merhaba.

umarım bu yazıyı aktardıktan sonra biraz daha iyisinizdir.
cesaretimi bağışlayın.
olumsuzlukların bir arada olabilmesi için olumsuzluklarla yüzyüze olmak gerekir sanırım sizde günlük yaşamınızda yüzyüzesiniz.
uzaklaşamadığınız uzaklaşmak istemediğiniz olumsuzluklar çığırtkan olmayan kişiliğinizi incitmiş.
zaman zaman hepimizde anlaşılamadığımız duygusu hakimdir yalnızlıklarımızda.
pencereden bakıpta görselleyip aklımızda açılımına gittiğimiz yaşamlar sadece ve sadece bizim öngörülerimizdir.
kime sorsak benzer şikayetlerde bulunacaktır bireylerden.
lakin haklı olduğunuz taraf paranın satın alma gücünün zemin değiştirdiği bunda size katılmamak mümkün değil.
duyarsızlığımızda oldukça fazla.
yanımızdaki yaşamlardan bi haberiz çoğu kez.
teknoloji ve avrupalı olmak bireysellik, bencillik, kişi tanımazlık.
hakimiyet kayıtsız şartsız benim olmalı!
iletişim kolaylığı bir tel naber iyiyim tamam.
çok detay isteyen bir yazı olmuş sorgularken kendinizi ön plana çıkartmışsınız.
elinizden inanın gelecek olanlar bir aksi sedadan ibarettir.
size cevap verenler ve sorgunuza katılanlar yine sizin gibi düşünenler olacaktır.
diğerleri ve diğerleri yaşama hiç ara vermedikleri yerden devam edeceklerdir.
yaşam nefes alıp vermek değildir tabiiki.
bir düş görmeye yatıp güzel günlerin geleceği bir yaşama sahip olun.
saygılarımla oğuz gölçik yazar...

Kendi egolarının tatmini için büyütüyorlar (küçücük bir şeyi demeyeceğim) hiç olmayan bir şeyi. Ortada bir şey olmayınca da işin içinden çıkılmaz oluyor durum doğal olarak. Sen yine anlamayan taraf olarak uzaylı muamelesi görüyorsun. Karsındaki dünyalı. Zaten diyorum senle aynı dünyadan olmak isteyen kim ki. Büyütülecek, elle tutulacak kocaman şey varken olmayan şeyleri sorun edenlere sormak istiyorum. Hey sizler hayatı o kadar uzun mu sanıyorsunuz diye? Soramıyorum, susuyorum, düşünüyorum. Sadece düşünmemim kimseye faydası yok biliyorum.
İnsanlar neden şiddet yanlısı olurlar merak ediyorum. Birlikte yaşayan insanların aynı evde, aynı sokakta, aynı mahallede, aynı toplumda; birbirlerine kin beslemesini, diş bilemesini, güçlü olanın zayıf olanı ezmesini ne beynim ne yüreğim ne de ruhum kabulleniyor. Deliresim geliyor delirmiyorum. Düzelecek diyorum yine kendimi kandırıyorum.
Değişmeyecek değişmesini istediğim şeyler. Değişmeyecek işte.
Mademki değişmeyecek lütfen biri bana insanlığın tanımını yapsın ve beni bu umutsuzluktan kurtarsın.
yaşam nefes alıp vermek değildir tabiiki.
bir düş görmeye yatıp güzel günlerin geleceği bir yaşama sahip olun.
selvı ınsanlıgın tanımını bekleme bence,herkes aynı seylerı dusunse,aynı seylerı hıssetse zaten ınsan degıl robot tarıfı yapılır sadece...ınsan deyıp gecme ne zor sınavlardan gecıyorlar ben onların yerınde olmak ıstemezdım...
oguz bey sızde bır dus gormeye yatıp guzel gunlerın gelecegı bır yasama sahıp olun dıyorsunuz ama yıne kendımızı kandırmıs olmuyormuyuz...

oguz bey sızde bır dus gormeye yatıp guzel gunlerın gelecegı bır yasama sahıp olun dıyorsunuz ama yıne kendımızı kandırmıs olmuyormuyuz...
---------------------------merhaba-----------------------
bırakın hayallerim özgür ve bakir kalsın!
bozmayınız!
tutsak etmeyiniz!
aklım düşlerimin gerisinde değil tabiiki.
lakin uykumda aklımı kontrol edemiyorum!
benim rüyalarım onun için daima güzeldir.
saygılarımla
oğuz gölçik yazar...

Oguz beycigim,

Yasamdan yana bir sikayetim yok, sadece özellikle son zamanlarda öyle seylere sahit oldum ki, kendi kendime bu konuda çok soru sorar oldum. Ben mi yanlis yasiyorum diye. Biliyorum karsimdakilerden benim gibi olmalarini bekleyemem ama bu tip davranislarda insanlarin ne derece kendilerini kaybettiklerini görüp bir sey yapamamak beni hirçinlastiriyor.
Düs görmeme herek yok ki, ben zaten hayatin güzelliginin farkindayim, ama bu güzelliklerin hak ettikleri degerler verilerek yasanmasini diliyorum.

Sevgiyle kalin ve benimle paylastiginiz için çok tesekkür ediyorum.

Yagmur adam, insanligin içinde yasadigi sartlari ve asmak zorunda olduklari sinavlari bilmiyor degilim.
Öyle ya da böyle hayatimizda zorluklar yasaniyor. Ama insanligimizdan kaybetmeden yola devam etmek gerekli. Zorlu sinavdan geçmek insanlara yukarida saydigim karaktersizlikleri yapma hakkini vermiyor.
Ben onlarin yerinde olmak istemezdim demiyorum, zira onlarin yerinde olmaya karakterim izin vermez(Burada onlar derken yukarida sayfigim karaktersizlerden bahsediyorum.)

Sevgilerimle

insanları anlamak daima zor olmuştur daima azla yetinmeyi bilmeyip ama o azın degerini kaybettiklerinde kıymetlerini bilmişlerdir ama coktan atı alan üsküdarı geçmiştir...
hepinizin emeklerine sağlık

Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en iyi ögrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada çakıldım kaldım. Son soru söyleydi :
'Hergün okulu temizleyen hademe kadının ilk adı nedır ?'
Bu her halde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını, yerleri sılerken, hemen hergün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı. 50'lerinde falan olmalıydı. Ama adını nerden bilecektim ki ! Son soruyu yanıtsız bırakıp kağıdı teslim ettim. Süre biterken bir öğrenci, son sorunun test sonuclarına dahil olup olmadığını sordu.
'Tabii, dahil' dedi, Hocamız...
'İş yaşamınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi birbirinden farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak eden insanlar bunlar.
Onlara sadece gülümsemeniz ve 'Merhaba' demeniz gerekse bile...'
Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. Hademenin adını da...
Dorothy idi.


İkinci Ders :

Bir gece vakit gece-yarısına doğru Alabama Otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu. geçen her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın bir
zenciye, hem de Alabama'da, yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi. Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi, verdim. Bir hafta sonra, kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda...
'Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini
verdi.


Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi kutsasın...
En İyi Dileklerimle,
Bayan Nat King Cole.'



Üçüncü Ders :

Size Hizmet Edenleri Hep Hatırlayın...

Bir pastanın üç otuz paraya satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu... Çocuk sordu:
'Çikolatalı pasta kaç para ?'
'50 Cent.'

Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu:
'Peki, Dondurma Ne Kadar ?'
'35 Cent.' dedi garson kız, sabırsızlıkla. Dükkanda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit
geçirebilirdi ki...
Çocuk parasını bir daha saydı ve
'Bir dondurma alabilir miyim, lütfen ?' dedi.
Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu, birden. Masayı sanki akan gözyaşları temizleyecekti.

Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı
15 Cent'lik bahşiş duruyordu..


Dördüncü Ders :

Yolumuzdaki Engeller...

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak diye gözlüyor... Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolasıp saraya girdiler. Pek çogu kralı yüksek sesle eleştirdi.Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.
Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye başladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına çekti.Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir
kesenin durduğunu gördü.
Açtı... Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde...
'Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir.' diyordu kral.Köylü, bü gün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.
'Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır.'


Beşinci Ders :

Önemli Olan Vermektir..

Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı, beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden antikorlar oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an
duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve 'Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı' dedi.
Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu.Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de
giderek soluyordu...
Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu :
'Hemen mi öleceğim ?'
Ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini düşünüyordu.

Alıntıdır.