Tenis maçı tekler (erkek ya da bayan yalnızca iki kişi arasında), çiftler (erkek ya da bayan ikişerli dört oyuncu arasında) ve karışık çiftler (çiftler birer erkek ve birer bayan oyuncudan oluşur) arasında oynanır.
Bir maç, erkeklerde 5, bayanlardaysa 3 set olarak düzenlenir.
Bazı tur-nuvalardaysa hem bayanlarda, hem de erkeklerde maç 3 set üzerinden oynanır. Set en az altı oyundan oluşur. Kazanacak kişinin rakibine karşı iki oyun fazla alması gerekir. Kazanılan ilk puan 15, ikinci 30, üçüncü 40 ve dördüncü "oyun"dur. Dördüncü puanı ilk yapan oyuncu kazanır.
İki oyuncu da 40'taysa, oyun berabere sayılır; bundan sonra alınan puana avantaj denir. Avantajı alan taraf bir puan daha alırsa, seti kazanmış olur. Ama avantajlı tarafın rakibi bir puan alırsa, durum yeniden berabere olur ve oyun taraflardan biri üst üste iki puan alana kadar sürer.
Yarı alanlar maçın başında, kura çekilerek verilir, daha sonra oyuncular birinci, üçüncü, beşinci oyun ile her setin sonunda yan alanlarını değiştirirler.
Raket tahtadandır ve ağırlığı genellikle erkekler için 450 gr'dır. Örgüsü genellikle kuzu barsağmdan ya da naylondandır. Raket çerçevesi son zamanlarda metalden yapılmaya başlanmıştır ve hatta bükülebilir. Üstü tek katlı flanelle kaplı olan kauçuk topun ağırlığı 56,7-58,47 gr'dır, çapıy-sa 63,5-66,7 mm arasında değişir. Kort adı verilen düz ve sert oyun alanı, İngiltere, Avustralya gibi bazı ülkelerde çok kısa kesilmiş çimle, başka yerlerdeyse kırmızı bir toprakla kaplıdır.
Sentetik kaplamalar kullanımda ve hava değişimlerinde kolay bakım (yağmur sonrası hızlı kurulama gibi) ve dayanıklılık (yaklaşık 10 yıl) üstünlüğüne sahip olmakla birlikte, böyle kortların oyun için yetersiz olan bazı özellikleri de vardır. Oyuncuların giyiminde beyaz renk zorunlu olmakla birlikte, günümüzde artık renkli giysilerin de üst düzeydeki yarışmalarda giyildiği görülmektedir. Teklerde, servis ilk oyunun kazanılma süresi boyunca oyunculardan birine kurayla verilir. Daha sonra servis, her oyunda taraf değiştirir. Çiftlerde eşlerden her biri sırayla servis kullanır, böylece her oyuncunun dört oyunda bir servis atma hakkı vardır. Servis atan oyuncu, servis çizgisinin "hayali" bir uzantısı ile orta çizginin arasında, dip çizgisinin arkasında yer alır. Bir eliyle havaya attığı topu, öbür elinde tuttuğu raketle yukarıdan aşağıya doğru vurur ve karşı alana düşürür. Topa vurduğu zaman servis atan oyuncu ayağını oyun alanına koymamalı, korta dokunmaman, yerle bağını yitirmemeli, koşmamalıdır. Top fileye (ya da ağ) değmeden üstünden geçmeli ve servis karşılayan çaprazdaki yan alana ya da kortu sınırlayan çizgilerden birinin üstüne düş-melidir. Servis atan bir hata yaparsa, servisi ikince kez kullanır. Gene kaçırırsa, karşı taraf bir puan alır. Servis iyiyse, ama fileye değmişse atış yinelenir.
Servisi karşılaşan, ağın üstünden gelen topu geri göndermeyi başaramazsa, belirlenmiş sınırların dışına gönderirse, topu yere değmeden (oysa vole bütün oyun boyunca serbesttir) ya da yere iki kez değdikten sonra karşılarsa, bir puan kaybeder. Oyuncu şu hareketleri yaparsa da bir puan kaybeder: Raketiyle topa birden fazla vurur 3 8 ya da dokunursa; fileyi aşmadan vole topuna vurursa; bedenini, raketini, giysilerim fileye, direklere, vb 'ne değdirirse; ağuı üstünden topu doğrudan geri göndermeden önce top iki kez yere vurursa; karşıladığı top kort sınırlarının dışında yere değerse; top kendisine dokunursa. Karşılaşma, filenin bir yanında sandalyede oturan bir hakem tarafından yönetilir. Hakeme, yüksek düzeydeki yarışmalarda, her biri yalnızca bir çizgiyi izleyen çizgi hakemleri yardımcı olur. Gerçekte de, vuruşun iyi (topun çizginin üstüne ya da içeriye düşmesi) ya da kötü olması (topun dışarıya düşmesi) için birkaç milimetre yeterlidir.

On dört yaşında dünya şampiyonu olan Suzanne Lenglen dört temel ilkenin yerleşmesini sağladı: Gözleri toptan ayırmamak; dizleri bükmek; bedenin ağaiığını öne vermek; bedeni sürekli, fileye göre yan tutarak oynamak. Bunları temel alan oyuncu, elinin ve raketin sapını tutan parmaklarının durumunu vuruşlara göre ayarlar. Vuruşlar düz ya da sağ vuruş (dri-ve ya da forehand), ters ya da sol vuruş (backhand, raketin öbür yüzüyle topa vurmak), smaç (smash) [üstten yere doğru topa vurmak], lob (topu, aşağıdan yukarıya doğru, fileye yaklaşmış rakibin çok üstünden aşırtmak), vole (yere değip sıçramadan önce topa vurmak), yarım vole (topa yere değer değmez çok alçaktan vurmak) olarak sıralanabilir. Tenisteki öbür vuruşlar arasında da kesik vuruş ya da chop (topun hızım kesmek ve düşürmek amacıyla, kolu yukardan aşağıya hareket ettirip, raketi topun alt kesimine hafifçe değdirerek yapılan vuruş), passing-shot (topu, fileye yaklaşmış rakibin sağından ya da solundan atmak), drop-chop (dip çizgisindeki oyuncunun yetişemeyeceği biçimde topu file dibine düşürmek) belirtilebilir.
Topların hızı ve açıların değişikliği, hatta yörüngelerin değişikliği göz önüne alındığında, iyi bir oyuncunun temel niteliklerinden biri, durumu önceden görebilmektir. Yalnızca yakalamak ve geri göndermek için bütün toplara koşmak yeterli değildir, ayrıca rakibi gözlemek, topunun nereye gidebileceğini anlayabilmek, hatta şu ya da bu biçimde geri göndermeyi düşünmek gerekir. Rakibin atış açılarını sınırlayan ağa yaklaşma, güçlü ve değişik vuruşlar sağlar.