Beyrutlu bir kadın sanatçı Zena el-Khalil'den
mektup...

Öksürmeye başladım, ama neden bilmiyorum. Soğuk algınlığı değil. Sanırım strese karşı gösterdğim bir
tepki. Bedenimi güçsüz hissediyorum. Ağzım hep kuru, ne kadar su içersem içeyim. Çok su içmekten
korkuyorum, çünkü o da bitebilir!

Dün gece, muhtemelen tüm hayatım boyunca yaşadığım en korku dolu geceydi. Öylesine yorgun ve bitkindim ki...günlerdir uyumadım. Sessiz bir an olduğunda, bu sefer karnımdaki ve kalbimdeki gerilim uyumamı engelliyor.

Dün gece 15 bomba saydık Dahiyeh’e düşen (Beyrut kırsalı)... ve bunlar yanlızca bizim duyduklarımızdı.
Gece kendime şöyle dedim: eğer en azından birazcık uyumaya çalışmazsam, yorgunluktan aklımı yitireceğim,
ve beni öldüren şey bu olacak. Yemek de yiyemediğim için, fiziksel olarak güç kaybediyorum. Bu noktada
bunlar hep psikolojik.

Biliyorum, güçlü olmalıyım, ve olacağım; ama şu anki gidişatımı inkar edemem. Ve bence insanlar kahramanlık
kadar, düşkünlük hakkında da birşeyler duymalılar. Birçoğumuz işleri yoluna koymak için yoğunca
çalışıyoruz. Beyrut’ta koşturup, insanlara yemek, su, ilaç ulaştırmaya çalışıyoruz; iletişim işleri
yapıyoruz, vs; ama bu bizim korkmadığımız, yorgun ya da hasta olmadığımız anlamına gelmiyor.

Dün gece, şimdiye dek olan en kötü bombardıman altındayken, gürültüden artık o kadar korkmadığımı
farkettim. Ne kadar da çabuk alışılıyor. En acıtıcı şeyin “BİLİNMEZ” olan olduğunu farkettim. Yarın ne
olacak? Tüm bunlar ne zaman bitecek? Herşeyi yeniden nasıl kuracağız? Mülteciler geri gelecek mi? Güneydeki
insanlar nasıl? Ve tüm bir ülkeyi cezalandırmak neden? Tüm bunların arkasındaki asıl plan nedir? Daha ne kadar kötüye gidecek?

Kocam ve ben mültecilere ev sahipliği yapıyoruz, ülkeden çıkacak yolu bulmalarına yardım ediyoruz. Bu
sabah ikisi ayrılmayı başardı, bir Alman ve Bir İsveçli. Diğer ikisi İngiliz ve Amerikalı. İlginç olan
şu ki, burdakiler arasında Amerikan elçiliği, vatandaşlarına en az yardım edeni. Elçilik telefonu
pratik olarak servis dışı.

Arkadaşım Amanda (birkaç gün önce karşılaştığım biri), elçiliğe gidebilmek için araba kiralamak zorunda kaldı
(Beyrut dışına) ve ona söyleyebildikleri tek şey, ne yapacaklarını bilmedikleri ve internet sitesini takip
etmeye devam etmesi gerektiği. İnternet sitesinde tek görebildiği, 5 gün sonra bir tahliyenin olacağı, ve
tahliye sırasında bunun için ödeme yapması gerektiği! Evet, kendi vatandaşlarına tahliye için ücret
ödeyeceklerini söylüyorlar! Buna inanabiliyor musunuz?!

İnsanları tahliye etmeye çabalamak bende stres yarattı. Eğer ayrılma şansım olsaydı ne yapardım?
Ayrılır mıydım? Arkadaşlarım ne olacak? Ailem? Sanat stüdyom? İngiliz pasaportum var, kocamla birlikte
tahliye edilebilirdim. Ya peki en iyi arkadaşım Maya’ya ne olacak? Çok nadir görülen ve kötü bir
KANSER türüne yakalandı! Bir kaç önce teşhis edildiğinden beri ona bakıyorum ve biliyorum ki
şimdiye dek iyi olmasında bu etkili oldu. Yakalandığı kanser türü “tedavi edilemez”, ama ironik bir şekilde,
bombardımanın başladığı gün, doktor tümörlerin küçüldüğünü söyledi! İnanılmaz- gerçek bir mucize.
Maya’yı bırakamam!

Ya stüdyomdaki eserler? Ya tüm fırçalarım, boyalarım, parlatıcım ve kitaplar! Tüm kitaplarım! Yeniden-
aklından geçen çılgınca şeyler.
Ya resim albümlerimiz? Aile resimlerimiz? Hatıralar...
Ya birkaç yaz önce, kötü bir ayrılığın ardından üzgünken, balkonuma yaptığım çizimler?
Peki ya sakladığım tüm aşk mektupları? İçinde gençliğimin hikayesi olan, bir gün kızıma vermek
istediğim mektuplar.

Peki ya diğer en iyi dostum? Köpeğim Tampopo? Benim güzel Jack Russel terrierim, beni hiç bırakmayan. Hep
bir saflık ve şefkat kaynağı olan... Melek gibi gözleri olan... Köpeklerin tahliyesine izin
verilmiyor. Amerikan arkadaşım Christine köpeğini benim yanımda bırakacak. Küçük, siyah bir köpek Baousi
(Arapça’da öpücük demek). Kalbi kırık! Neredeyse tahliyeye katılmak istemeyecekti. Çok sayıda
konsolosluğa gidip kaydolmaya çalıştı, köpeğini belki alırlar diye. Merak etme Christine, Baousi’ye çok iyi
bakacağım.

Kızkardeşim, okullarda korunan mültecilere gönüllü yardım ediyor. Şu anda para, ilaç, su, yatak ve
battaniye gibi konularda yardım için Lübnan vatandaşlarını arıyorlar. İnsanlardan para istiyor,
sonra gidip mülteciler için ilaç alıyor – kendi inisiyatifi! Annem de katıldı. Bir arkadaş, yardımları
kabul etmek için bir internet sitesi açtı:

http://atrissi.com/helplebanon/

Günün en ahlak dışı haberi: Israil insanlara güneyi boşaltmalarını, çünkü Lübnan’ın güneyini yok
edeceklerini bildirdi. Ama insanlar ayrılamaz, çünkü tüm yollar yıkılmış ya da tıkanmış. Ve dün, insanlar
ayrılmaya çalışırken, İsrailliler onlara ateş açtı! Bir katliam yaşanıyor!

Dün itibariyle yeni saldırı haberleri:
-Israilliler Lübnan’ın güneyini fosfor ve diğer kimyasal bombalarla bombalıyor.
-İsrail, Lübnan kıyısındaki tüm limanları bombaladı.
-İsrail tüm yerel askeri radarlarımızı ve bazı ileri karakollarımızı bombaladı.
-İsrailliler ateşli saldırı tugayına ve Arama ve Kurtarma Ekibine saldırdı. Sivil insan kayıpları oldu.
Bu bir katliamdı – binalarda sığınmacılar da vardı.
-İsrailliler Beyrut kırsalını (Dahiyeh & Haret Hreik) bombalamaya devam ettiler.
-İsrailliler 100 sivli öldürdü ve yüzlerce yaralı var ve güneyi bombalamaya devam ediyorlar.
-İsrailliler dağlara giden yolları bombalamaya başladılar. Shouf’a giden ana bir yolu vurdular.
-İsrailliler dağlardaki bir gaz istasyonunu vurdular.

...neleri vurduklarını takip edemiyorum.

***İsrail Lübnan askeri karakollarını hedef almaya başladı. Lübnan askerlerini öldürdüler. Artık yalnızca
Hizbullah’ı hedef almıyorlar. Tüm Lübnanlılar’ı öldürmeye yöneliyorlar.

Gerçek şu:

İsrail Lübnan’a diz çökertmeye çalışıyor. İsrail, Lübnan’ı ve Lübnanlılık ruhunu yoketmeye çalışıyor.
İsrail, Lübnanlıları birbirine düşürmeye çalışıyor. İsrail, bizi yemek, su ve korunak için aranıp duran
hayvanlara dönüştürmeye çalışıyor. İsrail ile ABD, Suriye ve İran’ı da buna çekmeye çalışıyor. Lübnan’ı
yem olarak kullanıyorlar. Lübnan ortada duruyor. Amerikalılar ve İsrailliler bölgesel bir savaş
başlatmaya çalışıyorlar!!

Lütfen elinizden nasıl geliyorsa yardım edin. Lütfen bu mesajı, bu mektubu dağıtın. Lütfen insanlara neler
olduğunu anlatın. Lütfen hükümetlerinize adım atmaları ve birşeyler yapmaları için baskı yapın.

Lübnan barış dolu bir ülkedir. Bölgedeki, tüm dinlerden insanların barış içinde yaşadığı tek
ülkeyiz.

Haberlerin bu kadar yanlı olması inanılmaz birşey. Yol açılan gerçek yıkımı göstermiyorlar. İsraillilerin
masum sivilleri öldürdüğünden bahsetmiyorlar. Burdan göründüğü kadarıyla tek odaklandıkları şey G8!

İsrail ve ABD gerçekten bizi burdan silip atmak mı istiyor? Onlara, burayı terketmeyeceğimi
söyleyebilirsiniz. Ve birçoğumuz burayı terketmeyecek. Lübnan’ı seviyoruz. Buradaki hayatımızı,
oluşturduğumuz yaşantıyı seviyoruz.

Onlara benim gibi insanlardan bahsedin... kültür ve hoşgörü inşa eden. Anlayış ve barış için çalışan.
Eğitmek için çalışan. Aşkı ve şefkati yücelten. Burada benim gibi binlercesi var. Peki ya biz?

Onlara, benim gibi insanlardan bahsedin, tüm yaşananlara rağmen nefreti öğrenmeyen. Benden
herşeyimi alabilirler, ama onurumu değil. Değerlerimi ve inançlarımı değil. Asla ve asla ruhumu
kıramayacaklar.

İsrail vatandaşlarına, hükümetlerinin bize neler yaptığını anlatın. Onlara şiddetin şiddeti çağırdığını
anlatın. Onlara Lübnan’ın komşuları olduklarını ve birlikte yaşamanın mümkün olduğunu hatırlatın. Şiddet
yoluyla bir anlayışa nasıl ulaşabiliriz ki? O kadar yakındık ki.... O kadar yakındık ki...

Bu acımasızlığı durdurun!

Hala sevgiyle,

Zena el-Khalil