Feminizm, kadınların ekonomik, toplumsal ve cinsel baskılardan kurtulmasını amaçlayan düşünce akımıdır.Fransız Devrimi sırasında filizlenmiştir. 1791’de, Olympe de Gouges’in hazırladığı “Kadının ve Kadın Yurttaşların Hakları Bildirisi” ilk ciddi belgelerdir. İlk ortaya çıktığında kadınların kimi ekonomik haklarının tanınmasıyla sınırlıydı.Çalişma haklarının sağlanması, istemlerin siyasal alana sıçramasına yolaçtı.Seçme ve seçilme hakkının tanınması, gelişmiş ülkelerde, XX. yy’ın ilk yarısında gerçekleşti.Bu noktada kadınların ikincil konumlarının kaynağının yalnızca yasalar olmadığı anlaşıldı. Eşitsizliğin ve kadının ikincil konumunun kaynağı, kadın-erkek işbölümü üzerinde temellenen ve gelişen sınıflı toplum yapısıydı. Çağdaş toplum ataerkil bir kültürün ürürnüydü ve kadınlara yüklenen analık, eşlik, ev kadınlığı gibi kimi “rol”ler değişmedikçe kadının aşağılanması kaçınılmazdı. Simon de Beauvoir’in “İkinci Cinsiyet: Kadın” adlı yapıtıyla yeni bir ivme kazanan feminizm, 1960’larda kendi içinde farklılaştı. Günümüzde, kadın-erkek eşitliğinin sosyalist toplumda sağlanacağını savunan sosyalist feministler; kadınların istemlerini sistem içinde kimi düzeltimlere bağlayan “reformist” feministler ve erkek egemenliğini “bugün” ve yaşamın her alanında ortadan kaldırmaya yönelen, özgür kadını yaratmaya çalışan radikal feministler olarak sınıflandırılabilirler.Önde gelen savunucuları Kate Miliett, Juliet Mittchell, Simone de Beauvoir’dir. Türkiye’de feminist düşüncelerin ilk ortaya çıkışı 1900’lü yıllarda oldu. Çokkadınlı evliliğe tepki olarak gelişen bu düşünceler, Cumhuriyet’in ilk yıllarında ekonomik-siyasal kimi hakların tanınmasıyla önemini yitirdi.1970’lerden başlayarak, Batı’daki gelişmelere bağlı olarak yeniden canlandı. 1983’de “Kadın Çevresi”adlı feminist bir grup biçimlendi.