Kan ya da evlilik yoluyla birbirine bağlı kişiler arasındaki ilişki. Akrabalık denilince akla ilk gelen şey, genellikle "aile çevresi" yani ana ve baba ile onların sorumluluğu altındaki çocuklardır. "Aile yuvası" nın ötesine de uzanan akrabalık bağları, çekirdek aileden uzaklaşıl-dıkça gevşer ve karmaşıklaşır.

Akrabalığın temelinde evlilik ve soyzinciri yer alır.
Soyzincirini ve evliliği ilk bakışta, biyoloji zorlamaları belirliyormuş gibi görülmekteyse de, yaklaşık yüz yıl boyunca yapılan tarih incelemeleri ve etnografya araştırmaları sonunda, bu görüşün aldatıcı olduğu ortaya çıkmış, daha 1888'de Durkheım, kan birliğinin, akrabalığın zorunlu koşulu olmadığı gibi, yeterli koşulu da olmadığını ileri sürmüştür.
Nitekim, evlat edinmenin de bazen kan bağı kadar önem taşıdığı tartışılmaz bir gerçektir. Günümüzde evliliğin, "ailenin kaynağı" değil, ancak görünümlerinden biri olduğu konusundaki görüş oldukça yaygınlaşmıştır.
Tekkarıh aile sistemi, biyolojideki düzenin hukuk diline aktarılması olmadığı gibi, doğanın tarihte sürekli bulunuşunu belirten bir "toplumsal hücre" de değildir.
Yalnızca, yapısı ve kapsamı bakımından, özel mülkiyete dayalı bir kurumdur;
hattâ akrabalık ilişkilerinin, doğanın zorla kabul ettirdiği bir olaya dayalı toplumsal
çeşitlenmeler oldukları söylenebilir.
Bu görüşü hiçbir gerçek, yakın akraba arasında cinsel ilişkinin yasaklanması kadar açık bir biçimde gözler önüne seremez.