ÂSAF HÂLET ÇELEBİ
İstanbul'da doğdu (1907). Galatasaray Sultanisi'nin son sınıflarından Adliye Mektebi'ne geçti. Okulu bitirince bir süre zabıt kâtipliği, bankacılık yaptı, çeşitli küçük memurluklarda çalıştı. Son görevi Đstanbul Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü kitaplık memurluğu idi. Şiirlerinin yanı sıra eski edebiyat alanındaki çalış*malarıyla da tanınan sanatçı, Fars ve Hint edebiyatları üzerine araştırma ve tanıtma yazıları, kitaplar yayımladı. 15 Ekim 1958'de Đstanbul'da öldü. Beylerbeyi'nde Küplüce Mezarlığı'na defnedildi.
Doğu-Batı kültürlerini bağdaştırarak, ilhamını Asya tasavvuf ve dinler tarihinin ünlü kişilerinden, Eski-Doğu medeniyet ve masallarından alan, ekzotik şiirleriyle tanındı. Somut malzemeyle soyut bir âlem inşa etti. Bir hayal ve duygu şairi değil, bir sezgi şairi oldu.

Eserleri :
Şiir : 1 .He (1942), 2.Lâmelif (1945), 3.Om Mani Padme Hum (ilk iki kitaptakilerle yeni şiirler bir arada, 1953)
Monografi : 1.Mevlânâ (1940), 2.Molla Câmi (1940), 3.Naima (1953), 4.Ömer Hayyam (1954)
Antoloji : Divan Şiirinde Đstanbul (1953)
Đnceleme : Mevlânâ ve Mevlevilik (1957)
Metin Neşri : Eşrefoğlu Divanı (1944)

SEMÂ-i MEVLÂNÂ
tennûre giymiş ağaçlar


mevlânâ içimdeki nigâr başka bir nigârd ır içimdeki sema'a nice yıldızlar akar ben dönerim gökler döner benzimde güller açar güneşli bahçelerde ağaçlar halaka-ssemâvâti- vel'ard'h
yılanlar ney havalarını dinler tennure giy miş ağaçlarda
çemen çocukları mahmur
câaan
seni çağırıyorlar
yolunu kaybeden güneşlere
bakıp gülümserim ben uçarım
gökler uçar
(Om Mani Padme Hum, s.40)

İBRÂHÎM
ibrâhîm
içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putlar ın yerine yenilerini koyan kim
güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrâhîm
güneşi evime sokan kim
asma bahçelerinde dolaşan güzeller i
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamans ız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim


NÛRUSİYÂH
bir vardım
bir yoktum
ben doğdum
selimi sâlisin köşkünde
sebepsiz hüzün hocamdı
loş odalar mektebinde
harem ağaları lalaydı
kara sevdâma
uyudum
büyüdüm
ve nûrusiyâha ağladım
nûrusiyâha ağladığım zaman
annem sûzidilâra idi
ve babam bir tambur
annem sustu
babam küstü
ama ben niçin hâlâ nûrusiyâha ağlarım
nûrusiyâaah
nûrusiyâaahhh


» Nüve Forum » kütüphane » Kültür » Edebiyat » Edebiyatçılar » Şairler » Diğer Şairler »

Kaynak