Chichen Itza


IPA pronunciation: [ˈtʃi.tʃɛn.ˈit.sɑ][1]) (from Yucatec Maya: chich'en itza' , "At the mouth of the well of the Itza") is a large pre-Columbianarchaeological site built by the Maya civilization located in the northern center of the Yucatán Peninsula, present-day Mexico.
Chichen Itza was a major regional center in the northern Maya lowlands from the Late Classic through the Terminal Classic and into the early portion of the Early Postclassic period. The site exhibits a multitude of architectural styles, from what is called “Mexicanized” and reminiscent of styles seen in central Mexico to the Puuc style found among the Puuc Maya of the northern lowlands. The presence of central Mexican styles was once thought to have been representative of direct migration or even conquest from central Mexico, but most contemporary interpretations view the presence of these non-Maya styles more as the result of cultural diffusion.
Archaeological data, such as evidence of burning at a number of important structures and architectural complexes, suggest that Chichen Itza's collapse was violent. Following the decline of Chichen Itza's hegemony, regional power in the Yucatán shifted to a new center at Mayapan.
According to the American Anthropological Association, the actual ruins of Chich'en Itza are federal property, and the site’s stewardship is maintained by Mexico’s National Institute of Anthropology and History (Instituto Nacional de Antropología e Historia, INAH). The land under the monuments, however, is privately-owned by the Barbachano family.[2]

Chichen Itza
, Kristof Kolomb öncesi dönemde Maya uygarlığı tarafından bugünkü Meksika'da inşa edilmiş arkeolojik bir bölgedir.Chichen-Itza Kalesi (El Castillo) 20. yüzyıl'ın başlarında gökdelenlerin inşasına kadar,dünyanın en yüksek yapısıydı.Temmuz 2007'de seçilen dünyanın yeni yedi harikasından biridir.

Christ the Redeemer

(Portuguese: Cristo Redentor), is a statue of Jesus Christ in Rio de Janeiro, Brazil.[1] The statue stands 39.6 metres (130 feet) tall, weighs 700 tons and is located at the peak of the 700-m (2296-foot) Corcovado mountain in the Tijuca Forest National Park overlooking the city.[1][2][3]
A symbol of Christianity, the statue has become an icon of Rio and Brazil.


Christo Redentor
Rio de Janeiro'da Corcovado Dağı tarihinde, üzerinde şehrin sembollerinden biri olan İsa heykelidir. Dağın aşağı kısmında Tijuca Milli Parkı bulunur. Corcovado 710 m yükseklikte olup, muhteşem bir şehir manzarası sunar. Kıvrımlı bir yol ve Corcovado dağ treni, dağın zirvesinin yakınına kadar gelir.7 Temmuz 2007Dünyanın Yeni Yedi Harikası'ndan biri olarak seçilmiştir.

Christo Redentor
heykeltraş Dağın zirvesinde Heitor Silva Costa tarafından tasarlanmış ve FransızPaul Landowski tarafından beş yıl içinde gerçekleştirdiği İsa heykeli (Por Christo redentor) bulunur. Landowski'nin eseri 1931 yılında son bulmuş ve 12 Ekim'de dikilmiştir. 30 m boyundaki devasa heykel 8 m yükseklikteki bir kaide üzerinde durur ve 1.145 ton ağırlığındadır. Yalnızca başı 3,75 m yükseklinde olup 30 ton gelir. Açılmış kollarının genişliği 30 m tutar. İnşa malzemesi olarak beton, üzerinde katman olarak da sabun taşı (talk da denir) kullanılmıştır. Heykelin inşası katolik derneği tarafından, aslen çirkin telefon direklerini örtmek için sipariş olarak verilmiştir. Bugün yıllık 1 milyon kadar insan anıtı ziyaret eder.
Dominik Cumhuriyeti'nin kuzeyindeki Puerto Plata şehrindeki 793 m yükseklikteki Pico Isabel de Torres Dağı'nda heykelin bir benzeri inşa edilmiştir.
1 Aralık 1999'da Avusturyalı Base Jumpingci Felix Baumgartner, heykelin sağ kolundan paraşüt ile atlamıştır. Baumgartner, öncesinde ok ile fırlattığı bir halat ile tırmanmıştır.

The Great Wall of China



(Simplified Chinese: 长城; Traditional Chinese: 長城; Pinyin: Chángchéng; literally "Long wall") or (Simplified Chinese: 万里长城; Traditional Chinese: 萬里長城; Pinyin: Wànlǐ Chángchéng; literally "The long wall of 10,000 Li (里)"[1]) is a series of stone and earthen fortifications in China, built, rebuilt, and maintained between the 5th century BC and the 16th century to protect the northern borders of the Chinese Empire during the rule of successive dynasties. Several walls, referred to as the Great Wall of China, were built since the 5th century BC, the most famous being the one built between 220 BC and 200 BC by the first Emperor of China, Qin Shi Huang. That wall was much farther north than the current wall, built during the Ming Dynasty, and little of it remains.
The Great Wall is the world's longest human-made structure, stretching over approximately 6,400 km (4,000 miles)[2] from Shanhai Pass in the east to Lop Nur in the west, along an arc that roughly delineates the southern edge of Inner Mongolia. It is also the largest human-made structure ever built in terms of surface area and mass.

Cin seddi
Uzaydan bakıldığında ince, uzun bir dere gibi görülebilen, insan eliyle yapılmış tek eser olan Çin Seddi, Çin'in kuzeybatısı boyunca uzanan dünyanın en uzun savunma duvardır. Kalıntıları Po Hay körfezinde deniz kıyısında başlar. Pekin'in kuzeyinden geçerek batıya yönelir ve Huang-Ho nehrini ikiye bölerek güneybatıya uzanır. Gobi Çölü'nün güneyinden batıya yönelerek devam eder.



Savaş ülkelerin çağında(战国时代)M.Ö.403～M.Ö.221, Çin seddinin temeli 20den fazla ayrı ayrı kırallık tarafından atılmıştı. Chu(楚国), Qi(齐国), Yan(燕国), Wei(魏国), Han(韩国), Zhao(赵国), Qin(秦国) kırallıkları birbirinden korumak için sınırlarında ilk setler inşa ettiler. Qin(秦国),Zhao(赵国),Yan(燕国) kıralıkları ise XiongNu(匈奴), DongHu(东胡), LinHu(林胡), LouFan(楼烦)ın saldırılarını durdurmak ve ülkenin kuzey sınırlarını koruma amacıyla da inşa ettiler. Çin'in ilk İmparator Shi-Huang-Ti, burayı boydan boya aşılmaz bir savunma duvarıyla kapatmaya karar verdi. M.Ö.221 yılında daha önceki krallıkların yaptırdığı duvarları birleştirek uzattı. M.Ö.3. yüzyıldan M.S.17. yüzyıla kadar Çinliler seddi uzatmaya devam etmişlerdir. Seddi onaran ve savunma amaçlı kullanan son hanedan Ming Hanedanı (1368-1644) olmuştur.
Seddin yıkılmış olan kısımlarıyla birlikte uzunluğu 10.000 kilometreyi bulur. Bugün ayakta duran kısım Ming Hanedanı devrinden kalan 3.000 kilometrelik settir. Ancak asıl inşaat, M.Ö.221 ile M.S.608 yılları arasında yapılmıştır.
Seddin kalınlık ve yüksekliği yer yer değişir. Sanılanın aksine Çin seddinin tamamı tuğlalardan oluşmaz. Bazı yerleri çok zayıf, kuvvetsiz maddelerden(kum, ker***) yapılmıştır ve bu duvarlar çok kısadır. Bu zayıf duvarların amacı devleti saldırılardan korumak değil kaçak düşmanı yavaşlatmaktır. Genellikle duvarın yüksekliği 4-6 metre, taban kalınlığı 7 metre ve üst kalınlığı ise 6 metre civarındadır. Kalın olan yerlerin üzerinde atlar ve arabalar gidebilmektedir. Kalın duvarlar boyunca siperlik ve okçu delikleri vardır. 200 metrede bir gözetleme kulesi veya kale ve 9 kilometrede bir fener kulesi bulunur. Duvar üzerinde yer yer saray ve tapınaklara da rastlanır. Bazı yerlerde setler, kademeli savunmaya imkan verecek şekilde birkaç sıra halinde yapılmıştır.

Petra
(from πέτρα "petra," rock in Greek; Arabic: البتراء, Al-Butrā by ) is an archaeological site in southwestern Jordan, lying on the slope of Mount Hor[1] in a basin among the mountains which form the eastern flank of Arabah (Wadi Araba), the large valley running from the Dead Sea to the Gulf of Aqaba. It is famous for having many stone structures carved into the rock. The long-hidden site was revealed to the Western world by the Swiss explorer Johann Ludwig Burckhardt in 1812. It was famously described as "a rose-red city half as old as time" in a Newdigate prize-winning sonnetJohn William Burgon. Burgon had not actually visited Petra, which remained accessible only to Europeans accompanied by local guides with armed escorts until after World War I. The site was designated as a UNESCO World Heritage Site in 1985 when it was described as "one of the most precious cultural properties of man's cultural heritage."

Petra
(Yunanca: πέτρα, Petra; Arapça: البتراء, al-Bitrā) Ürdün'nün Lut Gölü ile Akabe Körfezi arasındaki toprakları üzerinde yer alan antik kenttir. M.Ö. 400 ile M.S. 106 yılları arasında Nebatiler'e başkentlik yapmıştır. Roma İmparatorluğu tarafından işgal edilene kadar başkent olarak varlığını sürdürmüştür. M.S. 400 yıllarından sonra deprem ve ekonomik sıkıntılardan dolayı kent gözden düşmüş ve zaman içinde unutulmuştur. 1812 yılında İsviçreli gezgin Johann Burckhardt tarafından kent tekrar bulunmuştur.
Petra antik kentinde tiyatro, tapınak, ev gibi yapılar kireç taşına oyularak yapılmıştır. el-Khazna ve Roma döneminde yapılan anfitiyatro en bilinen yapılardır.
6 Aralık 1985 tarihinde UNESCO tarafından Dünya Kültürel Mirası listesine dahil edilmiştir. Peru'da yer alan Machu Picchu ile kardeş şehirdir.

The Colosseum
or Coliseum, originally the Flavian Amphitheatre (Latin: Amphitheatrum Flavium, Italian Anfiteatro Flavio or Colosseo), is an eliptical amphitheatre in the centre of the city of Rome, Italy, the largest ever built in the Roman Empire. It is one of the greatest works of Roman architecture and engineering. Occupying a site just east of the Roman Forum, its construction started between 70 and 72 AD under the emperor Vespasian and was completed in 80 AD under Titus, with further modifications being made during Domitian's reign. [1]
Originally capable of seating around 50,000 spectators, the Colosseum was used for gladiatorial contests and public spectacles. It remained in use for nearly 500 years with the last recorded games being held there as late as the 6th century — well after the traditional date of the fall of Rome in 476. As well as the traditional gladiatorial games, many other public spectacles were held there, such as mock sea battles, animal hunts, executions, re-enactments of famous battles, and dramas based on Classical mythology. The building eventually ceased to be used for entertainment in the early medieval era. It was later reused for such varied purposes as housing, workshops, quarters for a religious order, a fortress, a quarry and a Christian shrine.


Kolezyum
İtalyanın başkenti Romada bulunan Flavianus Amfiteatrı olarakta bilinen Kolezyum, Roma İmparatorluğu ve devamı olan Batı Roma İmparatorluğu'nun başkenti Roma'daki 50.000 kişilik büyük arenadır. Usta bir komutan olan Vespasianus tarafından M.S. 72 yılında yaptırıldı. İmparatorlar burada Roma halkını eğlendirmek için gladyatör dövüşleri düzenlerdi. Asıl adı Arena iken, sonradan, girişteki etkileyici heykelin adını almıştır.7 Temmuz2007 tarihinde,Dünyanın Yeni Yedi Harikası'ndan biri olarak seçilmiştir.

The Taj Mahal

(Devanagari: ताज महल, Nastaliq: تاج محل) is a mausoleum located in Agra, India. The Mughal Emperor Shah Jahan commissioned it as a mausoleum for his favorite wife, Mumtaz Mahal. Construction began in 1632 and was completed in approximately 1648. Some dispute surrounds the question of who designed the Taj Mahal; it is clear a team of designers and craftsmen were responsible for the design, with Ustad Ahmad Lahauri considered the most likely candidate as the principal designer.[1]
The Taj Mahal (sometimes called "the Taj") is generally considered the finest example of Mughal architecture, a style that combines elements of Persian, Turkish, Indian, and Islamic architectural styles. While the white domed marble mausoleum is the most familiar part of the monument, the Taj Mahal is actually an integrated complex of structures. In 1983 the Taj became a UNESCO World Heritage Site and was cited as "the jewel of Muslim art in India and one of the universally admired masterpieces of the world's heritage."




Tac Mahal

Taç Mahal, Hindistan Türk İmparatorluğu'nun Timuroğulları hanedanının 5. hükümdarı Şah Cihan -Şah-ı Cihan (Dünyanın şahı)-(1593-1666) tarafından, o zamanki imparatorluğun başkenti olan Hindistan'in Agra şehrinde, Jumna (Yamuna) Nehri'nin kıyısında yaptırılmıştır. (Babür Şah'ın kurduğu Hint-Türk İmparatorluğu, Hindistan'da 332 yıl (1526-1858) egemen oldu.)
Dünyada aşk için dikilmiş en büyük ve en güzel anıt olarak kabul edilen bu türbe, Şah Cihan'ın büyük bir aşkla sevdiği eşi Arcümend Banu'nun, (Mümtaz Banu Begüm) doğum sırasında ölümü üzerine, onun hatırasına yaptırılmıştır.
Yapının mimarları; Mimar Sinan'ın talebelerinden Mehmet İsa Efendi ve Mehmet İsmail Efendi ile yapıdaki yazılari yazan Hattat Serdar Efendi, eserin yapimi için Şah Cihan tarafından İstanbul'dan davet edilmişlerdi. 1630'da inşaasına başlanan eser, 22 yil sonra 1652'de tamamlanmıştır.
Taç Mahal'in yapımında parlak, ince mavi damarları olan beyaz mermer kullanılmistır. Aynı mermerden yapılan ve yerden yüksekliği 82 metre olan kubbe, Mimar İsmail Efendi tarafından yapılmıştır.
Kubbe üzerinde altınlı bir alem vardır. Türbenin beyaz mermerden 4 minaresi vardır. Anıtın dört yanına Hattat İsmail Efendi tarafından Yasin suresinin tamamı yazılmıştır.
İnşaatta çok sayıda ustanın da yanısıra, günde 20 bin işçinin çalışmasıyla türbe 1643'te, çevresindeki avlu ve yapılar 1649'da bitirildi. Tac Mahal, 22 yılda 1653'te bütünüyle tamamlandı.
Agra ilinin dışında Yamuna Irmağı'nın kıyısında, 305x580 metre ölçülerinde dikdörtgen avluda yer alan Tac Mahal, dört cephesinin ortalarında 33 metre yüksekliğindeki taç kapılarıyla 75 metre yüksekliğindeki anıt kubbeyi çevreliyor.
İç mekanı örten 30 metre yüksekliğindeki alt kubbeyle üst kubbe arasında türbe mekanı kadar ölü hacim var.
Mümtaz Mahal ve Şah Cihan'in sandukaları üst katta, kubbenin altındadır. Sandukaların bulunduğu yerdeki kubbede insan ağzından çıkan her ses 7 kez yankılanacak şekilde bir akustiğe sahiptir. Şah'ın ve eşinin asıl lahitleri ise, en alt katta bulunmaktadir.
Taç Mahal'in yüzbinlerce akik, sedef ve firuze gömülü olan duvarlarında ayrıca 42 zümrüt, 142 yakut, 625 pırlanta ve 50 adet çok iri inci vardır.
Romantik görünüşü ile herkesi büyüleyen, Doğulu Batılı birçok ünlü yazar ve şaire ilham kaynağı olan Taç Mahal, mehtaplı gecelerde bile aydan daha parlak görünür.

Su an birinci sayfadasiniz tac mahalin resimlerini ve digerlerini görmek icin ikinci sayfaya gecin