Devletlerin çatışmalarının ve savaşların tek kaynağı para ve kazançtır. Bu çatışmalara haklılık kazandıracak nedenleri üretmekte, politık savaş kararlarını almak ve uygulamakta, para güçlerinin yönetimindeki hükümetlerin görevleridir.Bahaneler duruma göre değişkendir. Yüzbinlerce insanın saldırgan devletçe katledilmiş olmasının kazanılacak paranın yanında en ufak bir önemi yoktur.

Gerek Tanrı vahyi olduğuna inanılan ve peygamberlerce tebliğ edilen gerekse çok tanrılı dinlerin kendi aralarında, aynı dinlerin mezhepleri arasında ve aynı mezhebin değişik tarikatları arasındaki çatışmaların nedeni olarak her kesim en doğru dinin kendi dini olduğu o dini daha doğru anladığı ve uyguladığından hareket etmekte ve kendisinin haklı olduğuna inanmakta bu uğurda karşısındaki insanı ya da insanları yoketmekten çekinmemektedir.

Birbirine zıt olan sosyal ve ekonomik yönetim sistemler ile düşünsel felsefe alanındaki çatışmaların tek dayanağı da inanarak savunduğu öğretinin tek doğru olduğu iddiasıdır. Oysa bu tamamen görecelidir ve doğru sonuca asla varılmaz, insan üretimi düşüncenin kafası kilitli taraftarı için savunduğu düşünce uğruna can vermek kutsaldır.

İnsanların kendi aralarında; ana-kız, baba-oğul, eşler, kardeşler, sevgililer, komşular, işveren-işgören-yönetici, vb. çatışmalarda çıkarlar ve kendisinin mutlak haklı olduğu düşüncesi yatmaktadır.Bu çatışmalarda tarafların biri hep fedakarlıklarını ve verdiklerini dile getirirken kendi aldıklarını bilerek görmezden gelmektedir.

Tüm haksız çatışmalar, karşı tarafının yok varsayılması üzerinde yükselir. Çatışmanın taraflarından biri hoşgörüsüz, dayatmacı, uzlaşmaz, zorba ve istediğini ne pahasına olursa olsun elde etme amacıyla hareket eder. Ona göre doğru, iyi ve haklı sadece kendisidir.