Kocasını değil, bizi aldatmış

Doğrusu minik Şeref Can’ın olayı özel olarak çok ilgilendirmiyor beni. Dünyanın her an ve her köşesinde olagelen milyonlarca aile dramından biri olarak görüyorum bu durumu. İlle de üzüleceksem, sadece çocuk için üzülürüm....



Aldatılan adamın karısını boşayıp boşamayacağı da benim meselem değil. Sonucunda onların özel hayatı. Alan razı veren razı ise kime ne...



Aldatılan kocanın namus cinayeti işlememesinin töre cinayeti işleyenlere örnek olarak gösterilmesini de çok abartılı ve anlamsız buluyorum.



Tabii ki öldürülmeyecek hiç kimse. Normali budur... Ama, töre cinayeti işleyen insanların ‘’töreleri’’ normal değil ki bunu anlayabilsinler...



Psikologlar ne derse desin, ‘’töre cinayeti’’ kültürü ile yoğrulmuş insanların, -hele de bu kadar uç bir durumda- karısını öldürmeyen erkeği anlayabilmesi mümkün değildir.

Yeni yetme bir kızı, radyoya telefon edip şarkı istedi diye öldüren bir kültürden bahsediyoruz burada... O zihniyetin değer yargılarını bu kadar uç ve karışık bir örnekle değiştiremezsiniz. Tam tersi, daha da çok pekiştirilmesine hizmet edersiniz.


Psikologlarımız ve medyamız, bu olay vesilesiyle töre cinayetleri gibi iddialı konulara odaklanacaklarına bu dramın tam merkezindeki minik Şeref Can’ın psikolojisine odaklansınlar bence. Töre cinayetleri için örnek olay sıkıntımız yok çok şükür (!)



Hele, kocanın karısını boşamaya –bile- yanaşmaması, ‘’Ben karımı ne olursa olsun taşırım.’’ gibi entel dantel laflar etmesi ise bizim toplumumuzun Avrupai (!) kesimlerinin dahi fazla anlayacağı bir durum değildir... Oldukça geniş bir kesim tarafından bu sözleri sarfeden erkeğe söylenecek en hafif sözlerden biri ‘’mezhebi geniş’’ tanımlamasıdır.

Ne de olsa, hücrelerimize sinmiş bir linç ve röntgencilik alışkanlığımız vardır bizim. İnsanların hayatları kararmış, küçük bir çocuk belki de ömür boyu kapanmayacak yaralar almış, umursamaz kimse bunları. Aksiyondur bizim için önemli olan... Aksiyon ve olayın kahramanlarının beklentilerimize göre cezalandırılması...


Başka insanların trajedilerinin sırtına bineriz ve hesaplaşamadığımız kendi ihanetlerimizin, yediğimiz kazıkların, aldatılmalarımızın intikamını alırız. Böylesi en kolayıdır çünkü...



Kısacası; yazıya başlarken de dediğim gibi, olay bu yönüyle bir aile dramıdır ve sadece onları ilgilendirir. Bireyler arasında geçen dramatik durumları bizlerin dışardan yargılama hakkımız yok.



Gelin görün ki, söz konusu olayda yukarıdaki bütün tahliller önemsiz...



Bu, aile dramı yönüyle örnek alınarak toplumsal analizler yapılacak bir olay değil.

Bu olayda bence en önemli yön, medya aracılığıyla toplumun dolandırılmasıdır.



Sadece Şeref Can’ın anası mıdır toplumu dolandıran, yoksa bir çeteyle mi karşı karşıyayız bilemem. Göreceğiz... Ama ne olursa olsun durumun hafife alınacak bir yanı yok.



Çünkü, bu tür dolandırıcılıklar, -her seferinde- toplumdaki iyilik duygusunu hançerliyor.



Binlerce kayıp çocuğun ailesinin bu olay karşısında ne hissedeceklerini düşünün bir!..



Nasıl da kahrolmuşlardır kimbilir...



Bu olay yüzünden, çocuğu –gerçekten- kayıp insanlara kuşkuyla yanaşılmasının, ellerinden tutulmamasının vebalini kim ödeyecek acaba?



İyi insanların, kendilerini enayi gibi hissettikleri için iyilik yapmaktan çekinir hale getirilmesi toplum için az buz bir kötlük müdür?



Acaba, aylardır işin iç yüzünü anlayamayan ve olayın sansasyonel yanının mesleki melekelerini körelttiğini tahmin ettiğim medyanın, toplumun aylarca kandırılmasındaki sorumluluğu ne kadardır?



Sonuç olarak diyorum ki; bırakalım işin bireysel ahlak yönünü tartışmayı da, insanların iyilik, merhamet gibi duygularının ve dayanışma eylemlerinin sömürülmesindeki ahlaksızlığı tartışalım