İkindiden sonra harala gürele bir telaş başlardı bizim mutfakta. Annem kollarını sıvar her seferinde ilk defa yapıyormuş gibi, ilk gelin havasında helva yapmaya koyulurdu.

Neden derdim anne ya.
Oğlum bu gün derdi arefe günü. Adettir ayıptır.Hemen yetiştirelim de sen de bunu dağıt mahalleye.

Hiç sevmezdim dağıtma işini ama ertesi günkü mendilin yanın da verilen harçlıklar daha çok ilgimi çekerdi aslında.

Mis kokulu un helvası çıkardı ocaktan. Evi çok güzel bir koku kaplardı. Sonra annem onları hassas terazi ile ölçermiş gibi taksim ederdi mahalledeki ev oranında tabak tabak. Nasıl ayarlardı bu taksimatı hala çözemedim.

Tek tek tüm mahalleye dağıtırdım ben bunları. Bazı evlerden helvayı verdiğim zaman lokma yapanlar olurdu. Helva tabağını hemen temizleyip yaptıkları lokmaları aynı tabağa koyup, selam söyle diyerek beni geri gönderirlerdi.

Kimileri de kendi çocukları ile bir şeyler yollarlardı. Her memleketin geleneğine göre aslında. Kimisi helva, kimisi tatlı, kimisi lokma...

10 yaşlarında falandım o zaman herhalde. Bu gün arefe günü kapı çaldı ve karşı komşunun oğlu elinde bir tabak ile geldi. İrmik tatlısı yapmış annesi ve apartmana dağıtıyor.

Artık 10 yaşında değilim ve 10 yaşındaki mahallemizde ki insan sayısından daha fazla olan bir apartman dairesinde oturuyorum 7 senedir. Bir tek karşı komşuyu tanıyorum aslında. O da asansöre binerken karşılaştığımızdan.

Bir de rahmetli annem için okutulan duaya gelmişti kendisi. Ben daha gidemedim bile ona.

Annemi hatırlattı bana komşu. Eşim'de hatırladı. Ya annem hep helva yapardı dedi. Kalktı ve yaptı helvayı. Dağıtamadık ama bir güzel annemi andık. Söz verdik kendimize bundan sonra helva yapıp bu geleneği devam ettirelim diye. Malum yarın bayram adettir, ayıptır.

BAYRAMINIZ MÜBAREK OLSUN. HERŞEY GÖNLÜNÜZCE OLSUN.