Fatih abi yine çok önemli bir konuya değinmişsin saolasın, ben ise araştırmalarımda Demokrasiyi Batı'dan aldık ve diğer modernleşme reformları gibi yukarıdan aşağı uyguladık. Kendimizi demokrasiyi yerleştiremediğimiz için sürekli eleştirdik. Ama yücelttiğimiz demokrasiyi eleştiremedik. O ideal bir rejimdi, sorun bizdeydi. Bu yüzden demokrasinin eleştirisi olan siyaset teorisi bizde gelişmedi.
Demokrasi klasik Yunan'da yüksek bir fikri ve moral atılım sonucunda gerçekleşmedi. Sayıca çok üstün Pers saldırısına karşı, asillerin ve zenginlerin oluşturduğu atlı ve yaya ordu başarısız kalınca, Salamis Körfezi'nde deniz gücüyle yapılan savunma Atina'yı kurtardı. Ama gemiler için kürekçi gerekiyordu. Kürekçiler ise halktan geliyordu. Siyaset dar oligarşiden halka dayalı demokrasiye geçmek zorunda kaldı. Demokrasiyi yukardan aşağı kuran generaller, Kleistenes, Temistokles ve nihayet Perikles oligarşik ailelerden geliyorlardı. Perikles'in olağanüstü hitabeti demokrasiye tarihi moral üstünlüğünü kazandırdı.
Eflatun, ilk siyaset kuramcısı olarak, demokrasiyi şiddetle eleştirdi. Eleştirileri bugün bile geçerli. Demokrasilerde düzen ve kural kalmıyor, değerler aşınıyor, halk duygularına kapılıp aşırılıklara kaçabiliyor, savaş gibi çok önemli konularda yanlış kararlar verebiliyordu. Çıkan istikrarsızlık daha da baskıcı bir tiranlığa dönüşe neden olacaktı. Demokrasiye daha olumlu yaklaşan Aristo rejimin bünyesindeki sakıncaların giderilmesi için 'politeia' dediği anayasal demokrasiyi savundu. Hem Eflatun hem Aristo demokrasinin yarattığı büyük dinamizmin farkındaydılar. Eflatun'un biraz da haksız eleştirileri büyük ölçüde gerçekleşti. Önce Pelepones sonra da Sicilya savaşlarını kaybeden Atina'da demokrasi yaklaşık 140 yıl yaşadıktan sonra sona erdi.
1776'da başlayan Amerikan bağımsızlık hareketi ve 1789 Fransız devrimiyle yeni kurulan rejimlere demokrasi demekten kaçınıldı. Demokrasi Atina'nın yıkılmasına yol açan istikrarsız rejimdi.
Yeni rejimin adı cumhuriyetti. Kaldı ki halkın doğrudan yönetimi olan demokrasinin, yönetenleri seçmeye dayalı temsili rejimle alakası yoktu. Yönetenlerin az sayıda ve üstün nitelikte olması Atina demokrasisinin sakıncalarını bertaraf edecekti.
I. ve II. dünya savaşlarının açık rejimlerle diktatörlükler yani uygarlıkla barbarlık arasında olduğunu gösterme çabaları, demokrasinin küresel dile yerleşmesini sağladı. Avrupa bütünleşmesi yakın geçmişine bir tepki olarak demokrasinin gelişmesini amaçladı. Komünizm karşısında ideolojik bir cephe oluşturan demokrasi Soğuk Savaş sonunda rakipsiz kaldı.
11 Eylül'le birlikte de İslam'ın kapısına dayandı.
Demokrasinin üç sorunu var: Eşitsizlik, yönetim ve demokratikleşme.
Fransız devriminden sonra son bir devrim daha yapıp eşitsizliği ortadan kaldırmak savunuldu. Marksizm buna yöneldi. Demokrasiyse siyasi ve hukuki eşitlikle yetindi ve ekonomik eşitlikten vazgeçti. Ama Batı demokrasileri refah devleti ve sosyal güvenlik kavramlarıyla tüm topluma önemli kazançlar sağladılar. Komünizm sonrası dönemde, Türkiye gibi tam gelişmemiş, büyük kitleleri yoksulluk ve açlık sınırında olan bir ülkede, demokrasinin sıkıntısız yaşayacağı yanılsaması hâkim oldu.
Bu sorunu bölüşümcü sosyal demokrasi çözemez.
Bir yönetim şekli olarak demokrasi Batı'da sürekli eleştirilirken, bizdeki eksikleri geri plana itiliyor.
Yürütme ile yasamanın birleşmesi, seçim sistemi, siyasi partilerin yapısı, liderlik, politikacıların genel kalitesizliği, bürokrasinin hali, yolsuzluklar, popülist uygulamalar vb. başımız sıkıştıkça yakındığımız, ama bütüncül çözümler aramadığımız sorun alanlarını oluşturuyor.
Büyük kitleler ekonomik eşitsizlikler ya da kalkınmamışlık içinde sürünürken ve demokrasimiz yönetemiyorken, cumhuriyetle çatışarak, demokrasinin üçüncü boyutu olan demokratikleşmeye ağırlık veriliyor. Etnik ve dini cemaat kimliklerinin geliştirilmesi tek sorunmuş gibi sunuluyor.
Biraz ölçü lütfen!

Sürveyan kardeşim,
Siz "çok önemli konu" diye paye biçiyorsunuz ama sizden başka ilgilenen, araştırma yapan, inceleme gönderen yok. Ben istiyorum ki, cevval bir tartışma platformu yaratalım; yoğun bir çarpışmadaki havada vızıldayarak uçuşan mermiler gibi fikirler birbiriyle çatışsın; doğruları bulabilelim. Ancak karşı çıkan, benim düşüncelerime karşı çıkan fikirler savunanlar olmadığı gibi onaylayan ama destek yazıları da yok.
Okuma özürlü bir halkız, bunu biliyoruz. Ama bu kadar mı düşkünleştik?
Biraz daha bekleyelim kendi düşüncelerimizi yayınlamadan önce.
Sağlıcakla ve iyilikle Surveyan.

Fatih abi sitemlerinde ne söylesen haklısın, demokrasi gibi tarihsel gerçekliği bulunan kavramlara bile ilgimiz öyle azki, umarım bir gün Mustafa Kemal'in dediği gibi 'yükselmek sadece ilim ve irfanla olur' sözünü daha iyi idrak ederiz. Saygılar benden fatih hocam...