Kur'an'a göre, bu doruk noktanın tipik temsilcisi Firavundur (bk. Taha, 24, 43; Naziat, 17).
Firavunlar medeniyeti bir tuğyan medeniyeti idi; batış­ları bu yüzden olmuştur: "O sütunlar, saraylar sahibi firavunlar... Onlar ki, ülkeler boyunca tuğyan sergilediler ve oraları fesada boğdular. Sonunda Rabbin onların üzerine azap kamçısını yağdın verdi." (Fecr, 11-13).
Ne ilginçtir ki, tuğyan babalan olan Firavunların ezdiği İsrailoğulları, sonunda Firavun yolu olan tuğyana sapmaktan kurtulamadılar. Onların ilahi gazaba uğramala­rına bu sapma sebep oldu (Taha, 80—87).
Şunun altını bir kez daha çizmeliyiz:Kur'an, temel fıtrat prensiplerinden biri olarak, şunu ısrarla belirtir: Bütün uygarlık ve saltanatların çöküşü azmak yüzündendir. Bu, daha çok, madde ve ondan kaynaklanan değerlere aldanarak azmaktır. Her çöküşün altında bu yatar (bk. Teref mad.). Nitekim, Nâziat suresi 37-38. ayetler tuğyan ile iğreti hayatı ve dünya nimetlerini ilahlaştırma arasında bağ kurmaktadır.
Tuğyana sapanların cezalan, bir tabiat tuğyanı olan ateşle verilecektir. Cehennem, tabiat kuvvetleri tuğyanının tipik ve çok güçlü bir belirişidir ve.tuğyancı zalimlerin cezalandırılmasında en uygun yol cehennemle ceza yoludur.
(Naziat 39). "Şu bir gerçek ki, cehennem bir gözetleme yeridir, tuğyana sapmışlar için bir dönüş-varış yeridir." (Nebe, 21—22). Böyle olduğu içindir ki, cehennem ehli, birbirlerini suçlarken sürekli "Seni tuğyana ben itmedim" şeklinde konuşacaklardır. Ve onlar: Tuğyana sapmış bir topluluk idiniz, hadi görün sonunuzu" hitabını duyacak­lardır. (Kaf, 27; Saffât, 23, 31; Sad, 55-56).
Tuğyan, insanın güzele ve iyiye desteklik eden dengesi­ nin belini kıran bir illettir. Bu yüzden, Kur'an tuğyanı,istikamet (dosdoğru yürüyüş)ten bir sapma olarak gösteri­
yor (bk. Hûd, 112).-
Tuğyana sapmanın musallat edeceği denge bozukluğu insanı aldatır, kuruntu ve hayale esir eder. İnsan bu duruma gelince nefs egosunun oyuncağı olur ve karanlığı ışık. şapı, şeker zannetmeye başlar. Kur'an bu sırra dikkat çekerken, inkarcıları "tuğyanları içinde oynayıp oyalanan gafiller" olarak tanıtır, (bk. Bakara, 15; En'**, 110; A' raf, 186; Yunus, 11; Müminûn, 75; Tur, 32).
Tuğyan çemberinde gaflet ziliyle oynayanlarda oluşan en öldürücü hastalık, ışığı ve güzeli getiren ve gösteren her söz ve uyarının tuğyanın yoğunluğunu artırmaktan başka bir işe yaramamasıdır. Bu bir tâğut illetidir. Tâğut illetine tutulanlarda öğüt ve uyarı, beklenenin tam tersi bir etki yaratır. Tâğutun zulüm ve dehşeti biraz d#ha artar (Mâide, 64, 68: İsra, 60).
Tuğyan kavramının bu Kur'ansal yapısını gördükten sonra tâğutu kısa bir ifadeyle şöyle tanımlayabiliriz: Tâ­ğut, her devirde, Firavun ruhlu kişilerle, onların yardak­çıları olan güruhun genel adı, cins ismidir.
Anlaşılan odur ki, her devirde birden çok tağut bulu­nur. Tağutların kabile çapında, millet çapında olanları yanında bölgesel ve enternasyonal olanları da bulunacaktır. Bunlar birbirlerinden habersiz olabilecekleri gibi, organize de olabilirler. Hatta, İblisler parlamentosu (hizbuş şeytan, evliyauş şeytan) gibi birlikler, beraberlikler vücuda getire­bilirler, aralarında hiyerarşik bir düzen kurulabilir, para­lellik veya entegrasyona gidebilirler. Böyle olunca da tağutı sistemler, parlamentolar-prensipler geliştirilebilir. Mesela, Muhammed İkbal (ölm. 1938) emperyalist Batılı­ların oluşturdukları sömürü düzeninin temsilcilerinin vü­cut verdikleri organizasyonu, İblisler Parlamentosu diye anmıştır. Aynen bunun gibi Tağutlar Parlamentosu deyi­mini de kullanabiliriz. Kur'an bu noktada evliyaut tağut (tağutun dostları, görev arkadaşları, destekçileri) deyimini kullanıyor ki, yukarda işaret ettik.
Kısacası tağut, Kur'an terminolojisinde, İblis-Şeytan kuvvet ve idealinin fiziksel güç ve birimler haline gelmesini, aksiyona dönüşmesini gerçekleştiren insani unsurdur.