Uzmanlar bas bas bağırıyor. Akademisyenler rapor üstüne rapor hazırlıyor.

“Dünya ve üzerindeki tüm canlılak tehdit altında.” diyorlar.

Neredeyse her gün dünyamıza ömür biçiliyor. Bu tespitlerin ortak özelliği ise, geleceğe yönelik tahminlerde dile getirilen zaman diliminin daha da yakınlaşması. Bir başka ortak nokta ise, bu tehlikelerin çoğunlukla çevreyle bağlantılı olması.

Küresel ısınma, küresel felaketler, küresel ölümler.

Hepsi birer çevre felaketinin sebebi veya neticesi.

Uzmanlar elbette felaket tellallığı yapmıyorlar. Uyarılarına mutlaka çözüm yolları da ekliyorlar. “Eğer bu önlemler alınmaz ise” ikazının hemen ardından acı gerçeği dile getiriyorlar.

Ya sonuç?

Büyük devletlerden, bireylere kadar çoğu kesim bu tehlikenin ya farkında değil, ya da öyle fazla önemsemiyor.

Özellikle de Batı dünyasında.

Tüketime, israfa, konfora ve rahata alışmış insanların gözünde üzerinde yaşadığımız şu dünya maddî zenginlikleri barındırdığı ve cömertçe sunduğu seviyede bir değer ifade ediyor. Bu insanların değer verdiği şeye de sahiplenme gibi bir saplantıları var. Bu saplantıyla hareket edip, dünya insanlığının hayatını altüst etmeyi, doğal dengeyi bozmayı rahatlıkla göze alabiliyorlar. Hele bir de, o zenginliklere doyumsuzca ele geçirmeye çalışan bir güce rakip bir başka güç ortaya çıkarsa. Bu durumda doğal zenginliğin bulunduğu bölge büyük güç çekişmelerine, çatışmalara, hattâ kanlı savaşlara sahne oluyor. Sonuçta dünyanın doğal zenginliklerini sömüren ülkeler alabildiğine zenginleşirken, sömürgeye uğrayan bölgeler ve ülkeler ise açlığın, salgın hastalıkların ve ölümlerin sıradanlaştığı bir noktaya geliyor.

Bir yanda üç kuruşluk menfeat için oluk oluk kan akıtılırken, diğer yanda sayısız fabrika bacası insanlığın ortak malı olan atmosfere durmadan zehirli gazlar pompalanıyor. Bir yandan en gelişmiş silahlar insanları, medeniyetleri ve tarihi yerle bir ederken, diğer yandan koca koca ormanlar yok ediliyor; yeraltı ve yerüstü su kaynakları ya kurulutuyor veya kirletiliyor. Karalar ve denizler yaşanmaz hale getiriliyor.

Kısaca büyük bir çevre felaketinin eşiğini çoktan geçmiş olan dünyamız, yavaş yavaş son nefeslerini veriyor.

Ama dünyanın kendisini bu hale getirenlere kötü bir sürprizi olacak. Kendisiyle birlikte üzerindekileri de kendisiyle götürücek.

Nereye götürecek?

Tabii ki kıyamete.

Aslında çoğu bilim adamı için bu durum hiç de sürpriz değil. Tehlikenin de adını koymuşlar:

“Dünya saatli bir çevre bombası.”

Gözlerimizi yumsak da, kulaklarımızı tıkasak da, dilimizi tutsak da her an patlamaya hazır bir bombanın, saatli çevre bombasının sırtında, uzayın uçsuz bucaksız karanlığına doğru yol alıyoruz.

Geri sayım çoktan başlamış. Saniyeler hepimizi o feci sona doğru yaklaştırıyor.

Haberiniz olsun.

Binmişiz bir alamete, yolumuz kıyamete…

Haydi hayırlı yolculuklar!

Alıntı..