Masalın yaratıcısı

Eski Yunanlılar bütün edebiyat türlerinin bir yaratıcısı bulunduğuna inanırlardı. Bu inanışa göre.Homa-ros epik türün, Orpheus lirik türün, Aisopos da masal türünün yaratıcısıydı.

Aisopos'un Samos'ta oturan çirkin, kambur, biçimsiz Frigyalı bir köle olduğu, azat edildikten sonra Mısır'a, Babil'e gittiği, önce Atina'da daha sonra Delphoi'de yaşadığı söylenir. Efsaneye göre, Delphoililerle acımasızca alay etmiş, onlar da öç almak için Aisopos'u Hyampaea kayasından aşağı atarak öldürmüşler, işledikleri bu cinayeti haklı çıkarmak için Aisopos'u günah işlemiş olmakla suçlamışlar, ama Apollon tarafından korkunç biçimde cezalandırılmışlardır.

Aisopos çoğunlukla iğneleyici sözler kullanan bir anlatıcıydı; ama hiçbir şey yazmadı. Doğu masallarından kaynaklanan ve Aisopos'un adıyla anılan Masallar, ilk olarak İ.Ö. 325'e doğru Phaleronlu Demetrios tarafından derlendi; daha sonra, İsa'dan iki ya da üç yüzyıl önce Yunanlı Babrias tarafından şiir biçimine sokuldu.

Latin masal yazarı Phaedrus üe daha sonraki Latin ozanları bu kaynağa başvurdular. Bion Aisopu (Aisopos'un Yaşamı) adlı yapıtın yazarı Bizanslı keşiş Planudes'in düzyazı biçiminde derlediği Aisopos'un masalları sonradan La Fonteine'in birçok masalına esin kaynağı oldu.

Ahlak masalları

Aisopos masallarının dörtte üçe yakın bölümü hayvanlar arasında
geçen olayları yansıtır. Masalların çoğunda ahlak konusunda ders
verirken, bazılarında da olayların nedenini açıklamaya çalışan Aiso
pos, halkın yakından tanıdığı bir ahlak anlayışını vermeye uğraşır; bu
nedenle, bazı yüce erdemler yerine, bağlılık, iyilik, çalışma sevgisi, ahn-
yazışma boyun eğme gibi erdemleri öğütler.

Başkalarının saflıklarından yararlanmayı, çevresindekiler gibi
düşünmeyi, güçlüklerin önünde boyun eğmeyi öğüt veren bazı masalla
rıyla, bir ahlak dersi vermekten çok insanlarm çirkinliklerini ve küçük
lüklerini dile getirirler.



kaynak 3
1.cilt / s.48