Çocuklarda inatlaşma özellikle 2-4 yaş arasında görülmektedir. Çocuklar; anne-babalarına, artık bir birey olduklarını fark ettirebilmek ve bağımsızlıklarını ortaya koymak için inatlaşma sürecine girerler. Aslında bu kendini keşfeden bir çocuk için normal bir durumdur. Kendi benliğinin farkına varan ve “Bende Varım” diyen bir çocuk; ailesiyle ya da çevresindekilerle her konuda çatışmaya girebilir duruma gelmiştir. Eğer çocuk inatlaşma sürecine girdiyse herşeye karşı çıkar bir tutum sergileyecektir. Bazen neyi istediğini bile bilmeden, sadece karşı tarafın fikrine tezat bir fikir ile inatlaşacaktır. Buda kendi bireyselliğini, bağımsızlığını kazanmak isteyen bir çocuğun, kendi istediğini yaptırmaktan başka bir şey değildir. İşte ailelerin dilinden düşmeyen klasik söz ”Hayır, Olmaz“ çocukların “Bende Varım” demesi ile başlamış oluyor.

Ailelerin çocukların inatlaşmalarına karşı nasıl bir tutum sergileyecekleri çok önemlidir. Çocuk, aile tarafından istenmeyen bir davranışı yapmak istediğinde, en iyi yöntem çocuğun dikkatini dağıtmaktır. Çocuklar dikkatlerini uzun süre yoğunlaştıramadıkları için ”Aaa bak burda ne varmış?” gibi sözlerle çocuğun dikkati dağıtılabilmektedir. Eğer çocuk inadından vazgeçmiyorsa yapılacak tek şey anne-babanın; ona uzlaşıcı bir dille yaklaşarak, yapmak istediğinin şu an mümkün olmadığını ve bunun için üzgün olduklarını, onu anladıklarını dile getirmeleri gerekir. En önemlisi ona alternatifler sunmaktır. Örneğin çocuk; annesi yemek yaparken bıçağı eline aldığında, anne şöyle bir tavırla yaklaşmalıdır. “Bu alet kesici olduğundan, sana zarar vermesinden korkuyorum. Seni anlıyorum bana yardımcı olmak istiyorsun ama üzgünüm. Eğer istersen çorbayı karıştırmamda bana yardımcı olabilirsin.” denilebilir. Bu tarz düşünen her anne-baba, stresten uzak daha mutlu bir yaşam sürmektedir.