Bilindiği gibi Türkçeye yabancı kelime girişi bir hayli geçmişe dayanmaktadır. Türk dilinin ilk yazılı belgeleri olan Orhun Abidelerinde dilimize girmiş sadece birkaç yabancı kelimeye rastlarız. Bu dönemde Türk diline Çinceden kunçuy ‘prens’, señün ‘general’, totok ‘askerî vali’, taluy ’deniz’ gibi kelimeler girmiştir. Bu kelimeler arasında bazı yer adları da bulunmaktadır.
Uygur Türkçesi döneminde dilimize giren yabancı kelimelerin sayısındaki artışı, Türklerin kabul ettikleri yeni dinin etkisiyle gelişen tercüme edebiyatına bağlayabiliriz. Zeynep KORKMAZ, “Uygur Türklerinin kabullendikleri Budizm, Manihaizm, Brahmanizm ve Nesturilik gibi dinler, Türkçeye bu dinlerin giriş yollarına göre Sanskrit, Sogot, Çin ve Tibet dillerinden bir hayli yabancı kelime ve terimin girmesine, dolayısıyla dilde yabancı kelimeler sorununa yol
açmıştır”demektedir.

Yukarıda belirttiğimiz genel sebeplerle Uygur döneminde dilimize girmeye başlayan yabancı kelimeler sonraları da sayıca artarak devam etmiştir. Orta Türkçe döneminde benimsenen dinin etkisiyle Türk diline yoğun bir şekilde Arapça kelimeler girmiş; fakat bu kelimelere karşılık bulma veya bu kelimeleri Türkçeleştirme kaygısı güdülmemiştir. Karma medeniyetin etkisi altında kalan ve yeni oluşmaya başlayan sahanın yazı ve edebî dili, başlangıçta hafifçe yabancı dil tesirine uğramıştır. Bu baskı bilhassa Karahanlı devleti içinde kalıntısı bulunan İran dili ve edebiyatı tarafından gelmiştir. Bu edebiyat, aynı zamanda ve dolayısıyla, hem Karluk-Uygur Türkçesinin, yani Doğu Türkçesinin hem de daha sonraları Harezmde tutunan Oğuz-Kıpçak Türkçesinin kuruluşunda da etkili
olmuştur. Bu yüzden her iki (Karluk-Uygur, Oğuz-Kıpçak) edebiyatın yapısında Arap ve Fars dillerinin kelime ve kurallarına rastlanmaktadır.
18. yüzyılda ise Avrupa ile siyasal ilişkilerin yoğunlaşması Avrupa dillerinden dilimize kelime girmesine yol açar. Sait Paşa, Gazeteci Lisanı adlı eserinde Batıdan alınan ilk kelimenin, 1789 savaşından sonraki barış görüşmelerinde kayda geçirilen “statuquo” kelimesinin olduğunu kaydeder. Sait Paşa yine aynı eserde, “statuquo” kelimesinden 50 yıl sonra “politique” ve “diplomatie” kelimeleriyle birlikte maliyeyle ilgili “empirant” ve “avance” gibi kelimelerin Türk
diline girdiğini belirtir.
Tanzimat hareketiyle kültürde başlayan başkalaşım doğal olarak eğitimde de kendini göstermiştir. Bu dönemde başlayan yabancı dille eğitim problemi günümüzde de devam etmektedir. O dönemde Fransızca eğitim veren Mekteb-i Tıbbiye, daha sonraları Türkçe eğitime döndüğünde iki sonuç ortaya çıkmıştır : İlki Türk gençleri akın akın Tıbbiyeye girerek hem parlak bir başarı elde etmişler, hem de memleket bu gençlerden yararlanmıştır. İkincisi bilim terimlerinin Türkçeye çevrilme zorunluluğu görüldüğünden, o zamana kadar tıp dili olmayan
Türkçenin tıp dili olabileceği görülmüştür.
Ancak daha sonraki yıllarda da yabancı dille eğitim devam etmiştir. 1950 yılında NATO’ya girişimizle başlayan, 1980’li yıllarda büyük ivme kazanan ve bizzat
devlet eliyle başlatılan Fransızca yerine İngilizce; Fransız kültürü yerine İngiliz kültürünü benimsenme fikri; Türk dili için pahalıya mal olmuştur.
Bu tarihten itibaren İngilizcenin ve İngiliz-Amerikan kültürünün topyekûn bir hücumuna uğrayan Türkçemiz, yeni bir emperyalizmin ve onun dilinin karşısında –her zaman olduğu gibi- savunmasız bırakılmıştır.
Türkçenin bünyesine aldığı yabancı kelime oranları dönemlere göre değişmektedir. Doğan AKSAN, Uygurlardan günümüze gelen metinlerde Çin, Sogot, Sanskrit dilleri gibi birçok yabancı dilden Türkçeye giren kelimelerin oranını %2 ile %5 arasında göstermektedir.
Yine 11. yüzyıla ait Kutadgu Bilig’de bu oran %1,9 dolayındadır. Kutadgu Bilig’den 150-200 yıl sonra yazıldığı anlaşılan Atebetü’l Hakayık’ta yabancı kelime oranının yükseldiğini ve %20’ye, bazı yerlerde %26’ya çıktığını görüyoruz. Eski Anadolu Türkçesine gelindiğinde ise yabancı kelime oranları Yunus Emre’de %13, Aşık Paşa’nın Garibnâmesi’nde %20, Ahmet Fakih’in Çarhnâmesi’nde %28’dir. 15. yüzyıl sonları ve 16. yüzyılın başlarında başlayan Yeni Türkçe döneminde Arapça ve Farsça kelimeler Türk dilinde ağırlık
kazanmıştır. Bu dönemde yabancı kelimeler Bâkî’de %65, Nef‘î’de %60
ve Nâbî’de %54’e yükselir. Tanzimat döneminde ise Namık Kemal’de
%62, Şemsettin Sami’de %64, Ahmet Mithat’ta %57 düzeyindedir. Bu
oranlar 1965’e kadar %25’e düşmüştür.