Kelebek XXII / Erkan Bal

sevmek hiç ucuz olmadı
hiç kolay söylenmedi
gözyaşını tatmadan
şu iki kelime
"seni seviyorum"

oysa sevmedi beni
sonbaharı ömrümün
sarstı, kırdı durdu dallarımı
resimlerde bile değilim ki
hayal adam, ayışığı

şimdi
ucunda ecel de olsa
kır kalemini
yazma artık hasretini


*****************

Kelebek XXIII / Erkan Bal

kelebekler kaç gün yaşamalı

minik kelebeğin dünyasında
dalgaları büyük
denizleri uçsuz bucaksız
bir üçüncü cevabı hatırlatan
umudu aradım dağ başlarında
yerde bulamadığım göktedir diye

dur durduğun yerde deli gönül
rüzgar kara yollara götürür
ve bilmediğin uzak diyarlara
yanlışlara sürüklemem seni
gel dersen geleceğimsin

duyup da inanamadığım
hayallerinde "neyinim senin"
kim daha bencil kim daha çirkin
bir damla seni almaya kalksan
büsbütün yasaklarım seni bana

en büyük işkencecisiyim beynimin
sevenler ve sevilenler
ikisi aynı iki kişi olduğunda güzel

Olsa ...

Kelebek XXIV / Erkan Bal


yüreğinin dehlizlerinde
kaybolan kör adam
deli dalgalı bir yürek
can çiçeği kendini niye hırpalar

sorgularsan, sorunları çağırır
yollarımda güpegündüz kaybolursun
zavallı bir çocuk ağlar yüreğimde
garip korkularla dünyaya bakan
uyku ile ecel arasında
ne fark var günlerdir

bir omuzu düşlemeli
ve gerçeği belki de
gönlündeki çiçek
gözyaşlarıyla beslenir
ve kurur gider kim bilir
denizkızları denizden gelir
saçlarındaki çiçeklerse
içilesi sularla beslenir

bir başka hayale sarılıp
kırıp atılacak ayna olma korkusu
sevi dolu bir yüreğin
ve son çırpınışlarım

yine de ışığın dahasını iste ...

Kelebek XXV / Erkan Bal

renkler içinde
ayrı bir renk acının ki
o sen değilsin
sen sen değilsin
kim kimdir bilmezsin
bir sihrin gizine kapılıp
birgün gerçeği hatırladığında
ellerinde kan görürsün
o renk, acının rengidir
acı ise hiç olmayan kimliğin

yorulası bir labirent yolculuğu
sorgulayan işkence mavisi gözler
bir bahar sabahı serinliğinde
elele yürümeli
yürek
gidemediğinin farkında olsa bile

kavgam beklesin içimde biraz
vazgeçtim gitmelerimden
senden ve kendimden
şimdi hüküm zamanı dalgaların
ne şaşkınlık ne acı ne bir heyecan
bir sis bulutuna gizlendim
ışık gelince aydınlanacak
gün tutulması mı ne, güpegündüz

görünmez adamı yenmek için
çizgi romanları boyarsın
sevdanın boyası ne renktir
yeşil aşk da olur mu yoksa
aşkın boyası mı olur deme
gözlerin yeşilse aşk yeşildir

ve sorulmuş sorulara
verilmemiş bir cevap yine

-savaşmıyoruz sevgilim

******************

Kelebek XXVI / Erkan Bal

ben ne deli
yaşarım sevdaları
ölümüne...

hiçbir duvar
kelebeğin düşlerine engel olacak
kadar güçlü değil

geldinse durma
dokun ellerime ...

Kelebek XXVII / Erkan Bal

geniş bir dünyaydık
içiçe daireler çize çize
genişledi dalgalar
ve kırıldı geri döndü
yine içiçe

ellerim donar ya yazarken
kelimeleri süzmekten
korkar oldum ya gülmekten
ne olur esareti getirme bana

ölçmeye kalksam seni içimde
aklımın terazisinde tek ölçü
-hiç kimse için ağlamadım
ama ben seninle
ağlamak istemiyorum ki

yerli malı bir aşk
bizim sevdamız
gözyaşı bulunur nasılsa
böyledir sıradan sevdalar
sıradan ama eksiksiz
ve biz böyle güzeliz
tadımız tuzumuz ekşimiz
ve hayatın kendisiyiz


dünya eziyor bizi
ay’ da yaşamalıydık
gölgemiz düşmeden suya
kolay mı sevdaları yasaklamak
sevgiliden geçmeden

bırak cennette kalsın elma ...

Kozasında Kelebek Anneler İçin


Şairdir anneler, en güzel ninnileri söyler.
Umuttur anneler, evlatla gönlünü eyler,
Hasrettir anneler, bir ömür yolları gözler,
Evlattır, devlettir, bir gün büyüyecektir.
Her anne, kozasında umut besleyen bir kelebektir.

Ressamdır anneler, en güzel resmi çizen,
Hattattır anneler, en güzel hattı yazan,
Nakkaştır anneler sevgiyi nakşeden.
Evlattır, devlettir bir gün büyüyecektir,
Her anne kozasında umut besleyen bir kelebektir.

Sevgidir anneler, yüreğini hesapsız paylaşan,
Hüzündür anneler, geceleri sessizce ağlaşan,
Vefadır anneler, her çağrıldığı anda koşan.
Evlattır devlettir, bir gün büyüyecektir.
Her anne kozasında umut besleyen bir kelebektir.

Bir dev gibidir anneler aynı zamanda, biraz,
Ana yüreği kırılgan, narin ince telli bir saz,
Ana kucağı ise dört mevsim bahar ve yaz.
Evlattır, devlettir, bir gün büyüyecektir.
Her anne kozasında umut besleyen bir kelebektir.

Melektir anneler, korur hep yavrusunu,
Koyunun sevdiği gibi sever kuzusunu.
En sona saklar kendi hevesini, arzusunu.
Evlattır, devlettir, bir gün büyüyecektir.
Her anne kozasında umut besleyen bir kelebektir.

Kelebek Kanatlarında Kalpler


yaşanırken sevdalar
yaprak yaprak dallarda pırıltılar
hazan mevsimini kovuyor
kederli tutkun yalnızlıklar
geçiyor da geçiyor sevdalı içler
yılan ayaklarından
o muhteşem karanlığa vuruyor yüzleri
mavili denizlerin
yalnızlığa değiyor çıyan sırtında
kanatların görkemi
dostlar düşman kesilmiş
sevdalı yüreklere çare yok
onlar da kimsesizler sevdalarına
baştan kara yaren
anlamadan doluyor yürekler
susuz vahaların boşluğuna
yıldırımlar kaldırımlara yansıyor
bedenler bomboş
sinsi rüzgarlara yelken açıyor
dürüst okyanuslar
kaptanın seyrini etkiliyor
bıçak sırtı kaderi hiçliğin
derin sularda borda ediyor
sevdalı gemiler çare yok
yaseminler anlıyor gülleri
derin sarmaşık köklerinde
ayazlar kırıyor kalpleri
çiğ bağlamış yüreklerinde
bırakmıyor inadına gönüller
kendilerini tutsaklığa
ağlıyor çamlıklar
sakız gülü yanaklarında pembeliğin
yamaçlar akıyor zirvelerden
mor karanlık yarlarına
anlamıyor yoldaşlar susuzluğunu
kör kuyu dehlizlerin
aşk yürekleniyor
cesur kazancını yükleniyor kolları
suskunluğa kazançlı
başkaldıran anıları yenilgilerin
kayıplara ekli
asırlık çınarlar yükseliyor gönüllerden
fırtınalar sütliman
kasvetli yılların açıklarında demirli
sadece sabır ve sessizlik kalıyor
kimsesiz limanlara
karaya vurmuş kadırgalar seyrediyor
yaşlı gemiciler
bir ozan öykülüyor zaferleri
öpüşüyor kaleminde aşklar
fülüt ezgileri fısıldayan rüzgarında
birleşiyor kaderler
buluşuyor ayrılığında uçuşan
kelebek kanatlarında kalpler

başını sallayan bir kadın
şiir söylerdi sende
içimden birşeyler koparan
gözlerin bir de...

Ömer Serdar