ŞİİR SANATI
Musiki, her şeyden önce musiki; Onun için tekli mısradan şaşma, Kıvrak olur, erir havada sanki,
Ağır aksak söyleşiye yanaşma. Kelime seçerken de meydan senin; Bile bile bir nebze aldanmalı, Dumanlısı güzeldir türkülerin; öyle hem seçik olsun, hem kapalı.
Güzel gözler tül altında görünsün Gün ışığı titremeli şiirinde. Ak yıldızlar maviliğe hürünsün Ilgıt ılgıt sonbahar göklerinde.
Ara-rengin peşindeyiz çünkü biz; Rengin değil ara-rengin sadece Ancak öyle sarmaş dolaş ederiz. Kavalı boruyla, hayli düşle.
Nükte belâsından kurtulmaya bak; Acı zekâ, sulu gülüş neyine? İşe karıştı mı bu cins sarmısak Maviliğin yaşdolar gözlerine.
Tut belagatı boğazından sustur; ' El vurmuşken bir zahmete daha gir; Kafiyenin ağzına da bir gem vur bırakırsan neler yapmaz kim bilir?
Nedir bu kafiyeden çektiğimiz! Hangi sağır çocuk', ya deli zenci Sarmış başımıza bu meymenetsiz, Kof sesler çıkaran sahte inciyi?
Hep musiki, biraz daha musiki Havalanan bir şey olmalı mısra Birdeli gönülden kalkıp gitmeli Başka göklere, başka sevdalara.
Dağıtıp tozu sabah rüzgârına mısraların alsın başını gitsin Kekik, name kokaraktan dört yana... Üst tarafı edebiyat bu işin.
Paul verlaine
(Çev. Selahattin Eyüpoğlu-
Melih cevdet Anday)

SÜLEYMANİYE KÜRSÜSÜNDE
— Kardeşim Fatin Hoca'ya —
Müttefikleriniz dinî de hiç anlamamış: Rûh-ı İslâm 'ı telâkkileri gaayet yanlış. Sanıyorlar ki: Terakkiye tahammül
edemez; Asrın âsâr-ı kemâliyle tekâmül edemez. Bilmiyorlar ki: Ulûmun ezelî dâyesidir, Beşerin bir gün olup yükselecek
pâyesidir,
Müdemicsîne-isafında bütün insanlık... Bunu teslim eder insafı olanlar azıcık. Müslüman unsuru gaayet mütedennî
doğru; Şu kadar var ki değildir bu onun
mahzuru. "Müslümanlık" denilen rûh-ı ilâhî,
arasak,
"Müslümânız" diyen insan yığınından
en uzak!
Dinî tedkîk edeceksek, dönelim haydi
geri; Alalım neş'et-i tslâm 'ayakın bir devri: O ne dehşetli terakki o ne müdhiş sür 'at! öyle bir hârika gösterdi mi insâniyyet? Devr-i fetrette kalan, hem de asırlarca
kalan; Vahşetin, gılzetin a'mâkına daldıkça
dalan; Gömerek dipdiri evlâdını kum çöllerine, Bunda bir nesve duyan hiss-i nedamet
yerine; önce dağdan getirip yonttuğu taş
parçasını, Sonra Haalik tanıyan bir sürü vahşî
yığını, Nasıl olmuş da, otuz yılda otuz bin senelik
bir terakki ile dünyâya kesilmiş mâlik? Nasıl olmuş da o fâzıl medeniyyet, o
kemâl Böyle bir kavmin içinde doğuvermiş
derhâl? Nasıl olmuş da zuhur eyleyebilmiş
Sıddîk? Nereden gelmiş o Haydar'daki irfân-ı
amîk? önce dehşetli zıpırken, nasıl olmuş da
Ömer, Sonra bir adle sarılmış ki değil kâr-ı
beşer? Hâil olsaydı terakkiye eğer dîn-i mübîn, Devr-i mes'ûd-ı kudûmıyle giren asr-ı
güzîn, En büyük bir medertiyyetle mi eylerdi
zuhur? Mündemiç olmas, ruhunda onun
nâ-mahsûr Bir tekâmül, o kadar hârika nerden doğacak?
Yâ ilâhî bize tevfîkini gönder... _
- Âmîn! Doğru yol hangisidir, millete göster... Rûh-ı İslâm'ı şedâidsıkıyor, öldürecek.
Zulmü te'dîb ise maksûd-ı mehîbin,
gerçek, Nâra yansın mu beraber bu kadar
mazlûmîn? Bî-günâhsız çoğumuz... yakma ilâhî!
- Âmîn -Boğuyor âlem-i islâm 'ı bir azgın fitne, Kıt 'alar kaynayarak gitti o-girdâb içine! Mahv olan aileler bir sürü masumundur. Nasıl olmaz ki? Tezelzül veriyor arşa
enin! Dinsin artık bu hazîn velvele yâ Rab!
- Âmîn -Müslüman mülkünü her yerde felâket
vurdu... Bir bu toprak kalıyor dînimizin son
yurdu! bu da çiğnendi mi, çiğnendi demek
. şer-i mübîn; Hâk-sâr eyleme yâ Rab, onu olsun... - Âmîn -Ve'-l-hamdülillâhi Rabbi'l-âlemîn...
Mehmed Akif

kaynak 13
sf:391-392-392-393-394