Park bir sevdadır | Milli Park | Kolay Park Etmek | Linkin Park brush | Böyle park edilir |

Park kimi zaman tezgâhında ince ince sevdayı dokur. Kimi zaman yalnızlığı, kimi zaman da yalnızları...

Kimi zaman, bir şairin yazdıkları arkasına saklanır insan; bir sevdaya, bir yazıya başlayabilmek için. Hele, Özdemir Asaf "Kent dayanıyor, bahçenin duvarlarına/ Yeni bahçeler çiz, gözlerinin kuşlarına" diyorsa; yazı bir yana sevdayı bile aralayamazsınız. "Gözlerinin kuşlarına, yeni bahçeleri..." çizebilmek yürek ister çünkü!.. Belki de doğanın gizemine yıllarca tanık olmuş biri, gökyüzünün boşluğuna bu düşünü karalayabilir.

Park, bir sevdadır: Ama "gözlerinin kuşları" ise bambaşka bir coğrafyayı gerektirir. Belki... Serçeler, güvercinler, uzun yolculuğuna çıkan salyangozlar, uğur ve cırcır böcekleri, karıncalar, nereden geldiği belli olmayan tekir kediler, akasyalar, çınarlar, salkım söğütler, güller ve çimen kokusuna lacivert gökyüzünden biraz bulut eklerseniz; belki!.. Park bir sevdadır... Ne var ki, parkta sevdalanılmaz; küçük kesişmeler olur yalnızca. Oysa sevdalananlar, parka gider...

Caddenin ortasında kamyonlar, otobüsler, taksiler, "pıstada pıstada, çıstak çıstak" müziği ile sağa sola bakış atan ve bir yandan da sık vites değiştiren çılgınların korna ve siren sesleri arasında, nasıl olur da siz sevdanızı aralayabilirsiniz?.. Ya birine çarparsınız, ya sesinizi duyuramazsınız ya da çekingen ve tutuksanız, o curcunada yanlış bir sözcük kullanırsınız ve başlamadan biter bu büyük sevda serüveni. Çünkü kent, bahçenin duvarına dayanmıştır.

Park; şiirini, tezgâhında ince ince dokur. Kimi zaman sevdayı, kimi zaman yalnızlığı, kimi zaman da yalnızları dokur: Onaltıncı yüzyılda, doğadan esinlenmiş altın renkli yaprakları, isli mürekkebi ile bezeyen Veli Can gibi. Ya da aynı çağın tezhip ustası Kara Memi'nin sümbülleri ve bahar dallarını ak kağıt üzerine serpiştirmesi gibi...

Aaah, ne çok yalnız vardır çağımızda!..

Abartmayalım: Binlerce yıldan beri yalnızlık hükmünü sürdürür. Park, yalnızlıktır, gizemdir, sessizliktir. Ölüm ve dirimin garip sofrası! Belki de yalnızların açık hava sığınağı. Bir çocuğun kumda oynayışını izlerken, dalıp başka denizleri düşünmek belki. Bir kaçış da denebilir. Kimden mi? Kendinizden ve her şeyden belki. Belki de gözlerinizin takıldığı beyaz bir güle konan kelebek... Belki de, belki de hiçbir şey; buluta asılı kalmış ay gibi... Seçmek, elinizde değil artık. Park sizi kuşatmıştır.

Her parkın kendi sesi vardır: Kendi sessizliği olduğu gibi. Her park bir gizemdir. Gülün yapraklarını aralayışı da denebilir. Bir ağaç altı, bir kanepe, çimen kokusu ve yeşili, fısıldaşmaların görkemli mekânıdır park ve parklar... Bir de küçük bir serçe, konduğu dalda şaşkın bakışları ile sizi süzüyorsa!..

Ama parkta, bir ağaç altında sevdalanırken, bir küçük kertenkele bakıyorsa size; çığlığınızı kimse önleyemez. İşiniz biraz zorlanır o kadar!.. Hiçbir park, sıradan değildir. Hiçbir sevda sıradan olmadığı gibi. Çılgın bir kentin labirentindeki park, akvaryumdur; umudu aralayan penceredir. Sözcük oyunlarına bu denli sığınmayalım ama, hiçbir park sıradan değildir. Her mahallenin parkında sevinç vardır, çünkü çocukların tek özgür alanıdır parklar. Salıncaklar, kaydıraklar, kum havuzu ve ikili merdivenler. Hele, gökyüzü ile yeryüzü arasında sarkaç gibi sizi havalandıran salıncaklar!

Parkların, televizyon dizilerindeki gibi dedikoduların açık hava alanı olduğunu da unutmayalım. Belki de bu alışkanlık, Ege ve Akdeniz'in kent devletlerindeki revaklı gezi alanlarından beri sürüyor. Çünkü, gökyüzü boşluğunda uçup gider dedim–dediler!.. Dedikodu için mimari alana pek gerek yok ama parklar, kutsal toplanma alanıdır. Çünkü, insanoğlu için dedikodu kutsaldır!

(Alıntı)