Çağdaşçılık. XIX. yy. sonlarında ortaya çıkan ve şiirle düzyazıya yeni bir yön veren, ispanyol-amerikan edebiyat akımı.
(Dönemin yavanlığına karşı bir tepki olan ve fransız şairlerinin (V. Hugo, parnasyenler, simgeciler] etkisi altında kalan çağdaşçılık, edebiyatı seçkin bir estetiğe, müzikal ve renkli bir dile yöneltti.

Bu akımın önderi, Ruben Dario [Azul, 1888] belli başlı temsilcileri de Jose Marti, J. del Casal, J.A. Silva idi. Bu sanatçıları A. Nervo, J. Herreray Reissig, R. Jaimes Freyre, L. Lugones, J.S. Chocano izlediler, ispanya' daysa çağdaşçılık özellikle J.R. Jimânez ve A. Machado gibi yazarları etkiledi.)

XX. yy. başlarında da Brezilya'da ortaya çıkan edebiyat akımı.
Avrupa'nın öncü tekniklerini ve biçimsel arayış kaygısını benimseyen, Parnasse ve natûralizmininin etkisindeki akademik ve resmi edebiyata tepki gösteren, eleştirel bir ulusal bilinç oluşturmaya çabalayan çağdaşçılık, brezilya edebiyatına XX. yy.'ın yolunu açtı.
Akım, bazı yeni şiirlerin okunması ve eskiye karşı çıkanların koruyucusu durumundaki akademi üyesi Graça Aranha'nın bir konferansından başka, Anita Malfatti ve Di Cavalcânti'nin tabloları, Victor Brecheret'nin heykelleri, Villa Lobos'un müziği ile Çağdaş sanat haftası sırasında (13-17 şubat 1922) Sâo Paulo'da ortaya çıktı.

Bu ilk evreye, özellikle yerleşik estetik anlayışlarıyla bağları koparma isteği egemendir. Başlıca çağdaşçı bildiriler, Mârio de Andrade (Pauliceia Desvairada, 1922; A Escrava gue nâo 6 Isaura, 1925), Oswald de Andrade (Manifesto de poesia Pau-Brasil, 1925), Plinio Salgado ve Cassiano Ricardo (Vamos caçarpapagaios, 1926) ve Gilberto Freyre tarafından yazılmıştır. Çağdaşçılar, tekniklerini aktarmakla birlikte Avrupa'dan bağımsız olduklarını belirtmek için, halkın ve ülkenin kültürel temellerini araştırdılar ve Kızılderili uygarlığını hareket noktası olarak seçtiler.
Bu milliyetçi bildiriler genellikle siyasi bağımlılıklara yol açtı.



kaynak 2
4.cilt / s.2539