merhaba.

efendim düşünüyorumda bu ana ne kadar haklı aslında.
yetiştirdiği birey herne yaparsa yapsın özverili bir hayatın ürününün böyle heba olması kimbilir nasıl bir duygudur.
nasıl kahreder insanı
duyguları.
güveni.
bazen hakikaten inanç ve güvenlerimizi bir kenara bırakıp özeleştiri yapmamız gerekiyor sanırım.
yukarıdaki aslında bir şikayet değil bir feryat.
bir isyan.
bir çaresizliğin vurgusu.
bizi yetiştiren toplumun borçlarımıza karşılık ödenmesini istediği diyetler gibi.
haklı haksız akıllı akılsız.
verdiklerimizin hiç bir zaman tam karşılığı olmayan diyetlerimiz.
ananın diyeti gibi ne yapmış bu ana yetiştirmiş bir birey meydana getirmiş koruma güdüsüyle faydalı olacağını düşünerek.
aldığı ödül yokluk hiçlik karmaşa hainmi kahramanmı yetiştirmiş sonuç bile yok!
dedim ya özeleştiriler hep çıkmaz sokaklarda kaybolup gidiyor!
yukarıdaki ileti ananın sesi ve bunu cevaplayamamanın hüznüyle yazdım.

saygılarımla.

oğuz gölçik yazar...