Anam

anam sana yanıyor bu canım
nasıl kokun geldi burnuma şimdi
ah anam ah nerde burada saçının teli
melekleri sayıyorum nöbetimde

seni özledim anam
ellerini öpmeden bu gece
nasıl şehit olurum anam
içim el vermiyor gideyim kurşunun önüne

ömrümde ilk kez ağladım anam
ziyan edince aklımı köyüm
leylekleri bile özledim anam
elim kolum bağlayıpta dün
dilim tutuldu dostum tam yanımda vuruldu
içim burkuldu anam
melekler yere inince bu gün


Ufuk Abi |

Anam

Senden ayrı gurbet ellerde
Ayrılık acısı vurdu anam.
Sılamdan ayrı senden apayrı,
Memleket hasreti vurdu ay anam.

Bitmez mi artık hasretlik günler
Gurbette zaman geçmiyor anam.
Ne güneş doğuyor ne gece oluyor?
Saatler vuslata ermiyor anam.

Senin hasretin yetmezmiş gibi;
Bir vefasız güzeli sevdim ay anam.
Ama gülmedi o güzel bir kere bana.
Bir de aşk acısı vurdu ay anam.

Sevdalandım o deniz gözlüye.
Gözlerinin mavisinde kayboldum anam.
Meğerse sevmemiş hep aldanmışım...
O günden bu güne yanarım anam.

Bir hata işledim diye kızma bana.
Suçumu bağışla, affeyle anam.
Vermiyor teselli geçen saatler.
Sen bari bana bir çare ver anam.

Yanıyor yüreğim yanıyor delice
Bu yürek yangını sönmüyor anam.
Güleyim derken şimdi ağlıyorum.
Gözyaşımı eller silmiyor anam.

Bir güzel sevdim diye gücenme bana.
Verdiğim sözü tutamadım anam.
Bir gün ölürsem o zalim yoluna.
Hakkını helal et, bağışla anam.

Ankara

İlyas Diken |

Anam Benim

Anne sen ağladığında yüreğim ağlar.
Sen güldüğünde içim mutlu olur.
Seni yaradana hamdolsun.
İyi ki varsın anne.

Beni ak sütünle beslerdin.
Kulağıma ninniler sölerdin.
Senin hakkını.
Nasıl öderim anne...


Umut Aşkın |

Anam

Çileler göğsünde mum gibi erir
Yaşmağın altından nur saçar anam
Derdini saklar içine gömer
Başka bir alem insanı anam!..

Gözünde billür yaş akıyor ince
Sevgisi kalbinde bak, nice nice
Sevinci okunur çocuk görünce
Bir sevgi yumağı olmuştur anam

Ankara - 22.01.1980

Müslim Avcıoğlu

Analar

Garibin anası pencerelerden
Yanık türkülerle yollara bakar.
İncecik yüzünde her akşam üstü,
Çizgi çizgi, nokta nokta bir efkâr.

Fakirin anası her sabah sessiz
Ağlar çocuğunun aç çıplak durduğuna...
Elleri koynunda kalır çaresiz,
Bin pişman doğduğuna, doğurduğuna.

Mahkûmun anası susar, konuşmaz
Suçu kendisinde sanır.
Kaçar insanlardan, aydınlıklardan
Duvarlara bile baksa utanır.

Açılsa üstüm biraz duyar da gece yarısı
Kalkar yatağından gelir.
Bir mübarek el uzanır yorganıma usulca
Bilirim anamın elidir.

Bir merhamet, bir sıcaklık, bir gurur,
"Yavrum" diyen sesinde
Ve günde beş vakit nabzı vurur,
Beyaz tülbentinde seccadesinde

Karımın anası anama benzer,
Öylesine yakın duygulu, ince...
Özü sözü bir yayla gözesi kadar berrak
Oturtacak yer bulamaz çıkıp yanına gelince,
Yüreği, destanlar gibi sımsıcak.

Ve alnım açıksa, başım dikse
Dirliğimiz varsa, mutluysam,
Yüzüme gülüyorsa böyle bu şehir...
Bir beyaz zambak gibi pırıl pırılsa yavrum
Ve yavrumsa sevdiren bana her şeyi bir bir
Bu mutluluk, bu düzen, bu bitmeyen aydınlık
Anasının yüzü suyu hürmetinedir.


Yavuz Bülent Bakiler

Anama Mektup 1

Anneme

Satırlarıma başlamadan evvel,
Selam eder, ellerinden öperim ana.
Kim bilir, kaçıncı akşamındayım gurbetin,
Ve kim bilir, kaçıncı mektup yazışım sana.
Ne zaman ki bir kağıt, bir kalem alsam elime,
Şu koskoca şehirde, yanlışlar kadar yalnızlığımı;
Yalnızlar kadar yanlışlığımı yazmak isterdim sana.
Ve de bütün bu yalnızlığımı,
Dünyanın en güzel çiçeklerinin kokusunda eritip;
Sana sunmak, boynuna sarılmak isterdim.
Lakin, gel gör ki ana;
Ölüm, her köprü başında kanlı eşkıya,
Araplı rampalarında zavallı yokuş.
Kaderse, üç çizgiden ibaret alnımda;
Hayat, tabut, açık kafeste kuş....

Dün, sabaha karşı geldim eve,
Postacı, kapının altından atmış mektubunu.
Her zamanki gibi, yanlış yere yazmışsın adresimi,
Canım anam benim,
Gözleri yaşlı, elleri kınalı anam benim.
Mektubunun ilk satırında sormuşsun halimi,
Değişen bir şey yok ana,
Her zamanki gibiyim yine;
Üç paket sigara günde,
Akşamdan kalma iki bardak demli çay,
Bir dilim kuru ekmek her öğünde,
Üzülme;
Ölmeyecek kadar bir şeyler yiyorum.
Sıhhatime de bakıyorum meraklanma,
Serin olursa havalar;
Kahverengi hırkamı da giyiyorum.
Lakin, bu şehir tüketmiş beni ana,
Bu kadar dayanmış zavallı ciğerim.
Yine şükür Allah'a iyi kötü soluyorum.
Hele bir de öksürük tuttu mu;
Boğulacak gibi oluyorum.

Buralarda üveyikler ötmüyor ana,
Seher vakti sürüler inmiyor dağlardan.
Caddelerden Kızılırmak akmıyor.
Kekik kokusu gelmiyor Hasan Dağları'ndan;
Bu kızgın asfalt bile, hasretin kadar yakmıyor.
Tezek dumanı tütmüyor fabrika bacalarından,
Bu yüksek binalar, kerpiçten yapılmıyor.
Bizim köy buradan gözükmüyor ana.

Şimdi, bizim köyde olacaksın,
Vuracaksın bulgurun göbeğine yufka ekmeği,
Soğana bir yumruk atacaksın;
Dikeceksin tepene sefer tasında ayranı...
Bunlar hep hayâl ana, biliyorum;
Anası ölmüş kuzular gibi,
Sabaha kadar meliyorum.

Dün gece rüyamda gördüm seni;
Hasta yatağında yatıyorsun.
Sarılmak istiyorum sana, bana kaşlarını çatıyorsun.
Kahrettin beni anacığım;
Oysa ki sen benim burnumda tütüyorsun.
Beddua etme kurbanın olayım,
Ayağında turabın olayım anam.
Öyle dargın gözle nazar etme;
Rüya da olsa çatma kaşını,
Gurbeti bana mezar etme anam.
Senelerdir tesellim yok;
Her memleket sürgün bana.
Tek dostumdu seccâdem;
O tek dostum dargın bana.
Kahretsin bak, şimdi gene ağladım...
Kıymetini anacığım;
Gurbete düşünce anladım.

İşte ana, durumum ahvâlim böyle,
Yine geldi ayrılık vakti;
Köyde kimi görsen selamım söyle:
Deli Bilâl, Ayşe Teyze, Muhtar Emmi, Elmas Hanım,
Sokaklarında gençliğimi bıraktığım köyüm.
Bir daha koklar mıyım havasını,
Bir daha görmeden ölür müyüm?
Anacığım,
Nurlu ellerinden bir daha, bir daha öpüyorum;
Hepinizi Allah'a, emanet ediyorum...

Niğde - 1998

Akif İnan |

Anama Mektup 2

Mehmetçiklere

Hakkari derler de poyraz yelleri,
Huduttan estikçe donarım Ana.
Bahçeme ektiğim beyaz gülleri,
Rüyamda gördükçe yanarım Ana.

Namazgah dediğin dikenim, taşım
Vursalar kıbleden döner mi başım?
Vuslata kurşunlar sıksa da düşüm,
Ekmeğimi kana banarım Ana.

Allah'tan ölmeyi dilerim sanma,
Köyüme dönmeden ölürüm sanma,
Ölsem de burada kalırım sanma,
Omuzlar üstünde dönerim Ana.

Yüksekova - 2000

Akif İnan |

Anama Mektup

Bakma ana yaşıyoruz işte
Sayılı günler bir iki
Derken kaybettik duada bereketi
Aşkta sadakati
Kimi insan gibi sevdirmedin bize
Parayı ihtirası şöhreti
Farklı şeyleri sevmeyi öğrettin sen
Feragati paylaşmayı inayeti
Dağda hoyrat çiçeği
Toprakta kokuyu
Bayramda sevinci
Sokakta yoksul savaşta masum çocuğu
Bazen içimizi burkan evimizi dolduran matemi

Ben bu toprakta kurtuluş uğruna elleri nasır tutmuş
Alnından buram buram terler akan
Anaları gördüm
Saçını belki de gönlünce gelinken taramış
Fildişi taraklarla
Ama hep saçlarını ve ağıtlarını
Ölüme saklamış

Ana zaman zaman seni ararken
Burada sensizlik yüreğime iniyor
Her sözcüğümün boynuna bir yafta asılıp
Değil rüyalarım hayallerim kuşatılıyor
Kimilerine göre haklı
Kimilerine göre doğuştan suçluyum
Sokakta eli böğründe insanların yürüyüşü
İçimde buruk bir sancı var
Ana senin de nefes alıp vermekten öte neyin
Vizon kürkün yumuşak ellerin
Siyah gözlüğün
Pırlantaların mı var

Haberini aldım
Misk kokulu saçlarından
Besmeleyle başlamışsın söze
Hani beni okula gönderirken
Askere uğurlarken
Hep unutma diye öğütlediğin kutsadığın sözle
Birkaç sevimli kelam
Bir top menekşe resmi
Ve yine bir hayır dua
Ana sen ne iyisin
Bana güç veriyor
Yollar kısalıyor ana
Uzakta da olsa sıcak nefesin

Ana ben yaşadım gurbette
Acının demlenip içime nasıl aktığını
Tarla sınırlarında
Dağların yumuşak eteklerinde
İğde kokularıyla yemlik toplarken
Mayıs ayında belki bir kiraz şenliğinde
Bazen içli söylerken yanık gurbet türkülerini
Bilirim acı haber
Nasıl da yakar ananın yüreğini
Alınca
Bizce erken sayılan bir ölüm haberini

Her ananın bir öyküsü vardır
Bizimki biraz masum
Biraz kırık
Ama hep yanık

Bakma ana
Yaşıyoruz işte
Sayılı günler bir iki
Derken
Kaybettik duada bereketi
Aşkta sadakati

Turhal - 20.06.1999

İbrahim Çam

Anama

Dokuz ay koynunda gezdirdi beni
Ne cefalar çekti ne etti Anam
Acı tatlı zahmetime katlandı
Uçurdu yuvadan yürüttü Anam

Anaların hakkı kolay ödenmez
Analara ne yakışmaz ne denmez
Kan uykudan gece kalkar gücenmez
Emzirdi salladı uyuttu Anam

Doğurdu beni Sivas ilinde
Sivralan Köyünde tarla yolunda
Azığı sırtında orak elinde
Taşlı tarlalarda avuttu Anam

Ben yürürdüm Anam bakar gülerdi
Huysuzluk edersem kalkar döverdi
Hemen kucaklayıp okşar severdi
Çirkin huylarımı soyuttu Anam

Çocuğudum Anam bana ders verdi
Okumamı çalışmamı ön gördü
Milletine bağlı ol da dur derdi
Vatan sevgisini giyitti Anam

Tükenmez borcum var Anama benim
Onun varlığından oldu bedenim
Kimi köylü kızı kimisi hanım
Ta ezel tarihte kayıtlı Anam

Veysel der kopar mı Analar bağı
Analar doğurmuş ağayı beyi
İşte budur sözlerimin gerçeği
Okuttu oğretti büyüttü Anam

Anam Sensiz

Dağlara vururum efkârdan
Sımsıkı çamlıklar,
Simsiyah karanlıklar
Saçlarına benzetirim anam.
Çam kokusunda saçlarını koklarım.

Çiçek açar bahar geldi mi her yer
Ovalar sararır, çitler kızarır.
Ağaçlar yeşilden mora donanır.
Bayramlık çiftasene benzetirim anam.
Seninle bayramlaşırım.

Bir de yaz geldi mi
Yakar kavurur güneş toprağı
Çatlak çatlak olur toprak
Nasırlı emek işareti ellerine benzetirim anam
Bırakırım kendimi avuçlarına.

Her yerde, her köşede sen varsın anam
Sen varsan hayalin varsa ancak, ben de varım
Sensiz ben bu gurbette ne yaparım


Recep Ali Resuloğlu