Döner, baklava, kanun, ud gibi bize ait şeyleri bir bir çalan Yunanlılar en sonunda Nazar Boncuğumuzu da sahiplenmişler ve Türkiyeden aldıkları Nazar boncuklarını kendi üretimleri gibi ihraç etmeye başlamışlar.

Hata bizde. Saçma sapan konuları tartışacağız diye asıl meseleleri es geçiyoruz.

Tayyip bey'i ilk iktidara geldiği zaman çok takdir ediyordum.
Adam pek çok kişinin eleştirdiği ama bence çok doğru bir laf etmişti 'Ben bu ülkeyi ve kültürünü pazarlamakla yükümlüyüm' diye.

Bir süre bunu da yaptı ama şu aralar nedense türban gibi kimseye faydası olmayan, hatta ülkeyi iki kutba bölmüş olan bir zırvalık yüzünden bunları unuttu. Tabii bunda pek sayın Abdullah Gül efendi'nin de payı yok değil...

Neyse, şimdi gelelim Nazar boncuğu meselesine. Neden bizim, neden sahip çıkmalıyız konusuna.

Aslında dünyada 2 tip nazar boncuğu var. Bir tanesi İspanya, İtalya vs. gibi ülkelerde üretilen kahverengi Nazar boncuğu, diğeri ise Türkiyede üretilen mavi nazar boncuğu.

Nazar boncuğunun ilk çıkış sebebi Nazar değil, kahverengi olanın da mavi olanın da çıkış sebepleri çok benzer.

Haçlı seferleri esnasında biliyorsunuz Avrupalı ırkların genellikle göz rengi mavi olduğundan, onların göz rengi taklit edilerek kale kapılarının hemen üzerine Mavi Göz sembolü konmuş. Böylelikle haçlı akınlarından kurtulmak hedeflenmiş.

Aynı şekilde Avrupadaki bir takım kalelerde Türklerin göz rengi olan Kahverengi ile aynı şeyi yapmışlar, Türk akınlarından korunmak için.

Dolayısıyla Mavi nazar boncuğu öz be öz bizim. Yunanlının yaptığı komik.

Ama bizim yaptığımız daha doğrusu yapmadığımız ise çok acı. Çünkü kültürümüz çalınıyor ve biz seyirci kalıyoruz.

Bugün avrupanın bir çok ülkesinde Türk dönerciler de dahil Döner Kebap yerine 'Grek Kebap (Yunan Kebabı)' ibaresini asıyorlar kapılarına. Yatık döneri (Oltu kebabı da denir) dik eksene çeviren Bursalı İskender'in de mezarında kemikleri sızlıyor.

Biz birbirimizi yemeye daha devam edelim, el oğlu bizim bu saçma sapan birbirimize giren ve kutuplaşan halimizi gördükçe, kapımızın önünden ayakkabılarımızı da çalar da ruhumuz duymaz...