MAHALLE

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, çok güzel bir ülkede, mahalleler varmış.

Bu mahallelerin çocukları birbirlerini çok severlermiş. Dışarıdan gelen parolalı bir ıslığa uçarak aşağı iner, beraber olacakları anları iple çekerlermiş. Kavga da etseler kin tutmaz, her gün yeniden dünyalar kurarlarmış. Herkeste sevgi, paylaşma ve arkadaşlarını kollama duygusu yavaş yavaş gelişirmiş.


O zamanlar, çocuklar evden okula servis ile değil, buluşarak giderlermiş.


Onların yolunu gözlemezmiş; evdeki bilgisayar, şehrin en iyi dershanesi, hazırlık kursları.


Bilmezlermiş; hamburgeri, MTV yi, internet i, cep telefonunu,Tetris i.


Bilirlermiş duvarların üzerinde sohbeti, anket defterleri doldurup, sevgileri keşfetmeyi


Horoz şekercisini, elleri leş gibi macuncunun, tornavida ile koyduğu rengarenk macunu


Eve gitmeyi unutmayı, hava kararınca dayak yemeyi, sonra da bir ıslıkla tekrar aşağıya, kukalı saklambaça kaçmayı


O hakkında türlü şeyler söylenen evdeki garip adamdan korkmayı


Küsmeyi, aynı kıza asılmayı, torbalarla misket toplamayı, gıcır köstek ayırmayı, değiş tokuşu, kaybedince kapışı (o muhteşem "kapış"ı)


Teksas ı, Tommiks i, Konyakçı nın dişlerini


Paramparça Red Kid leri


İç içe konan naylon topları, taştan kale direklerini


Üç korner bir penaltıyı


Üzerine apartman yapılan top sahalarını, sonra o apartmana taşınan yeni dostları ve onları kapma yarışını


Taşınanların kırmızı kamyonlarını


İlk ergenliği, boyların ölçülmesini


Hey dergisini


Otobüsteki biletçinin lastik sarılı kalemini


Yoğurtçuyu, kalaycıyı, hallacı


Evlerin arkasındaki odun kömür depolarını


Yakan topun yakışını


Adam alırken, adım hesabını, iki çocuğu en iyi arkadaşla takası


Mantarlı gazoz kapaklarını, yaldız kazımayı


Yandaki mahalle ile alınan kavgayı, her kavganın çıkarttığı kahramanı – ödleği


Kan kardeşliğini


İp atlama, lastiğe basma, topaç virtüözlüğünü


Çelik çomağı, kırılan camları - toplanan paraları


Açık hava sinemalarını, frigo buzu


Silik seksek çizgilerini...


Sonra zamanla, bu güzel ülkede durumlar değişmeye başlamış. Yaşlar ilerledikçe, bu birliktelik, kollama, koruma duyguları, bu mahallelerin çocuklarının başlarına çok işler açmış.


Daha sonra işsizlik, enflasyon, köşeyi dönme, adamını bulma, malı götürme falan derken, herkes yüzünde soluk bir bakış, içinde hayatın yenilgisi, çaresizlikleri, tatminsizlikleri ile başbaşa kalmış.


Çocukları mı? Çocukları şimdi koca koca apartmaların arasında, nefes alınmaz bir havada, evlerinde, sanal bir dünyada, emniyet içerisinde yalnız yaşıyorlar.


Anneleri-babaları onları çok seviyor. Beta kapmasın diye kalabalık ortamlara hiç sokmuyor.


Hafta sonları hep beraber "Karum" ya da "Akmerkez"deler.


Okul servisi çocukları neredeyse yataklarından alıyor.


Çocuklar, trafik kaygısıyla, köşedeki markete dahi gönderilmiyor.


Babalar şirketlerin bilançolarını, çocuklar da dershane reytinglerini izliyorlar.


Hepsi birer test uzmanı, sayısal-sözel yuvarlanıp gidiyorlar.


Seksek oynamayı değil ama taban puanları çok iyi biliyorlar.


Hayata açılan pencereleri "Windows XP", onlar ekrana-ekran onlara bakıyor ve koca bir hayat dışarıda akıp gidiyor.


Ve şehrin dışında ağaçlar, tırmanacak, salıncak kuracak, kalp kazıyacak mahalle çocuklarını bekliyor.


Paylaşmayan,yalnız, bencil, kafesler içerisinde, gürbüz, güvenlikteki çocukları.


Hiç sopa yememiş, ağaçtan düşmemiş, topu yandaki bahçeye kaçmamış,


dizlerinde bir metrekare kabuklar olmamış çocukları...


düş hekimi-1 kitabından


Dr. Yalçın Ergir