Modern bilim-kurgularının da öncüleri vardır ve edebiyat kadar eski olan türlerle kaynaşarak bütünleşir. Folklar ve Mitler alaındaki olağanüstü; ütopya (Platon'dan T. More ve Fourier'ye); hiciv (Lukianos'tan Rabelais, Swift, Butler'e) 18. yüsyılın "olağandışı yolculukları" (özellikle restif de la Bretonne); önceleme (L. S. Mercier'den J. Verne ve H.G Wells'e). Her bilim-kurgu anlatısının 4 temel noktaya ayrılmış edebiyat alanının bir kesiminde yer aldığı döylenebilir. Kuzeyde insancıl ve iyimser ütopya; güneyde zaman zaman umutsuz bir hiciv (ütopya dışı ya da karşı ütopya) doğuda ussallık, düşünsellik, gerçeğe dayanma (deneysel gerçekliği ögelerine ayırma ve sonuç çıkarma, mesel ya da alegori gibi simgesel boyut); batıda an düşlem, gerçekdışıcılık, fantazi (fancy), düşsellik ve olağandışılık. Bu durumda bilim-kurgu kimi zaman neredeyse düşsel bir tarzda dile gelir. Her bilim-kurgu öyküsü, belirli ölçülerde bu değişik ögelrden yaralanır. Bunları kendi iç mantığıyla kaynaştırır.

Kaynak: Büyük Larousse, Cilt 3, sf 1642