Çocuk İstismarı ve İhmali konusu ülkemizde aslında yüzyıllardan beri var olan bir konu. Ama konuyla ilgili çalışmaların başlaması çok yeni. Özellikle cinsel istismarın konuşulmaya başlanması bile o kadar yeni ve son zamanlarda olan bir konu. Ensest gibi aile içi cinsel istismarın ise tabu olmaktan çıkması bu konuda çalışmalar yapan bu alanın çalışanlarının ürettikleri yayınlarla olduğunu belirtmek gerekiyor.

Çocuk İstismarı çok farklı disiplinlerden gelen uzmanların bir araya gelerek çalışmak zorunda oldukları bir konu. Tıp doktorlarının, hukukçuların, psikologların, sosyal hizmet uzmanlarının, eğitimcilerin ve polisin birlikte ve işbirliğinde çalışmaları halinde ancak başarılı sonuç alınabilmesi mümkün olan bir konu.

Ülkemizde dayağın geleneksel disiplin yöntemi olarak yüzyıllardan beri kabul gören bir sistem olması fiziksel istismar olgularının çok fazla görülmesine, cinselliği konuşmayan kapalı bir toplum olmamız cinsel istismarların, ensestin görülmesine, çocuklarımızı birey olarak kabul etmememiz ve onlara söz sahibi olma şansı tanımamamız da duygusal istismar ve ihmalin ortaya çıkmasına neden olmuştur ve olmaktadır.

Bunlara son dönemde eklenen çocuk pornosu, çocuk fuhuşu, uyuşturucu kullanımı gibi organize suç örgütlerinin çocuklara yönelik davranışları istismarın kapsamını genişletmekte ve farklı bir boyut eklemektedir. Ayrıca okullarda son zamanda ortaya çıkan ve artan sayıda karşımıza çıkan akranlar arası şiddet olgularının da görülmesi ülkemizde çocuk istismarı konusuna daha ciddi yaklaşımlar yapmayı gerektirmektedir.

Bunun da ilk adımı konu hakkında bilgilenmektir. Çocuğa yaklaşım her zaman çok hassas bir konudur. Bir çok olguda istismara uğrayan çocuk muayene eden ve inceleme yapan uzmanlar tarafından bilgisizlikten dolayı bir kez daha istismara uğramaktadırlar .

Bu konuda çalışan hukukçular ise çok belirleyici bir konumdadır. Bu hem çocuğun korunması açısından hem de suçu işleyen kişinin cezalandırılması açısından hukukçular vazgeçilmez konumdadırlar. Aynı şekilde tıp doktorları da ülkemizde istismar olaylarını ilk gören profesyonellerdir. Sosyal hizmet uzmanlarının sahada var olmaları , istismarın yaşandığı evde inceleme yaparak olayın boyutlarını saptama görevleri vardır.

T.R.Karaçor - İlköğretim Müfettişi

Bir baba ve aynı zamanda bir eğitimci olarak, kendimi çocuklarımızın yerine koymak istiyorum. “İkili öğretim yapılan bir okulda okuyorum. Haftanın beş günü okul ve ev arasında mekik dokuyorum. Bu beni yoruyor mu?

--Hayır.

Sabah 6 gibi kalkmam gerekir. Bu saatte çok önemli olan kahvaltımı yapıp gerekli enerjiyi aldıktan sonra okula gitmeliyim. İlk dersleri çok seviyorum.Uykum açılmış, öğretmenimi dikkatli bir şekilde dinliyorum. Esnediğime gözlerimin kapandığına bakmayın, uyumuyorum. Tahta sıralarda 40 dakika dimdik oturunca kendime geliyorum. Zil çalınca bahçede kendime yer bulup gönlümce koşup oynamak için koşarak dışarıya çıkıyorum. Derken 5 dakika sonra ikinci ders zili çalıyor. Ben daha tuvalete gidecektim, ama olsun tuvalet sırası gelirse ikinci teneffüste giderim.Üçüncü teneffüste beslenme saati, annemin çantama koyduğu peynir ekmeği yemek de içimden gelmiyor, ama yemeliyim. Neyse bugün de altıncı ders geldi, hem de en çok sevdiğim beden eğitimi dersi.Bahçede öğretmenimizle birlikte oyunlar oynayacağız. Fakat Öğretmenimiz dersi içerde yapmamız gerektiğini söyledi.Yorulmamızı istemedi. Olsun ben de annem izin verirse evimizin bahçesinde oynarım. Bahçeye göndermezse evde oynarım.Nasıl olsa alt komşumuz benim evde top oynamamdan rahatsız olmuyor. Bu arada yapmam gereken ödevler var. Annem yardım eder. Yapamadıklarımı da annem tamamlar. Benim erken yatmam lazım.Ama televizyonda Sihirli Annem dizisi var. Benim için çok önemli nasıl olsa annem de benimle birlikte seyrediyor.Çok eğitici bir dizi.Olsun akşam 10 da yatsam sabah erken kalkarım...”diyorum.

Her şey ne kadar güzel gidiyor değil mi?

Daha çok şey söylenebilir. Ama gerek yok sanırım. Derler ya, arif olan anlar. Eğitimdeki sıkıntılar ancak anlatmakla biter!

Bir pencere açmak istedim. Bu pencereden bakınca o çok sevdiğimiz, üzerine titrediğimiz, uğurlarına her şeyimizi verebileceğimiz çocuklarımızın halini birazcık göstermek istedim. Üç başlı bir çark, ortasında çocuklar.

Okul, Aile, Çevre

Çocukların eğitiminde söz sahibi olan üç kurum, üçünün de önemi çok büyük. Hangisi daha önemli denilirse, özelliklerine göre, çocuğa göre üçü de önemli.

Eğer çocuk ihtiyacını ailede karşılayamıyorsa; aile,

Okulda karşılayamıyorsa; okul,

Çevreyle sorunlar varsa ; çevre ön plana çıkacaktır.

Ancak üç unsurun birbirinden ayrılması, ayrı hareket etmesi doğru değildir. Çocukların , sevgi, bakım,eğitim gibi ihtiyaçları ortak karşılanmalıdır. Yani üçlü bir limited şirket kurmak gerekiyor.Biri diğerinin her an yanında olan, kendisinden çok diğerini düşünen üç ayaklı bir şirket.

Çocuğun eğitiminde ailenin rolü ne olmalıdır?

Çocuğun temel ihtiyacı olan barınma ve beslenmenin yanında sevilme, kabul görme desteklenme gibi ihtiyaçların karşılanması öncelikle ailenin görevidir. Aile imkanları ile çocuğun beslenme ihtiyacının en iyi düzeyde sağlanması gerekir.Özellikle sabah erken kalkan çocukların beslenmelerini iyi yapmasının önemi uzmanlar tarafından açıklanmaktadır. Çünkü beslenmenin, çocuğun büyümesinde etkisi yanında, var olan zeka kapasitesinin korunması ve gelişmesine katkısı olacaktır.

Yine çocukların uyku sürelerinin uzun olması gerektiği de uzmanlar tarafından belirtilmiştir. Öyleyse sabah erken kalkması gereken çocuğun da erken uyuması gerekir. Çocukların, hiçbir eğitici değeri olmayan, bilakis zarar verici televizyon programlarını geç saatlere kadar seyredip, sabah da uykusunu almadan erken kalkması, bedensel, psikolojik ve sosyal açıdan olduğu kadar, eğitim başarısını da olumsuz yönde etkileyecektir.

“ Yarış atı” ifadesi bir dönem çok kullanıldı. 8 yıllık eğitimin uygulamaya konmasından sonra çocuklarımız koşmaktan kurtuldu. Ancak hala bazı aileler bu koşuyu sürdürme çabası içindeler. Çocuğunun, sosyalleşmesini sağlayacak, kendilerini bulmalarını, kendilerine güven duymalarını, ruhsal açıdan rahatlamalarını sağlayacak olan sosyal ,kültürel ve sportif etkinliklerde görev almamasını isteyen ailelerin varlığı, geleceğimize ipotek koymaktadır.

Naim Süleymanoğlu kendi ağırlığının üç katına yakın bir ağırlığı kaldırabiliyor. Ama herkes onun gibi olamaz. Sırtına çok yük yüklenen bir insan dayanma noktası kırıldığında çökecektir. Bu ağırlıktan dolayı da zarar görecektir. Öyleyse taşıyabileceğimiz kadar yük almalıyız. Her insanın doğuştan getirdiği zekası ve yetenekleri vardır.Zeka kapasitesini arttıramaz ancak geliştirebilir. Yeni yetenekler kazanabilir.Önemli olan bu yeteneklerin neler olduğunu belirleyip, okulla işbirliği yaparak geliştirilmesidir. Anne baba olarak kendi yapamadıklarını, yapmak istediklerini çocuklarından beklemek büyük yanılgıdır. Yanlış yönlendirilen bir çocuk ömür boyu mutsuz olacak,sevmediği,başarılı olamayacağı bir işte çalışmak zorunda kalacaktır. Aile olarak yapmamız gereken onların kapasitelerini, yeteneklerini tanımalarına yardımcı olmak bunların geliştirilmesine çalışmaktır. Bu konuda yardımı da okuldan, rehber öğretmenlerden ve değişik alan uzmanlarından almak gerekir.

Çocukların okulda yeteri kadar yorulduğunu unutmamalı, onların dinlenmesini sağlayıcı ortamlar hazırlamalıyız.Kapasitesinden, yeteneklerinden dolayı, başkası ile kıyaslamamalıyız. Yapamadıklarını değil yapabildiklerini değerlendirmeliyiz. Kendisiyle barışık, mutlu, seven ve sevilen çocuklar yetiştirmeliyiz.

Sevgi dolu yüreklerine acı düşmesin,sevgiyle bakan gözlerine yaş düşmesin,

Erisin acıları sevginin sıcağında, unutsun dertleri sevginin kucağında.

Bütün çocuklarımızın karnı da yüreği de tok olsun


Teşekkürler hocam,kaleminize sağlık..

Zaman zaman türkiyede çocuklara karşı yapılan ihlaller basının gündemine geliyor, ama bugüne kadar aile içi seksi tacizler ya da çocuklara yönelik cinsel sapkınlıklar gerçek anlamda kamuoyu önünde tartışılmamıştır. gelişmiş ülkelerde çocuklar daha çok taciz ediliyormuş gibi görülebilir, çünkü orada her hangi küçük bir olay dahi gündeme gelebilmektedir, ama bizde çocuklar, ya almış oldukları uyuşturucu madde sonucunda ya da hırsızlık (kapkaç, sokak çocukları) birilerine saldırdığı anda gündeme gelebilmektedir! rahatı bozulan varlıklı kesim zaman zaman çocukları anımsamaktadırlar! çocukları seçim malzemesi olarak kullanan politikacılar da onları anımsamaya devam etmektedirler.arabesk yaşamı seçen ve bunu barlarda sürdüren kesim ise, ağlayan çocuk resimleri alarak kendi vicdanlarını rahatlatmaya yol açmaktadırlar! acılı türküler eşliğinde hala çocuk türkücüler(!) sahneleri doldurmaktadır!... kız çocukalarını pazarlayan anneler, ya da babalar gündeme düştüğünde, bir süre ilgileniliyor, sonra halı altına itekleyiveriyoruz.. çocuklar ne zaman gündeme geliyor, bir yılbaşı kutlaması sırasında başbakan gecenin bir yarısında çocuklara çikolata dağıtmak istediğinde..! kimse sormuyor tabi, o saatte çocuk neden ayakta kalır diye? çocuklar saflığın sembolüdür, o yüzden porno sitelerinde vazgeçilmezlerindedir! saflığın sembolü olanlar yatılı okullarda, çocuk yuvalarında her türlü tacize uğrarlar, kişilikleri küçük yaşta sindirilir, en ufak bir isyanda ise meksika'daki gibi yok edilmesi gerekne birer canılı olarak görülürler.. saf görünümlü çocuklar seks partilerin vazgeçilmezleri oluverirler! şehirleri kuşatan varoşlardan gelen çocuklar, şehir sokaklarında kendilerini gösterebilmek için her türlü yolu denerken, şehrin gerçek sahipleri(!) onlardan nasıl kurtulacağını düşünürler, hatta oturdukları siteleri yüksek duvarla örüp, özel korumalar eşliğinde o çocuklardan korunurlar!.. gençlik heyecanı duydukları ilk günde kendilerini tanımak için yola çıkan çocuklar hangi ideolojinin bir militanı oluverirler!.. kimilerin arka bahçesinde yetişen birer bomba oluverirler! istanbul'un göbeğinde bomba yüklü bir araçla patladıklarında anımsanırlar! ceza indirimine tabi olduklarından, en kötü cinayetler yine onlara işletilir.. aile içi mahkeme kararı sonucu ablasını başka biri ile yattığı için öldürme emrini büyükler verir, küçük uygular! en çok dayan yiyen onlar, ezilen onlar.. geleceğimiz onlar..

servetimizi kirletmeye devam ediyoruz, tıpkı temiz suları yok ettiğimiz gibi... yakında poşet içinde çocuklar satılacak, çünkü çocukları ya tam koruyoruz, ya da tam yok ediyoruz! aşırılıkların olduğu bir dünyada, güçlünün güçsüzü yok ettiği texsas yasalarını yeni dünya düzeni olarak yuturulurken, bu dünyadan etkilenmemek imkansız olduğunu göre, buna karşı çıkılmalı, çocukları koruyan uluslararası yasaların işletilmesi ve yeni korumların alınması gereklidir..

insanlığın gelişimi, güçsüze ne kadar sahip çıktığı ile ölçülecektir.. yoksa hitler vb. yaptığı gibi güçsüzleri fırınlara atıp yok etmekle sorunlar çözülmüyor.. bir an önce uluslararası bir mahkeme kurulmalı ve var olan ve oluşacak olan yasaları denetleyen, yasalara uymayanı cezalandıracak bir yapıya kavuşmayı arzuluyorum...

sevginin hakim olduğu, zayıfı güçlünün karşısında koruyan bir dünya özlemiye hepinizi selamlıyorum..


Özkan Beye keşekkürler..

Siyasilerin aymazlığı ve bürokrasinin otoriteryen ruh hali bu sorunu her geçen an dahada kronikleştiriyor. İkiyüz yıldır çocuklarını fark eden gezegenimizdeki insan, farketmekten tanımaya doğru yolaldığı bu yolda çocuklarının doğuştan sahip olduğu flulaştırılan hakkları ile, aslında kendisini trajik bir şekilde flulaştırıyor. Ancak bu dramatik durum bile gerçeği gözlerimize sokmaktan uzak görünüyor. Bir anne yada baba düşünelim ki dostları arasında çocuklarını dilendiren biri olarak tanınmayı istemediğini herkes bilir ve bilinmesi durumundan da bundan son derece rahatsız olacağı kesindir. Peki bir devletin cumhurbaşkanı, başbakanı yada valisi ülkesinin, vilayetinin veya sorumlusu olduğu bölgenin - ki büyük bir aile olarak kabul etmek gerekirse- çocuklarının dilenmelerinden nasıl bir mutluluk duyar yada utanç duymaz ?

Öyle görünüyor ki rahatsız olan fazla değil. Çünkü daha iki gün önce Erzurum'un 'Mahir' Valisi kendini çocuklarla nasıl bir fotograf karesine yerleştirdiğini birlikte gördük. Yani her yönetici bir şekilde ülkesinin çocuklarıyla bir kareye giriyorlar. Benim merakım, komşularının bakışlarında, gelen misafirlerinin gözlerinden, yada gittikleri ülkelerin yöneticilerinin tavırlarından ne algıladıklarıdır ? Keza her gün binlerce sopa yiyerek 'adam' olacak olan çocukların eğitimcileri mevcut kötü ülke fotografıyla ne denli övünseler azdır.

Üniversiteleri papağan eğitim merkezleri halinde tutmakta israrlı 'akademisyen' lerimiz de kendileriyle övünmelidirler. Tepede fikri şiddet ve diktatoryal öğretim aşağılara indikçe eli sopalı öğretmenlere, yatılı okullar, bakım yurt ve yuvalarının işkencehanelere dönmüş olmalarında garipsenecek ne var? Rüşveti ve velileri yolmayı ekonomik kaynakların olmamasından ileri gelen bir mecburi davranış olarak kabullenip savunan 'saygın' öğretmen yada kişilikli eğitimci kimliğini mezara gömenlerin kabahatleri yalnızca sokakta aramasının nasıl bir doğruluğu olabilir ? Toplumun cetveli, kalıbı olan öğretmenler ilkeli durmadıkları sürece kötüler, eylemleriyle mazlum kurbanlar yaratmakla sınırlamayacak; aynı zamanda genç zalimleri de eğitip piyasaya süreceklerdir. Bilenlerin kabahatli sayılması gerektiği aşikar olan bir durumda, bilmeyenleri sorumlu tutmak hem gerçekçi değil, hemde aranan çözümle yakın bir ilişkisi yok. Ebeveynlere gelince: Bunun için özel bir şey söylemeye gerek var mı ?

Onlarda, sizin bir kuşak önceki öğrencilerinizdirler. Nasıl dilerseniz öyle övünebilirsiniz ! Bu topraklar hep varlardı. Ama insanlar, eğitenlerince yaratılıyorlar gerçekte. Biyolojik üretimin kıymeti harbiyesi mi ? Bunu geçelim. Meraklısı tuzağını çoktan kurmuş bile. Çocukları korumaya almak bu anlamda kıymetli ama geçici bir önlem olduğu ortada. Onları koruyan bir alan kurmak ve kötülerden sakındıkları adalar yaratmak işe elkoymanın yanınıbaşında yenilerinin çıkmasını engelleyecek samimi ve popülizme taviz vermeyen projeler ve çalışmalar elzemdir. Bu şekilde desteklenmeyen yani eş güdümlü bir proje olarak algılamadan çözüm aramak mümkün görünmüyor. İstisnasız 73 vilayetinde çocukların dilendiğinden haberdar olan bir devlet, şiddet ve daha feci saldırılara uğradığından bihaberce rahat uyuyabilen yöneticilerle nedenli övünsek azdır!!! Bunları başımıza seçen yada derviş sabrıyla tahammül gösteren kendimizle nekadar gururlansak azdır. Bizleri kalıba sokup bu formu bize kazandıran ve yarattığımız ucubenin altında ezilip kimliksizleşen kalitesizleşen bizleri eğiten siz saygı değer öğretmenlerimiz kendinizle sınırsız bir övünç duyabilirsiniz!!

Toplumun, ülkenin, hayatvericisi olan öğretmenlerini bir mafya bozuntusundan bin kat aşağıda bir yere koyan devletin nazik beyleri, sizlerde kendinizle tanrısal bir mutlulukla hak verebilir ve hatta kendinize aşık olabilirsiniz!!

Çocuklar için birşeyler yapmak yalnızca gelecek içindir.


Meslektaşımız Düzgün Beye teşekkürler..

Kısa süre önce yitirdiğimiz gazeteci Hrant Dink'in ölümü sonrasında toplumu derinden sarsan bu cinayetin en çok üstünde durulan yanlarından biri de cinayetin henüz reşit olmayan bir genç tarafından işlenmiş olmasıydı. Bir çocuğun, nasıl soğukkanlı bir katil haline geldiğini açıklayan teoriler arasında yetiştiği ortam, yoksulluk, "asabi mizaç" gibi etmenlere ek olarak ırkçı fikirleriyle bilinen bir arkadaş grubundan etkilendiği, onları model aldığı da öne sürüldü. Şiddete yönelmenin, yokedici saldırganlığın henüz açıklayamadığımız biyolojik ve genetik birçok nedeni olmakla birlikte şiddeti özendiren, yücelten bir ortamda yetişen çocukların şiddete yönelme olasılığının arttığı bilinmektedir. Gençlik toplumun laboratuarıdır, bir dalga toplumu etki altına almaya başlamışsa genelde ilk tepki gençlerde ortaya çıkar. Son dönemde giderek düşen şiddet kullanma yaşı, okullarda yaşanan sorunlar ve bu cinayet bizi toplumumuzu saran bu dalga üzerine düşünmeye itmelidir. Şu anda sadece çocuk ve gençlerle ilgili olarak konuştuğumuz şiddet tüm toplumumuzu etkisi altına almak üzere olan daha geniş bir salgının ilk belirtisi kabul edilmelidir. Belki bu ilk belirtiler daha fazla risk altında bulunan bir grupta ortaya çıkmıştır ama önlem alınmazsa bu grupla kısıtlı kalmayacaktır. Nitekim daha şimdiden toplumun çok farklı katmanlarında, şiddeti büsbütün besleyen bir korku ve tedirginlik hali yaygınlaşmaktadır. Eğer bu belirtiler doğru tanınıp salgını önleyici tedbirler bir an önce alınmazsa şiddet giderek artacak ve tüm toplumun sorun çözmek için ilk başvurduğu yöntem haline gelecektir.

Ülkemizde, şiddeti özendirici tutumların yöneticilerden televizyon kahramanlarına kadar uzanan bir kesimde görülmesi, şu anda en çok onları rol modeli olarak gören çocukları ve gençleri etkilemektedir. TV ve sinemalarda gösterilen, şiddet dozu yüksek film ve dizilerin en sadık izleyicileri arasında çocuk ve gençler gelmektedir. Şiddet toplumun her katmanında kendini gösterse de, toplumun en kırılgan, en kolay etkilenebilir kesimlerini oluşturan çocuk ve gençler üzerinde düzeltilemez etkiler yaratmaktadır. Şiddetin salgın hale gelmesini önlemenin yolu, mahalle, takım, hemşehrilik, ırk, din vb. toplumsal durum ya da kurumları kullanarak, bireylerin aidiyet duygusunu dar grupçu ve farklı olanı dışlayıcı modellerde biçimlendirmek yerine, toplumda bireylerin karşılıklı güven ve duyarlılığını destekleyici yaklaşımlar ile ortak insanlık değerleri ve gezegenimiz üzerindeki yaşamın sürdürülebilirliği gibi çok daha evrensel bir düzeye taşımak, olumsuz duygular yerine olumlu duygulara vurgu yapmak, problemleri çözmede şiddet kullanma dışında daha etkin beceriler kullanan bireyleri rol modeli olarak ön plana çıkarmaktır. İnsana, doğaya ve tarihe karşı saygı, hoşgörü, dayanışma, paylaşma gibi değerlerin güvenli bir yaşamın temel taşları olduğunu unutmamak ve yaşamın temelini korumak gerekmektedir.

Gençler ve çocuklar arasında çok popüler olan, daha sonra sinema filmi olarak da çekilen Kurtlar Vadisi dizisinin tekrar yayına başlayacağı duyuruldu. Bu tür dizilerin iletişim ve sorun çözme aracı olarak şiddeti yücelttiği görülmektedir. Yukarda belirtilen nedenlerle bu yaklaşım toplumdaki şiddet dalgasını körükleyici olacaktır. Aşağıda imzası olan kuruluşlar olarak toplumun ruh sağlığını korumak ve şiddetin yaygınlaşmasını önlemek adına bu tür yaklaşımlarla mücadelenin ve ilgili yasal düzenlemelerin ivedilikle ele alınması gerektiğini, düşünüyor ve bunun için her türlü desteği vermeye hazır olduğumuzu ilgili kurumlara ve kamuoyuna bildiriyoruz.

Ayşe Arman'a teşekkürler..Çocukların geleceğini belirlemede biz de utkun bir yolda kararlıyız..