Bu da ilk kazamız


Tarihimizdeki ilk trafik kazası 1912 yılında bugünkü Şişli Cami önünde olmuştu. Kaza İtalyan Elçiliği'nin söförü tarafından yapılmıştı. Bir Arnavut vatandaşına çarparak yaralamıştı. Kazayı yaptıktan sonra kaçan şoför Pangaltı'da arabası ile polisler tarafından yakalanmıştı.

Osmanlı Tokadı nereden gelir?

Osmanlı zamanında ordu çeşitli birliklerden oluşurmuş. O birliklerden biri de Tokatçı gurubu imiş. Tokatçı denilen askerler devrişmelerden oluşur ve gayet iri yapılı, iri elli kişilermiş.

Bunların özel çalışma salonları varmış. Salonlarında mermerden yapılı büyükçe kolonlar varmış.

Tokatçılar bu mermer kolonlarını tokatlıyarak ellerini daha da geliştirirlermiş.

Savaş sırasında ordunun en arkasında bulunur, savaşın sonlarına doğru hızla savaş alanına girer ve bitkin olan düşman askerlerini tek tokat darbesiyle yerle bir ederlermiş.

Tokat attıkları kişinin yüzünü içeri çökertir ve beyin kanaması geçirmesine sebep olarak öldürürlermiş.

Nam-ı diğer Osmanlı tokadı işte buradan geliyormuş...

Namazını cemaatle kılmıyorsun!


Yıldırım Beyazıt Han'ın bir mahkemede şahitlik yapması gerekiyordu. Padişah mahkemeye geldi ve herkes gibi o da ellerini önüne bağlayarak ayakta bekledi. Devrin Bursa kadısı Molla Şemseddin Fenari, dik dik padişahı süzdükten sonra şu hükmü verdi:

-Senin şahitliğin geçersiz. Zira sen, namazlarını cemaatla kılmıyorsun. Elinde imkân olduğu halde namazlarını cemaatle kılmayan biri, yalancı şahitlik de edebilir demektir. Herkes Yıldırım Beyazit'in hiddetlenmesini bekliyordu. Fakat o boynunu büküp mahkemeyi terk etti. Bu olaydan sonra sarayın yanı başına bir cami yaptırdı ve namazlarını cemaatla kılmaya başladı.

Sigorta şirketinin levhaları

Eski Türk evlerinin dış duvarında ''Ya Hafız'' levhaları (Allah korusun) asılırdı. İngiliz büyükelçisi böyle bir levhayı görünce Keçecizade Fuat Paşa'ya:
-Bunlar nedir? diye sordu.
Fuat Paşa da tam İngiliz'in anlayacağı bir şekilde şu cevabı vermiş:
-O gördükleriniz, Osmanlı Sigorta Sirketi'nin levhalarıdır.

İlk Boğaz köprüsü projesi


Asya ilke Avrupa'yı birbirine bağlama düşüncesinin ilk olarak bundan bir asır önce (1900, dahi padişah II. Abdülhamit tarafından ortaya atılıp projelendirilmişti. Avrupa'nın güney, güneybatı ve merkezindeki demiryollarını bu Boğaz Köprüsü ile Bağdat demiryoluna bağlamayı düşünen Abdülhamit Han, F.Arnodin isimli bir Fransız'a hazırlattığı bu dev köprüye ait projede, minareler, kubbeler kuleler ve askeri savunmayı temin edecek toplar yer alıyordu. Yine Abdülhamit Han, bu köprüyle bağlantılı olarak oldukça ileri görüşlü bir bakış açısıyla çevre yolar projesi çizdirmişti.

Buyruğu dinlemeyenin boynu gider


Fatih Sultan Mehmet, İstanbul alınırken askerlerine cana, mala, ırza saldırmayı yasaklamıştı. İmparator Kostantin, adamlarıyla birlikte, bir gemiye binip kaçmak için gizli geçitlerde ilerlediği sırada, kılık değiştirip yeniçeriler arasında şehre sızan bir Azab grubuna rastladı. Kılıç kılıca, kıran kırana bir boğuşma oldu. İmparator, üzerine at sürdüğü bie Azab tarafından, can havliyle, başı uçurularak öldürüldü. Bunun üzerine Fatih'in buyruğunu dinlemeyen Azab'ın boynu uçuruldu. Bir şöylentiye göre, ikisi de, karşılıklı olarak, Vefa'da bir yere gömüldü.

O kayığı kullanmaktan vazgeçin, ben de arabadan...


Ahmet Vefik Paşa, Sutan Abdülaziz Han devrinde Osmanlı Devleti'nin Paris Büyükelçisidir. Fransa İmparatoru III. Napoleon'un saltanat arabasının eşiniyaptırır ve Paris'te onunla dolaşır.

Fakat ortalık altüst olur. Arabayı görenler, ''İmparator geliyor'' diye elleri ayaklarına dolanır. Durumu kendisine anlatmaya cesaret edemezler, fakat İmparatora bildirirler. Saraydan, kendisine, nezaket icabı olarak bu arabayı kullanmaması rica edilir. Paşa cevabında:

-Derhal!... Kullanmaktan hemen vazgeçerim. Ama bir şartım var. İstanbul'daki Fransız Büyükelçisi, Boğaziçi'nde gezinti yapmak için Padişahımızın kayığının eşini yaptırmış, onunla caka satarmış. Sefiriniz o kayığı kullanmaktan vazgeçsin, ben de bu arabaya binmeyeyim!

Bunun üzerine İstanbul'daki Fransız sefiri bu nezaketsiz hareketinden hemen vazgeçer, Paşa da arabayı sefaretin ahırına çektirir.

Evladını satışa çıkaran anne

Yılardan 1913. Osmanlı Devleti pek çok cepheden sıkıştırılmış. Asker yokluk; halk yoksulluk içinde. Cihan harbi kapıda. Dünyanın pek çok yerindeki Müslümanlar Osmanlı'ya yardıma koşuyor, işte bir sahne:

''Peşaver'de yardım toplanırken verebilecek hiçbir şeyi olmayan yosul bir kadın, çaresizlik içerisinde kundaktaki çocuğunu satışa çıkarmış ve karşılığında alacağı meblağı Osmanlılara yardım için vereceğini açıklamıştır. Durumu öğreneleri son derece duygulandıran bu hadise, nihayet bir zenginin, kadının istediği kadar parayı onun adına yardım sandiğına vermesiyle herkesi memnun eder bir şekilde sonuçlanmıştı.''

Hünerli Sultanlar

Osmanlı hükümdarlarının sanatkâr ruha sahip olduklarını,pek çoğunun şiirle yakından ilğilendiklerini, dolayısıyla sanatkârları koruyup kolladıklarını hepimiz biliriz. Ama onların bir de zanaatkâr yanları vardır ki, buna daha şehzadelik yıllarından itibaren aldıkları eğitime ve yanlarında bulundurdukları ustalara borçlular.
İşte onlardan bir kaçı:

Sultan II. Selim, kitap okurken satırları takip etmeye yarayan altın hilaller imal eder, bunların kuyruk kısımlarına da yalnızca kendine has bir form geliştirerek kıymetli taşlar yerleştirir, bu konuda kuyumcular kadar zari
f işçilik çıkarırmış.

Sultan III. Mehmet'in üstün bir kaşık ustası olduğu ve hatta bazı kaşıklarının saplarını inci, mercan, yakut vs. taşlar ile süsleyerek hakkak snafı arasında taktirle anıldığı bilinmektedir.

On dört yaşında tahta geçen Sultan I. Ahmet, Çerkeş kamçılarını işlemekte pek mahir olup, bunları teveccühünü kazanan devlelûlara hediye etmekle ünlüdür.

Sultan II. Osman (Genç Osman) daha küçüklüğünden itibaren saraçlığa ilgi duymuş ve kendi bindiği atların eğerlerini çok zaman kendisi imal etmiştir.

Sultan III. Selim'in mahir bir silah ustası olduğu, halen müzelerde yer alan mükemmel kaval tüfeklerden anlaşılmaktadır. Sultan bir tüfeğin gez ve arpaçıklarını o kadar ince hesaplarla yaparmış ki, atılan kurşunların hedeften şaşması pek nadirattan olurmuş.

Sultan II. Mahmut, kendisine ''Gavur Padişah'' denilmesine karşın tam bir şarklı gibi sedefkârlığa merak salmış ve bunun için Şam'dan Hamdan Usta isimli bir sanatkâr getirtip boş zamanlarında sedef işlemeçiliği yaparak ömrünü geçirmiştir.

Sultan Abdüllaziz'in pehlivanlıktaki söhretinin Avrupa saraylarının harem dairelerine kadar kadar uzandığını bilmeyen yoktur. O Türk güreş tarihinin göz ardı edemiyeceği bir pehlivandır ve devrin bütün ünlü pehlivanlarıyla güreş tutmuştur.

Sultan II. Abdülhamit, Amerika'da(Şikago) dünya sergisine katılıp branşında birincilik alacak derecede usta bir doğramacı ve marangoz imiş. Avusturalyalı bir sanatçının teşviki ile başladığı bu zanaata Tophane Fabrikası'nın ahşap ustalarıyla yarışır, devlet işlerinde alacağı zor kararlar arifesinde, yatıp kalktığı odanın bitişiğindeki atölyeye giderek Yüzbaşı Mehmet Efendi ile yazı masası, konsol, sehpa gibi büro malzemeleri yapar, eli işlerken zihni derin düşünçelere dalarmış.

Yalancı Şahitliğin Cezası

Adalete son derece ehemniyet veren Osmanlı, yalancı şahitliği önleyebilmek için bazı tedbirler almıştı. Yalancı Şahadeti tesbit edilen şahış, kadının emriyle muhzırlar(adli polis) tarafından uyuz bir eşeğe bindirilmekle, suçunu bağıran bir tellağın eşliğinde, bulunduğu sehrin caddelerinde dolaştırılıp teşhir edildikten sonra serbest bırakılmaktaydı. Böyle bir şahıs, hayatının sonuna kadar şahitlik etme hakkını kaybetmekteydi.

Şahadeti devlet güvenliğini ilgilendiren bir mevzuda hapsedilmekte, padişahın şahsını ilgilendiren bir mevzuda ise, idam edilmekteydi.

Görüldüğü gibi yalancı şahitliğin cezası oldukça ağırdı. Bu cezalar caydırıcı özelliği ile yalancı şahitlerin sayısı azaltılmış, böylece verilen mahkeme kararları güvenilir olmuştu.