Oldu mu Kadir Mevlam bu da oldu mu
İsmailiminen noksanların doldu mu
Dosta düşmana da gülünç ettin
Buda oldu mu



Yeter olsun mevlam yeter olsun
Bunca çektiğim çilelerim dolsun
Benim kaderime gülende
Benden daha beter olsun.

Babası Yaşar TAŞ’ ın 2000 yılında Belediye görevlisi olarak gittiği Kırıkkale yolunda trafik kazasında ölen İsmail TAŞ’ a ağıdı

Sabahtan sabaha da okunur ezan
Dizlerim tutsa da bastığın yerleri gezem
Gözlerimin yaşı mürekkep olsa da
Sana hergün mektuplar yazam.



Alemim var alemim var
Dividim var kalemim var
Uçan kuşlarınan babam oğlu
Sana selamım var.



Bir yel esiyor bir yel esiyor urumdan
Gonca gaflet kalkmaz oldu serimden
Güvendiğim bir sen idin babam oğlu
Hiç tutmadın elimden.

Elmas Gökalp’ ın 1992 yılında ölen abisi Kadir Turgut (Kara Kadir)’a söylediği ağıt

Toprak olsam yarga yarga yarılsam,
Sel olsam da bölge bölge bölünsem,
Buralarda geçirdim fırsatı kuzum,
Mahşerde bulsam boynuna sarılsam.



Altınızda taşlar batar,
Üstünüzde otlar biter,
Öpemediğim o tatlı canlarını kuzum,
Yılanlar çayanlar yutar.



Niğde’den yüklediler göçünü,
Doktor hekim gelmiş bulmamış çareni,
On sene üç ay oldu kuzum,
Taramamış saçını.



Evimizin uğru üç ağaç incir,
Ellerim kelepçede kollarım zincir,
Eğer gel dersen kuzum bana,
Kırarım zinciri varırım sana.
Yedi devem varda yedisi de elimde,
Yedi yaram varda yedisi de kolumda,
Gelme kuzum gelme benim üstüme,
Sarı Abdullam var benim serimde.



Bir taş attım karlı dağın ardına,
Vardı düştü sarı Abdullamın yurduna,
Gecelere dek geldin kuzum,
Melhem olmadım da senin derdine.



Niye ben seveyim de,
Kara toprak sarılsın,
Seni vuran eller Abdullam,
Köklerinden kırılsın.



Emen çöllerinde kalan kuzum,
Anasız babasız ölen kuzum,
Yalnız kuzusu,
Anasız babasız kalan kuzum.

Elmas Pınar’ın 1995 yılında kazada ölen oğlu Abdullah için söylediği ağıt

Urumdan gel kömür gözlüm Urumdan,
Gam kesafet kalkmaz olmuş serimden,
Sen gittinya babam oğlunun oğlu,
Kimler tutar ahraz kuzuyun elinden.



Aşağıdan gelirde aydın avcısı,
Yukardan gelirde acem sucusu,
Musamı da ölmüş demişler,
Çırpını çırpını gelir de güççük bacısı.

Zilfi Gökalp’ın 10-01-2005 tarihinde ölen yeğeni Musa’ya (Genç)ağıdı.

Utan kara yerler utan,
Saçlarıda tutam tutam,
Kara yeri vatan tutan,
Babam oğlu genç kardeşim.



Dağda bayırda gezen,
Koyunu arkadaş eden,
Bir gün yüzü gülmeyen,
Kadersiz babam oğlu.



Daşdan yastıklı,
Keçeden yorganlı,
Gençliği kara topraklı,
Kadersiz babam oğlu.

Fadimana Soylukan’ın 21-01-2003 tarihinde ölen kardeşi Kenan Soylukan’a ağıdı

Uçtu ördeğimiz,viran kaldı gölümüz,
Acaba da nirelerde kaldı garip ölümüz,
Yüklediler göçünü de sormadılar suçunu,
Daramışlar da efil efil emmimoğlu saçını.



Yeşil ördek yeşil ördek,
Hanı senin eşin ördek,
Analarıda anasız kaldı Haydar,
Garibim sırma yelekli.

Kör Elif (Bilgi)in 29/3/1985 tarihinde ölen Abdullah Dokuza (Yandım Çavuşa) ağıdı.

Yaylacılar yaylasına yürüsün
Otlar bitsin kapıcığın bürüsün
Geliyim dedin gelmeyi virdin babam
Senin ömründe kuru yerde çürüsün.



Hasandağı da ne boranlı başın var
Yastık koyupta yaslanacak daşın var
Zalim felek ne örneksiz işin var



Kiminin anasının alın,yavrularını öksüz gon
Kiminin babasını alın,hanesini ıssız gon.



Bir geyik geldide buynuzunu ığradı
Hancer vurduda ciğerimi doğradı
Zalim azrail yine bize uğradı.



Yedi devem varda yediside elimde
Yedi yaram varda yediside kolumda
Hem ayrılık hem ölüm var serimde.



Hani çoban seninde sağmalın yozun
Eşmede sağmalında, goyakta yozun
Zalim felek yetim koydu kuzun.



Hasandağını da bindirdiler boynuma
Göz yaşınıda doldurdular koynuma
Ölümünen ayrılık dillerinide
Almıyordum da aynıma



Giderim giderim de ben giri durdum
Yalanımışta dünya ben yeni duydum
Kara toprağımışta babam
Vatanın yurdun



Yol üstünde kumlu mezar
Yeli eserde külü tozar
Babam bahar aylarında
Adam hanesinden mi tezer



Penceresi de yuka kağıtlı
Koynucuğu da gümüş saatli
Mencilisler içinde ağır sohbetli
Gittin gelmen babam
Yittin bulunmam babam.

Sultan Yavuz’ un 1980 yılında ölen babası Ömer Turgut (çolak Ömer)’ a ağıdı

Yedi devem varda yedisi de elimde,
Yedi derdim var yediside kolumda,
Gelmeyin gelmeyin benim üstüme,
Yiğit yarası var,benim serimde.



Elimi yuduğum pınarım,
Sırtımı dayadığım duvarım,
25 yıllık emeğim,
Yiğidim Mahirim.



Seni vuran dağlımıydı,
Elin kolun bağlımıydı.
25 yıllık emeğim,
Yiğidim Mahirim.



Kahpe felek değirmenin döndü mü,
Döne döne nöbet bize geldi mi.
Kuzumu alınca gedik yerin doldu da,
Gavur vadeciğin yerine geldi mi.



İçerimden de iliğim üzgün,
Dışarımdan da pevranım bozgun,
Aslanım kuzum yiğit Mahirim,
Zalim azrail bize küççükten kızgın.



Aybas aybas olurdum,
Ocaklara kara daş,
Böyle edeceğini bilseydim yiğidim,
Ne kavim olurdum ne kardaş.
Güneydoğu’da 17-09-1994 tarihinde Hakkaride şehit olan uzman çavuş Mahir Tüfekçi’ye annesi Nezaket Tüfekçi’nin ağıdı

gözler vadır bana hep onu hatırlatır
sözler vardır bana hep seni özletir
bakmak istemem senin o güzel gözlerine
duymak istemem senin sözlerini
ne zaman senin sesini duysam
ne zaman senin gözlerini görsem bana hep seni hatırlatıyor
canım ANADOLUM