posteromedial ve posterolateral insizyonla yumuşak dokuların ekartas yonunun kaçınılmaz olduğunu bildirmektedirler (29). Bu yüzden ilk uygulamalarda posterior insizyon ve nörovasküler yapıların ekartasyonu yapılmamasına karşın daha sonra rutin olarak kullanıma geçilmiştir. Posterio-medial insizyon medial kollateral ligamentin hemen posteriorundan yapılır. Posteromedial kesi ile pes anserinus posteriora ekarte edilerek kapsüle ulaşılır, bu sayede saphenous sinirin sartorius dalı korunur (42). Lateral menisküs onarımında ise dikişler geçirilirken popliteal tendonun anatomik konumu unutulmamalıdır (Şekil 5). Posterolateral keside ise biceps tendonu ile iliotibial band arasına girilerek kapsüle ulaşılır (Şekil 6). Bu şekilde biceps tendonunun önünde kalan birleşik peroneal sinir korunur (42).
Bu işlem sonrasında medial nıeniskus tamirinde diz ekstansiyona alınarak dışarıya alman dikişler kapsülün üzerinde düğümlenir. Lateral nıeniskus tamirinde ise dikişler diz 45°- 50° fleksiyondayken konulur ve dikişler dışarıya alındıktan sonra kapsülün üzerinde atılır.
Yöntemin uygulanması için Graf ve Clancy tarafından geliştirilen Menisküs Stricher tamir sistemi (Acufex Microsurgical Inc), L. Paulos ve t. Rosenberg tarafından geliştirilen Zone Spesifik Menisküs Tamir Sistemi (Linvatek Corpartion), yaygın olarak tercih edilen enstrümantasyonlardır.
3.JPG
__________________
http://nevart.net/
Güzel Sanatlar Fakültesi/Lisesi Yetenek Sınavlarına Hazırlık Kursu
Resim Yağlı Boya Hobi Kursu
Hızlı ve Etkili Okuma Kursu
Çocuklar için Hızlı Okuma Kursu
Çocuklar için Resim Kursu
Diksiyon Kursu
Nefes Teknikleri Kursu
Kişisel Gelişim Kursları[/CENTER]
Alıntı ile Cevapla
  #3  
Alt 02.10.10, 04:27
Araştırma Görevlisi
 
Üyelik tarihi: Jul 2006
İletiler: 3.382
Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!Busra öyle bir şöhrete sahip ki kendinden önce namı yürüyor!
Standart Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri

Dışarıdan-içeriye dikişlerle tesbit
L. Johnson'un popülerize ettiği bu sistemde, tesbit dikişleri perkutanöz olarak konulur (31). Yöntem özellikle lateral menisküsün orta ve posterior longitudinal yırtıklarında uygulanmaktadır. Yöntemi uygulamada nörovasküler yapıların komplikasyonlarından korunmak için ayrı bir insizyona gereksinim duyulmaz (31, 34, 44).
Tamir, tüm diğer yöntemlerde olduğu gibi yırtığın redüksiyonu ve tazelemesi ile başlar, Skop yırtığın lokalizasyonuna göre aynı veya karşı tarafta tutulur, menisküsün palpasyonunu takiben 18 no'lu spinal iğnelerden yararlanılarak menisküsün posteriorundan anterioruna doğru ve her iki yırtık bölümünü tutacak şekilde geçirilir. Sütür materyali ince trokarı çıkarıldıktan sonra iğnenin içinden ekleme sokulur (Şekil 7). Sütürün eklem içerisindeki konumu artroskopik olarak izlenildikten sonra ikinci iğne eklem içine aynı yöntemle sokulur. Sütür materyali ikinci iğneden içeriye sokulan yakalayıcı tel ile tutularak dışarıya alınır. Yırtığın uzunluğuna göre dikişler yine 3-4 mm aralıklarla ve mümkün olduğunca vertikal planda konulur. Ancak perkütan konulan dikişlerin genelde horizontal planda olduğu izlenilmiştir. dikişler semi-fleksiyondaki kapsülün dışında düğümlendikten sonra küçük bir insizyonla kapsüle tam oturtulur.
Bu yöntemi gerçekleştirmek üzerine geliştirilen ve en yaygın kullanımda olan enstrüman Menisküs mender Il'dir. Johnson içeriden-dışarıya konulan dikişlerde karşılaşılan pek çok komplikasyonun bu teknikle en aza indirgendiğini bildirmiştir (3l). Ancak diğer tekniklerdeki gelişmeler ve geliştirilen enstrümantasyonla birlikte kullanım kolaylıkları bu tekniğin popülarizasyonunu azaltmıştır.
İçeriden-içeriye dikişlerle tesbit
Rimmer menisküse konulan dikiş şekilleri konusundaki yaptığı deneysel çalışma ile horizontal, vertikal çift halka, ve vertikal tek halka dikişlerinin kuvvetleri karşılaştırılmış ve tüm kalınlığı içine alan tek vertikal halka dikişinin diğerlerinden anlamlı bir şekilde daha kuvvetli olduğu bulunmuştur (36). Daha sonraki yıllarda Aşık ve ark. beş ayrı dikiş tipi içerisinde en güçlü olanın vertikal rnatriks olduğunu bildirmiştir (6). Yukarıda teknikleri sunulan içeridendışarıya ve dışarıdan-içeriye dikiş formları ile her zarnan ideal düzeyde konulamayan sütürler, özellikle vertikal longitudinal yırtıkların tamirinde hedeflenen anatomik bütünlüğü sağlamakta yetersiz kalmaktadırlar, ayrıca kapsülden geçirilen dikişler ile fleksiyon kontraktürlerine ve nörovasküler komplikasyonlara neden olabilme olasılığı vardır (33, 34).
Tüm bu olumsuzluklara alternatif olarak geliştirilen içeriden-içeriye dikiş yöntemi ile dikişler tam vertikal konulabilmekte ve menisküsün tesbiti kapsüle değil meniskotibial bağa olmaktadır. Ancak yöntem ve diğer tekniklerle ulaşılması güç olan posterior boynuzun periferik köşe yırtıklarında önerilmektedir (33). Yöntemde yırtığın gözlenebilmesi için interkondiler aralıktan geçirilen 70° açılı skop gerekmektedir. Cerrahi amaçlı giriş posterornedialden veya posterolateralden yapılan giriş delikleri ile sağlanır.
4.JPG
Giriş deliklerinden tamir için ekleme sokulacak enstrüman 7 mm'lik kanüller yardımıyla yırtığa ulaştırılır, ancak sütürlerin konulabilmesi için bu amaca yönelik olarak geliştirilmiş sütür hook'larına (Conceptl suture hook, Linvatec CO) gereksinim vardır. Eğri hookla her iki meniskus parçasının birarada tutulmasını sağlayan dikişten sonra sütür materyali eklem dışına alınır. Bu enstrümanla kullanılan monofilamen sütürün her iki ucu dışarıda düğümlendikten sonra bir itici yardımı ile itilerek eklem içine oturtulur. Bu şekilde yırtığın uzunluğuna göre sütürler yerleştirildikten sonra tamir tamamlanılır. Yöntemin bir diğer avantaj da nörovasküler yapıların tehlike altında olmayışıdır (33). Ancak uygulamanın belirli bir deneyim gerektirdiği unutulmamalıdır, çünkü tekniğin gerçekleştirileceği alan küçük ve enstrümanlarda maniplasyona yabancı olmamak gereklidir.
T- fix endoskopik menisküs onarımı
T-Fix tekniğinden önce içeriden-içeriye dikişle tamir yukarıda sunulan posterolateral veya posteromedialden ulaşılabilinen sınırlı periferik yırtıklarda uygulanmakta idi. Menisküsün bu bölge dışındaki yırtıklarında posteriordan yaklaşım ile dikiş son derece güçtür. Son yıllarda bu güçlüğü ortadan kaldırmaya yönelik olarak Barrett ve ark. T-Fix (Acufex Microsurgical Inc, Mansfield, MA.) tekniğini önermişlerdir (9). Yöntem 3 mrn'lik polyacetal bar ile buna tutunan 2-0 nonabsorbe polyester dikişlerden oluşur (Şekil 8). Dikişler yırtık bölgesine 17 no'lu iğne ile 10 cm uzunluğunda tüp içerisinde geçirilerek ulaştırılır. Önce derinlik ölçücü prob ile ulaşılmak istenen derinlik ölçülür ve koruyucu kılıf bondan 3-4 mm. daha fazla kesilir, iğne menisküsün yırtık uçlarından birine vertikal biçimde geçirilir. İtekleyici rod ile dikiş menisküs altında sabitlenerek iğne ve kılıfı çıkarılır. İkinci dikiş de aynı ilkeler çerçevesinde yerleştirildikten sonra iki sütür ucu eklem dışında düğümlenir ve düğüm itici ile menisküsün üzerine oturtulur (Şekil 9). Son olarak artroskopik makas ile iplik uçları kesilir (9). Yöntem ile vertikal posterior boynuz yırtıkları, kova sapı yırtıklar,.flep ve horizontal yırtıklar gibi geniş bir yelpazede onarım olanağı sunulmaktadır (9, 10). İki yıllık izlern sonuçları ile T- fix ile tedavi edilen yırtıklarda %81 oranında başarı elde edildiği bildirmiş ve olumsuz sonuçlar yöntemden ziyade kanlanması iyi olmayan yırtıklardan kaynaklandığı savunulmuştur (10).
Menisküs onarımlarından sonra uygulanan rehabilitasyon programları yazarlara göre değişmekle beraber 4-8 hafta arasında kısıtlı hareketler ve yük vermeyi tam veya kısmi kısıtlamaktadırlar. Sportif aktivasyonlara dönüş ise ortalama 4-6 ayda olmaktadır. Barber tarafından bildirilen ise erken postoperatif dönemde tam hareket, tam yük ve rotasyonel stabilite sağlayıcı bir atelle sportif akliviteye hasta rahat hisseder etmez dönme şeklinde yapılan hızlandırılmış rehabilitasyon programının Standard programla yapılan karşılaştırmasında tekrar yırtık açısından anlamlı fark yaratmadığını izlemiştir (7). Benzer bir araştırma Mariani ve ark. tarafından MRI kontrolleri ile takip ederek yapılmış ve yine klasik yöntemlerle hızlandırılmış rehabilitasyonun arasında cerrahi başarıyı etkileyecek bir fark olmadığını göstermişlerdir (32). Bunun yanında hastanın erken tam hareket kazanabilmesi için gerekli olan süreç azaltılmış, artrofibrozis insidansı en aza indirgenerek günlük yaşama dönüş süresi kısaltılmıştır.
Sonuç olarak günümüzde diz ekleminin yumuşak dokularına yönelik cerrahisinin en önemli parçasını menisküslerin korunması oluşturmaktadır. Artık ideal menisküs cerrahisi ile ifade edilen, menisküsün yalnızca patolojik bölümünün sınırlı çıkarılması ile birlikte menisküslerin yırtıldığı yere stabil dikişlerle dikilerek tamirini içermektedir. Menisküslerin çıkarılmasını izleyen dönemdeki yüksek osteartrit insidansı, menisküslerin korunması veya tamiriyle en aza indirgenirken, menisküslerin çok yönlü fonksionları da korunmuş olmaktadır.

Mehmet S. Biımet*1*, Cengiz Yılmaz'2'
__________________
http://nevart.net/
Güzel Sanatlar Fakültesi/Lisesi Yetenek Sınavlarına Hazırlık Kursu
Resim Yağlı Boya Hobi Kursu
Hızlı ve Etkili Okuma Kursu
Çocuklar için Hızlı Okuma Kursu
Çocuklar için Resim Kursu
Diksiyon Kursu
Nefes Teknikleri Kursu
Kişisel Gelişim Kursları[/CENTER]
Alıntı ile Cevapla
  #4  
Alt 09.02.12, 20:04
Acemi
 
Üyelik tarihi: Feb 2012
İletiler: 1
ayhanag doğru yolda ilerliyor.
Standart Cevap: Meniskus yırtıklarının artroskopi ile onarımı ve ilkeleri

merhaba

sol ic meniskusumde longitunal yirtik olustu. Ameliyat olmak istemiyorum. tedavi icin alternatiflerim var mi ne yapabilirim. yas 44

iyi gunler
Alıntı ile Cevapla
Cevapla

Tags
artroskopi, ilkeleri, meniskus, onarımı, yırtıklarının

Seçenekler
Stil

Yetkileriniz
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-KodlarıKapalı
Trackbacks are Açık
Pingbacks are Açık
Refbacks are Açık



Bütün zaman ayarları WEZ +2 olarak düzenlenmiştir. Şu anki saat: 19:12 .