Bir zamanlar dost sanilanlara


TADIMLIK LEZZETLER

Bu kadar yorgunluk neden, bu kadar tükenmişlik ve biten güzelliklerin ardından gidenlerin ardından hüzünlenmek neden? Kendi seçimleri değil mi bazen karşı koymak gerekli mi?Bilmiyorum henüz anlayamıyorum bildiğim tek şey öfkeliyim hala ve üzgün...Savruk anılarım vardı toparlamaya başlamıştık beraber, deli kızın türküsü, bir deli hayat vardı paylaştığımız, anılara boğulurken mi boğduk dostluğumuzu da?Cevap veremem hatta soramam da hakkım yok çünkü o gitmeyi seçti giderken umarım bulabilir yönünü.Yorgun dimağımı dinlenmeye çağırıyorum.Belki azıcık bir gülümseme istiyorum yaradandan,çok görmezse eğer...

Bir gün kabul edebilmenin ince hoşluğunu yaşarız ama şimdi mi?Belki..bilmiyorum.Aslında hani bir kahvenin kırk yıl hatırı vardır ya işte buna gerçekten inananlardanım ben bu yüzden silmedim kimseyi yürek defterlerimden.Bazen üstünü karaladım belki ama hala ordalar ara sıra tozlu sayfalarını aralayıp anılarımın yavaşça dokunup üstlerine belki derin bir iç çekip tekrar kaldıracağım tozlanmış raflara.

Belki insanlara ehemmiyetli olduğunu hissettiren bizleriz, onlar küçücük bir yuvarlakken biz onları kocaman bir daire yaptık ve içine birazcık insana verdiğimiz değerden birazcık da sevgiden koyduk.Taşırmadık aslında ama onlar taştılar zamanından önce,zamanından önce akıp gittiler...

Şimdi yalnızlığımızla baş başa kalmak zamanı yalnızlıkla arkadaş olmak belki yapılabilir mi bilmiyorum deneyip göreceğiz görüp deneyimleyeceğiz...Mutlu muyum, sanırım evet tanımış olmak bile yeni yüzleri yepyeni bir lezzet tatmak gibi belki bir daha tadamayacağım, ne yapalım olsun bazı lezzetlerde tadımlık olsun.

Birde geçse şu yorgunluğum...

Kırık cam parçalarını toplamak üzere kalkmalıyım ama yorgunum. Kalkmalı ve süpürmeliyim her yanı hiçbir zerre kalmamalı tehlike arz edebilecek, kalkmalıyım ayağa yapabilsem en kısa zamanda...

Hevesimi yitirmiş ve soluk yüzümü tanımayacak kadar aynada uykuluyum gözlerimi ovuşturup,zihnimi toparlayıp belki şekerli bir kahve yudumlayıp yanında yakmamayı başararak sigaramı dönüşeceğim benliğime.

Bir zaman hatası anladım diye başlayan şarkılar dinlemek yerine müzikleriyle yetineceğim bir süre tadımlık şarkılar gibi tadımlık dünyayı çekip nefesimin derinine tekrar kavuşacağım mütebbessim ifademe...

Umuyorum , öyle çok şey umuyorum ki, umuyor olmakla beraber de alamama ihtimaline de alışıyorum.Zaten aslında çok eskiden beri vardır bu alışkanlığım...

Sadece belki de ben fazlayım tadımlık lezzetlere.Evet evet öyle olmalı anlayamayacak kadar uzak zihinleri böyle sevgilere ve yürekleri alışmış geçici heveslere aşk demeye...Ben kesinlikle hevesten arınmış bir yürekle izledim adımlarını. Ve kalmadı sevdaya gerek,tadımlık lezzetlere ancak uzaktan bakabilmekle yetinmek gerek. Yanlarına yaklaşmadan uzaktan selamlamak ve hürmet göstermek.

Onların hak ettiği bu bundan fazlası değil ve hak ettiğinden fazlasını bir insana vermek küçücük bir çocuğun eline çok değerli ve hassas bir vazo vermek gibi bir şey eğer düşünmeden kıracağını verirseniz hem incinir hem de kendinize öfkelenirsiniz. Ve suçlamaktan kurtaramazsınız uzunca bir süre kendinizi. Hem yıpranır hem öfkelenir hem de kaybetmiş olmakla yetinirsiniz en değerli şeyinizi....

Bir insana değer vermek marifet değil hak ettiği kadar verebilmek marifettir ve bunu da başarabilen sanırım çok az bir yürektir. Bunlardan biri olabilmek ümidini yitirmedim henüz defalarca kırmasına izin verdiysem de küçücük çocukların kıymetli eşyalarımı,tekrar güvenmeyi seçtim hep kırılanların ardından bakmayıp onların kıymetlerini umursamayıp yeniden büyük sermayeler yatırdım. Ve en önemlisi aslında bağışlamayı da öğrenebilmeli büyük sermayeleri. Belki tam olarak Allah rızası için sevebilmek böyle bir şeydir ne dersiniz?


ALINTI