Arkanda Capanoğlu gibi bir bey var!

Sultan II. Mahmut devrinde hâkimiyetine son verilen Anadolu'nun meşhur Türkmen beyliklerinden biri de Yozğat'taki ''Çapanoğulları''ydı. Bunlardan Çapanoğlu Ahmet Paşa, Yozğat'ı yeni baştan imar etti. Bu zat 1762-1813 arasında 51 yıl valilik yaptı.Bir ara Çorum, Kayseri, Ankara, Amasya, Çankırı, Niğde, Tarsus bu ailenin idaresine verilir.

Bir gün, zayıflıktan adeta iskelete çıkmış bir eşek, Çapanoğlu konağının önünde mecalsiz bir halde dolaşırken, açlıktan konak kapısının ipini kemirmeye başlar. İp sallanınca ucundaki çınğırak da çalar. Kapıda biri var zannederek kapıyı açan uşaklar, eşeğin bu haline acır ve ''bunda bir iş var'' diyerek Çapanoğlu'na haber verirler. Hayvancağızı gören Sülayman Bey, hemen eşeğin sahibini buldurur ve adamı orada bulunanların içinde azarlar:

-Sen hiç Allah'tan kormaz kuldan utanmaz mısın? Bu hayvana günde beş okka arpa yedirip tımarını yapacaksın ve her hafta bana getirip göstereceksin, der.

Bu esaslı bakım sınunda hayvan kısa süre içinde semirir ve avazı çıktığı kadar anırır. Eşek anırdıkça sahibi de mahzun mahzun söyle der:

-Tabii böyle anırırsın, çünkü arkanda Çapanoğlu gibi bir bey var...

Mekebe ters binmenin hikmeti

Türk halkının nüktedan hazır cevap zeki bir fıkra kahramanı olarak tanıdığı Nasreddin Hoca'nın aslında medresede ders veren büyük bir müderris(hoca) ve ayrıcada kadı olduğu pek az bilinir. Talebeleri arasında oldukca sevilen Nasreddin Hocanın, ders verdiği medreseden mektebine binip evine giderken dahi talebeleri tarafından yalnız bırakılmayıp yolda kendisine sualler sorulurdu. Hem yol alıp hem de talebelerin sorularına cevap veren Nasreddin Hocanın, sual soran talebelerine arkası dönük olarak cevap vermenin İslami edebe aykırı olacağından dolayı, merkebine ters binip, talebeleri ile yüz yüze gelerek cevap verirdi. Hocanın merkebine ters binmesinin hikmeti bu idi.

değerli bilgiler hepsi emeğine sağlık parpali08

teşekkürler

Hünerli Sultanlar

Osmanlı hükümdarlarının sanatkâr ruha sahip olduklarını,pek çoğunun şiirle yakından ilğilendiklerini, dolayısıyla sanatkârları koruyup kolladıklarını hepimiz biliriz. Ama onların bir de zanaatkâr yanları vardır ki, buna daha şehzadelik yıllarından itibaren aldıkları eğitime ve yanlarında bulundurdukları ustalara borçlular.
İşte onlardan bir kaçı:

Sultan II. Selim, kitap okurken satırları takip etmeye yarayan altın hilaller imal eder, bunların kuyruk kısımlarına da yalnızca kendine has bir form geliştirerek kıymetli taşlar yerleştirir, bu konuda kuyumcular kadar zari
f işçilik çıkarırmış.

Sultan III. Mehmet'in üstün bir kaşık ustası olduğu ve hatta bazı kaşıklarının saplarını inci, mercan, yakut vs. taşlar ile süsleyerek hakkak snafı arasında taktirle anıldığı bilinmektedir.

On dört yaşında tahta geçen Sultan I. Ahmet, Çerkeş kamçılarını işlemekte pek mahir olup, bunları teveccühünü kazanan devlelûlara hediye etmekle ünlüdür.

Sultan II. Osman (Genç Osman) daha küçüklüğünden itibaren saraçlığa ilgi duymuş ve kendi bindiği atların eğerlerini çok zaman kendisi imal etmiştir.

Sultan III. Selim'in mahir bir silah ustası olduğu, halen müzelerde yer alan mükemmel kaval tüfeklerden anlaşılmaktadır. Sultan bir tüfeğin gez ve arpaçıklarını o kadar ince hesaplarla yaparmış ki, atılan kurşunların hedeften şaşması pek nadirattan olurmuş.

Sultan II. Mahmut, kendisine ''Gavur Padişah'' denilmesine karşın tam bir şarklı gibi sedefkârlığa merak salmış ve bunun için Şam'dan Hamdan Usta isimli bir sanatkâr getirtip boş zamanlarında sedef işlemeçiliği yaparak ömrünü geçirmiştir.

Sultan Abdüllaziz'in pehlivanlıktaki söhretinin Avrupa saraylarının harem dairelerine kadar kadar uzandığını bilmeyen yoktur. O Türk güreş tarihinin göz ardı edemiyeceği bir pehlivandır ve devrin bütün ünlü pehlivanlarıyla güreş tutmuştur.

Sultan II. Abdülhamit, Amerika'da(Şikago) dünya sergisine katılıp branşında birincilik alacak derecede usta bir doğramacı ve marangoz imiş. Avusturalyalı bir sanatçının teşviki ile başladığı bu zanaata Tophane Fabrikası'nın ahşap ustalarıyla yarışır, devlet işlerinde alacağı zor kararlar arifesinde, yatıp kalktığı odanın bitişiğindeki atölyeye giderek Yüzbaşı Mehmet Efendi ile yazı masası, konsol, sehpa gibi büro malzemeleri yapar, eli işlerken zihni derin düşünçelere dalarmış

Arnavut'tan tellak olmaz!

1730 Arnavut Patronu Halil ayaklanmasına kadar İstanbul hamamlarında çalışan tellakların hepsi Arnavut'tu. Olaydan sonra hamamlarda Arnavut tellak çalıştırmak tasaklandı. Yasak, 1918'e kadar sürdü.