umit.emel ´isimli üyeden alıntı

Evet sevgili dostlar...
Çeşitli fikirlerden çeşitli görüşler...Her ne kadar aralarında nüans farklılıkları var gibi görünse de konuyla ilgili bulabildiklerim bunlar ve paylaşmak hoştu.konu sahibinden de bağışlamasını diliyoruyorum,kendisinden önce davranıp konuya müdahale ettiğim içinDayanamadım çünkü ben baba tarafından bugünkü Ukrayna Devleti sınırları içinde kalan Kırım Tatar Türklerindenim...Ana tarafım ise Oğuz Boyu olup bugünkü İçAnadolu Türkmenlerindendir..
Saygılarımla....
dipnot: her alıntının altına mümkün oldukça kaynakça gösterilmeye çalışılmıştır.altında kaynak gösterilmeyen bölüm kalmışsa bunlar da bir önceki ya da bir sonraki bölümün devamıdır....

fozcan ´isimli üyeden alıntı

___________________________________________

Sevgili dostlar,
Bu soruyu ortaya atalı epey oldu. Sadece üç dost sonucu beklemeyi tercih etti; fikir beyan etmedi. Bazıları bilinen ezberleri yineledi. Ortaya yeni bir şey koymadı. Ben bu kadar uzun bekleyişimin nedeni yeni bir fikir üretilecek mi onu görmekti...
Benim herkesin düşüncesine, özgün fükürlerine saygım var tabii... Ancak "...bu denli büyük bir konuda..." iye başlayarak kocaman kocaman profesörlerden sayfalar dolusu hazır yazılar aktararak hiç kimse "büyük Türk" olmuyor, olamıyor.
Bence büyüklük ilahi bir varlığa özgü bir olaydır ama öyle başlatılmış, biz de öyle diyelim, büyük Türk, İsa doğmazdan önce 8-10 bin yıl öncesine dek indirilebilen Türk tarihi hakkında yeni bir şeyler ortaya koyabilmektir
Örneğin Sayın Tarcan'ın bir Ön-Türk Tarihi adlı bir araştırması var ki, İncelenmeye değer, özgün fikirler ortaya koyuyor önümüze.
Ayrıca tarihimizin Orta Asya yatakları, yani birbiri ardına kurulup yıkılan boylar konfederasyonları döneminde, yani İsa doğmazdan önce bin yıllarından İsa doğduktan sonraki bin yıllarına dek uzanan yaklaşık iki bin yıllık uygarlaşma, devletleşme, sınıflaşma döneminde dünyanın birçok yerinde, bir çok halk köleci toplumsal yapıya geçerken Türk soyunda kölecilik asla hakim bir özellik olamamış, doğrudan tarım toplumuna, çiftçiliğe sıçramış.
Bu konudaki yazılarımı daha sonra sunacağım.
Bin selam.
Sağlıcakla kalın.
Tarih Öğretmeni
Fatih Özcan

fozcan ´isimli üyeden alıntı

_________________________________________________

İŞTE İLK ARAŞTIRMA VE İNCELEME:
_____________________________
-I-
TÜRK İLKÇAĞI
(ASKERİ DEMOKRASİDEN DEVLETE YÖNELİŞ)

Tarihimizin Orta Asya "yatakları" (DAMARLARI)

Bu konuda şimdiye kadar Doğan Avcıoğlu’ndan Doğu Perinçek’e kadar bilimsel açıdan birkaç araştırmacı yazar çaba gösterdi. Esasen biz Köprülü’de gözümüzü açtık; Doğan Avcıoğlu ve özellikle Doğu Perinçek’in Bozkurt Efsaneleri ve Gerçek dizisinin tarihsel materyalist bakış açısıyla yapılan araştırmanın enfesliği ve gerçekçiliği (hem sol çevrelerde hem de Ülkücü gençlik arasında olmak üzere) beynimizde fırtınalar ve şimşekler çaktırdı.
Öte yandan şimdiye kadar, resmi tarih ve milliyetçi çevrelerde tarihsel gerçekler istenildiği gibi eğip bükülmüştür. Sözcükler üzerinde bile, yazarın ve dönemin ideolojik çıkarlarının bir gereği olarak istenildiği gibi tefrik yapılmış, hiç alakası olmayan anlamlar ve içerikler verilmiştir. Örneğin “bodun” sözcüğü, milliyetçi tarihçiler tarafından “millet” sözcüğünün karşılığı olarak öğretilmiştir.
Türk İlk Çağ’ı MÖ 800’lerden, hatta 1000 yıllarından itibaren başlar. Türk topluluklarının bağrında sınıfsal ilişkiler filiz vermeye başlamıştır. İlkel toplumun eşitlikçi, kolektivist, anaerkil ilişkileri tedricen çözülmeye yüz tutmuştur. O dönemlerin, yani ilkel toplum döneminin yegâne serveti olan hayvan sürüleri boy beylerinin (kabile/klan aristokrasisinin) elinde toplanmaya başlamıştır. “İlkel sınırsızlığı içinde” topraklarda henüz özel mülkiyet yoktur. Otlaklar da kolektif mülkiyetin konusu olmaya devam eder.
Türk klan beyleri, (örneğin Teoman ya da Mete) tekellerine geçirdikleri sürülerin miktarına göre toplumda itibar edinmeye başlamışlar; güçlü/ güçsüz klan durumu ortaya çıkmıştır. Hayvan sürüleri: yani çağın biricik serveti bakımından zengin olan boyların beyleri ile çoban halklar arasında gitgide derinleşen bir ayrışma yaşanıyordu. Bu askeri demokratik koşullarda, zengin bir beyin yönetimindeki klan öne atılıyor; diğer Türk klanlarını kılıç zoruyla boyun eğdirerek bir yönetim şemsiyesi altına topluyordu. Böylece okullarda Sosyal Bilgiler, Tarih derslerinde gördüğümüz ve “Türk Devletleri” diye öğretilen siyasi varlıklar (Hunlar, Göktürkler, Uygurlar) aslında birer klan konfederasyonu, boylardan oluşan bir siyasal çatı, daha bilimsel bir deyimle söylersek, kağanlık ya da hanlıktı. Halktan izole edilmiş ne bir ordu vardı; ne de henüz artı değer birikiminin besleyebilecek düzeye gelmediği bürokrasi vardı. Klan içinde eli silah tutan herkes, bütün klan halkı askerdi. Sürecin gidişatı ise tarihsel olarak “halktan ayrı bir silahlı güc”ün yaratılması yönündeydi. Temel sınıflaşma “akbudun” ile “karabudun” damarlarının gelişmesi biçimindeydi. ”Karabudun” çoban halkı, ”akbudun” ise (at, koyun, sı-ğır) sürülerinden ibaret zenginlik kaynaklarını gitgide artan bir şekilde ellerinde toplayan beylere (klan aristokrasisine) deniyordu. Klan aristokrasisi emrinde, ilerde halktan izole edilmiş silahlı gücün, ordunun çekirdeği olacak olan “özel maiyetler”, yani finansmanını kendi cebinden sağladığı silahlı özel adamlar besliyordu. Ayrıca bu akbudunlar, çevredeki diğer Türkçe konuşan ya da başka etnik kökenli klanlarının kadınlarına, kızlarına, zenginlik kaynaklarına gözlerini dikmişler; daha da zenginleşmek için yağma savaşlarına girişiyorlardı. İşte kabile toplumunun ya da askeri demokrasinin anarşisi buradan geliyordu. Askeri demokraside, çapullar ekonomik bir sektör olarak, bağımsız bir ekonomik faaliyetti ve töreydi. Toprak ise henüz klanın ortak malı olmaya devam ediyor, bu aşamada “ilkel sınırsızlığı” içinde kalıyordu. Çift/ çubuk zaten yoktu. Otlaklar da klanın ortak malı sayılıyordu henüz. Türk askeri demokrasisi döneminde, devletleşmenin şafağında, Türk klan toplumları “akbudun/ karabudun” sınıflaşması sürecini (klan aristokrasisi ya da beyleri /çoban halk ayrışmasını) yaşarken MÖ 8. yüzyıldan itibaren “….sık sık kurulup dağılan...” siyasal örgütlenmelere sahne oluyordu. Şu ya da bu şekilde güçlenmiş ve zenginleşmiş bir klan öne atılıyor; diğer Türk klanlarına “baş eğdiriyor”; onları kendine bağımlı hale getiriyor; MÖ 220 tarihinde Hunlar, beyleri Teoman önderliğinde, 6. yüzyılda Göktürkler, beyleri Bumin liderliğinde diğer klanları merkezi bir yönetim çatısı altında toplayıp örgütlüyordu. Türk toplumu “hâkim ve bağımlı” klanlar halinde örgütleniyordu. Orta Asya’da bu sürecin sonunda en gelişmiş klan Uy-gurlardı. 8.yy. da Uygurlar hâkim klan durumuna geldi. Uygur toplumunda, yerleşik yaşam ve çiftçilik hâkim üretim tarzıydı. Türkler artık at sırtından iniyor, toprağın bereketiyle, uygarlıkla tanışıyorlardı. Gitgide daha fazla olarak “at sırtında devlet idare edilemeyeceğini” kavrı-yorlardı. Bu süreç, Müslümanlık’ın benimsenmesiyle paralellik gösterir. Çiftçiliğe başlayan ve yerleşik yaşama geçen, ”...göçebe aristokrasisinin yükselmesine bağlı olarak, kabilenin otlaklar üzerindeki ortak tasarruf hakkı...”nın “...beylerin toprak üzerindeki hâkimiyetine ...”dönüşmesi sürecini yaşayan Uygur yönetimindeki Türk toplumu çok derin ve çok kökten maddi deşiklikler yaşamaktadır. Daha önce at sırtında, Türkistan’ın uçsuz bucaksız steplerinde, sürülerinin ardında yaylaklarla kış-laklar arasında koşuşturup dururken ve göçebe bir yaşam sürerken, şimdi köyler kurmakta, toprağı ekip biçmenin zevkine varmakta; kentler kurmakta, ticaret, sanat yapmaktadır. Hiç kuşkusuz bu gövdeye uygun ge-lecek bir giysi de edinmek, üretmek zorundadırlar. Aksi takdirde, yeni girdikleri mecrada sağ ve selamet akamazlar. Sonra yeni ve gürbüz, iri gövde eskimiş ve pörsümüş, dar gelen eski giysileri patlatıp parçalayacaktır. İşte bu aşamada toplumun ihtiyacına İslamiyet yetişir. “Toprağa yerleşen aristokrasi ve tüccarlar, İslam hâkim sınıflarının ideolojisi olan Sünniliği benimsediler.” Acem ordularını yenip Fars devletini yıkan ve Horasan’ı istila ederek Türk illerine dayanan Arap İslam ordularıyla, Türkistan’ı istila ederek Horasan’a kadar dayanmış olan Çin orduları arasında, Talas ovasında, 751 yılında cereyan eden savaştan sonra Türklerin Müslümanlığı kitlelere sirayet eder. Değilse Türkler vakitsiz doğan çocuk gibi benimsememişlerdir Müslümanlık’ı, bazı çevrelerin iddia ettiği gibi... Yani “kılıç Müslüman’ı” değildirler! Toplumun toplumsal ve ekonomik gelişim seviyesi kendine uyan bir ideolojik formasyona ihtiyaç duymasaydı, Kuteybe’nin kestiği Türk kellelerinden harmanlar yaptırmasına rağmen gene de benimsenmezdi. “Sir-i Derya Oğuzlarında boylar şeklindeki kabile teşkilatlanması, 10. yüzyılın başında artık kan bağını değil, aynı beye tabi olan toplulukları ifade ediyordu. Toplum yüksek, orta ve aşağı sınıflara ayrılmıştı. Yerleşik tarım, meta üretimi ve ticaret geri olduğu için, kölelik önemsiz durumdaydı. Esas sömürülen kitleyi çoban halk meydana getiriyordu. Oğuz asilleri, kalabalık özel maiyetlere sahiptiler. Türk aristokrasisinin etrafında yavaş yavaş bir Sünni ulema zümresi toplandı. İslam dünyasındaki sınıf mücadeleleri, askeri demokrasiden devlete geçiş içinde bulunan göçebe ve yerleşik Türk topluluklarında da belirmeye başladı. Kaşgarlı Mahmut’un naklettiği, (Yer baskısı dağ, budun baskısı bey) sözü, beylerin sömürüsünün halkın üzerine bir dağ gibi çökmekte olduğunu gösteriyor.” Türk toplumu, kölelik aşaması yaşamadan ya da köleci ilişkiler toplumda başat duruma geçmeden doğrudan doğruya feodal ilişkiler geliştirmiştir. Bu gelişme, esas olarak 11. yüzyılda, kuraklık, nüfusun artması, otlakların yetersiz gelmesi, dış baskı ve saldırılar gibi nedenlerle Yakın Doğu’ya göç ettikten ve o coğrafyadaki mevcut büyük feodal mülkiyeti ele geçirdikten sonra adım adım ve her adımda bir üst seviyeye sıçrayarak oluşmuştur.
(SÜRECEK)

__________________________________________________ __

-II-
Toplumsal Zemin

Türk İlk Çağ’ı MÖ 800’lerden, hatta 1000 yıllarından itibaren başlar. Türk topluluklarının bağrında sınıfsal ilişkiler filiz vermeye başlamıştır. İlkel toplumun eşitlikçi, kolektivist, anaerkil ilişkileri tedricen çözülmeye yüz tut-muştur. O dönemlerin, yani ilkel toplum döneminin yegâne serveti olan hayvan sürüleri boy beylerinin (kabile/klan aristokrasisinin) elinde toplanmaya başlamıştır. “İlkel sınırsızlığı içinde” topraklarda henüz özel mülkiyet yoktur. Otlaklar da kolektif mülkiyetin konusu olmaya devam eder.
Türk klan beyleri, (örneğin Teoman ya da Mete) tekellerine geçirdikleri sürülerin miktarına göre toplumda itibar edinmeye başlamışlar; güçlü/ güçsüz klan durumu ortaya çıkmıştır. Hayvan sürüleri: yani çağın biricik serveti bakımından zengin olan boyların beyleri ile çoban halklar arasında gitgide derinleşen bir ayrışma yaşanıyordu. Bu askeri demokratik koşullarda, zengin bir beyin yönetimindeki klan öne atılıyor; diğer Türk klanlarını kılıç zoruyla boyun eğdirerek bir yönetim şemsiyesi altına topluyordu. Böylece okullarda Sosyal Bilgiler, Tarih derslerinde gördüğümüz ve “Türk Devletleri” diye öğretilen siyasi varlıklar (Hunlar, Göktürkler, Uygurlar) aslın-da birer klan konfederasyonu, boylardan oluşan bir siyasal çatı, daha bilimsel bir deyimle söylersek, kağan-lık ya da hanlıktı. Halktan izole edilmiş ne bir ordu vardı; ne de henüz artı değer birikiminin besleyebilecek dü-zeye gelmediği bürokrasi vardı. Klan içinde eli silah tutan herkes, bütün klan halkı askerdi. Sürecin gidişatı ise tarihsel olarak “halktan ayrı bir silahlı güc”ün yaratılması yönündeydi. Temel sınıflaşma “akbudun” ile “karabudun” damarlarının gelişmesi biçimindeydi. ”Karabudun” çoban halkı, ”akbudun” ise (at, koyun, sı-ğır) sürülerinden ibaret zenginlik kaynaklarını gitgide artan bir şekilde ellerinde toplayan beylere (klan aristokrasisine) deniyordu. Klan aristokrasisi emrinde, ilerde halktan izole edilmiş silahlı gücün, ordunun çekirdeği olacak olan “özel maiyetler”, yani finansmanını kendi cebinden sağladığı silahlı özel adamlar besliyordu. Ayrıca bu akbudunlar, çevredeki diğer Türkçe konuşan ya da başka etnik kökenli klanlarının kadınlarına, kızlarına, zenginlik kaynaklarına gözlerini dikmişler; daha da zenginleşmek için yağma savaşlarına girişiyorlardı. İşte kabile toplumunun ya da askeri demokrasinin anarşisi buradan geliyordu. Askeri demokraside, çapullar ekonomik bir sektör olarak, bağımsız bir ekonomik faaliyetti ve töreydi. Toprak ise henüz klanın ortak malı olmaya devam ediyor, bu aşamada “ilkel sınırsızlığı” içinde kalıyordu. Çift/ çubuk zaten yoktu. Otlaklar da klanın ortak malı sayılıyordu henüz. Türk askeri demok-rasisi döneminde, devletleşmenin şafağında, Türk klan toplumları “akbudun/ karabudun” sınıflaşması sürecini (klan aristokrasisi ya da beyleri /çoban halk ayrışması-nı) yaşarken MÖ 8. yüzyıldan itibaren “….sık sık kurulup dağılan...” siyasal örgütlenmelere sahne oluyordu. Şu ya da bu şekilde güçlenmiş ve zenginleşmiş bir klan öne atılıyor; diğer Türk klanlarına “baş eğdiriyor”; onları kendine bağımlı hale getiriyor; MÖ 220 tarihinde Hunlar, beyleri Teoman önderliğinde, 6. yüzyılda Göktürkler, beyleri Bumin liderliğinde diğer klanları merkezi bir yönetim çatısı altında toplayıp örgütlüyordu. Türk toplumu “hâkim ve bağımlı” klanlar halinde örgütleniyordu. Orta Asya’da bu sürecin sonunda en gelişmiş klan Uy-gurlardı. 8.yy. da Uygurlar hâkim klan durumuna geldi. Uygur toplumunda, yerleşik yaşam ve çiftçilik hâkim üretim tarzıydı. Türkler artık at sırtından iniyor, toprağın bereketiyle, uygarlıkla tanışıyorlardı. Gitgide daha fazla olarak “at sırtında devlet idare edilemeyeceğini” kavrı-yorlardı. Bu süreç, Müslümanlık’ın benimsenmesiyle paralellik gösterir. Çiftçiliğe başlayan ve yerleşik yaşama geçen, ”...göçebe aristokrasisinin yükselmesine bağlı olarak, kabilenin otlaklar üzerindeki ortak tasarruf hak-kı...”nın “...beylerin toprak üzerindeki hâkimiyetine ...”-dönüşmesi sürecini yaşayan Uygur yönetimindeki Türk toplumu çok derin ve çok kökten maddi deşiklikler yaşa-maktadır. Daha önce at sırtında, Türkistan’ın uçsuz bucaksız steplerinde, sürülerinin ardında yaylaklarla kış-laklar arasında koşuşturup dururken ve göçebe bir yaşam sürerken, şimdi köyler kurmakta, toprağı ekip biçmenin zevkine varmakta; kentler kurmakta, ticaret, sanat yapmaktadır. Hiç kuşkusuz bu gövdeye uygun gelecek bir giysi de edinmek, üretmek zorundadırlar. Aksi takdirde, yeni girdikleri mecrada sağ ve selamet akamazlar. Sonra yeni ve gürbüz, iri gövde eskimiş ve pörsümüş, dar gelen eski giysileri patlatıp parçalayacaktır. İşte bu aşamada toplumun ihtiyacına İslamiyet yetişir. “Toprağa yerleşen aristokrasi ve tüccarlar, İslam hâkim sınıflarının ideolojisi olan Sünniliği benimsediler.” Acem ordularını yenip Fars devletini yıkan ve Horasan’ı istila ederek Türk illerine dayanan Arap İslam ordularıyla, Türkistan’ı istila ederek Horasan’a kadar dayanmış olan Çin orduları arasında, Talas ovasında, 751 yılında cereyan eden savaştan sonra Türklerin Müslümanlığı kitlelere sirayet eder. Değilse Türkler vakitsiz doğan çocuk gibi benimsememişlerdir Müslümanlık’ı, bazı çevrelerin iddia ettiği gibi... Yani “kılıç Müslüman’ı” değildirler! Toplumun toplumsal ve ekonomik gelişim seviyesi kendine uyan bir ideolojik formasyona ihtiyaç duymasaydı, Kuteybe’nin kestiği Türk kellelerinden harmanlar yaptırmasına rağmen gene de benimsenmezdi. “Sir-i Derya Oğuzlarında boylar şeklindeki kabile teşkilatlanması, 10. yüzyılın başında artık kan bağını değil, aynı beye tabi olan toplulukları ifade ediyordu. Toplum yüksek, orta ve aşağı sınıflara ayrılmıştı. Yerleşik tarım, meta üretimi ve ticaret geri olduğu için, kölelik önemsiz durumdaydı. Esas sömürülen kitleyi çoban halk meydana getiriyordu. Oğuz asilleri, kalabalık özel maiyetlere sahiptiler. Türk aristokrasisinin etrafında yavaş yavaş bir Sünni ulema zümresi toplandı. İslam dünyasındaki sınıf mücadeleleri, askeri demokrasiden devlete geçiş içinde bulunan göçebe ve yerleşik Türk topluluklarında da belirmeye başladı. Kaşgarlı Mahmut’un nak-lettiği, (Yer baskısı dağ, budun baskısı bey) sözü, beylerin sömürüsünün halkın üzerine bir dağ gibi çökmekte olduğunu gösteriyor.” Türk toplumu, kölelik aşaması yaşamadan ya da köleci ilişkiler toplumda başat duruma geçmeden doğrudan doğruya feodal ilişkiler geliştirmiştir. Bu gelişme, esas olarak 11. yüzyılda, kuraklık, nüfusun artması, otlakların yetersiz gelmesi, dış baskı ve saldırılar gibi nedenlerle Yakın Doğu’ya göç ettikten ve o coğrafyadaki mevcut büyük feodal mülkiyeti ele geçirdikten sonra adım adım ve her adımda bir üst seviyeye sıçrayarak (Büyük Selçuk İmparatorluğu, Anadolu Selçuk Devleti ve Osmanlı devleti’ni inşa ederek) oluşmuştur.
(SÜRECEK)

ÇATALYÜREK ´isimli üyeden alıntı

sen kalkmış şimdiki modern devlet anlayışını o zamanın imkan ve ölçülerine göre kıyaslayıp. fikir beyan ediyorusın. o zamanın türk devletleri. o zamanın imkan ve ölçüleriyle degerlendirilmelidir.Sap yiyip saman ***mak derler senin bu söylediklerine..