Bütün zaman ayarları WEZ +2 olarak düzenlenmiştir. Şu anki saat: 
(rptj)galip tekin 
Oğuz Aral rüyama girdi ‘Çiz de çiz’ diyor
Türkiye’nin en tanınmış çizgi romancılarından Galip Tekin, iki yıl aradan sonra tekrar çizmeye başladı Tekin, Penguen Dergisi çizerlerinin ısrarlarına, gece rüyalarına giren Oğuz Aral’ın “çiz” sözleri eklenince kalemi yeniden eline aldığını söylüyor.30 yıllık çizer Tekin, “Çizgi roman dönemi kapandı, uzun zamandır mizah yüklü karikatür var” diyor.
1958’de Konya’da doğan Galip Tekin sinema makinistliği, araba yıkamacılığı yaparak hayatını sürdürmeye devam ederken, kanına çizgi roman virüsü enjekte ettiklerini söylüyor. Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü’ndeyken çizimlerini gören Oğuz Aral’ın “Okulda sana para veriyorlar mı, Gırgır’a gel, hem öğrenirsin, hem para kazanırsın” vaadiyle Galip Tekin’in Gırgır serüveni başlamış. Bir yıl sonra Lak Lak, ardından da Dıgıl’ı çıkarmış. 1995’te Leman’da çizmeye başlayan Tekin, iki yıl önce kabuğuna çekilmiş... Ta ki Penguen’ciler kapısına dayanana kadar. Şimdi yeniden dergi sayfalarına dönen Tekin, 16 senedir eski Kemancı yeni adıyla Riddim isimli barındaki 5 metre kare bile olmayan odasında çiziyor romanlarını. Uzaylı çizimleriyle ünlü Galip Tekin, Beyoğlu sokaklarında dolaşan, fantastik hikayeler yazan, deli olduğu düşünülen kırmızı kazaklı bir adam. Genellikle hayata asabi takılan, boş konuşulmadığı sürece altın kalbini gösteren bu adamın yanına gidip, “Efsane geri dönmüş, hoşgeldiniz hocam” dediğimde terslenerek “Ben efsane falan değilim, nerenizden uyduruyorsunuz! Bir tek efsane var o da Oğuz Aral’dır” deyince ısrar etmiyorum ve başlıyorum sormaya...
Uzaylılardan ne istiyorsunuz?
(Gülüyor.) Şimdiye kadar uzaylılar hakkında kötü bir şey çizmedim. Uzaylılarla bir alıp veremediğim yok ama uzaylılarla uğraşmamın iki nedeni var. İlki küçüklüğümden beri uzaylı hikayeleri dinlemek hoşuma giderdi. İkincisiyse, 12 Eylül döneminde yediğimiz ağır sansür, bizi farklı yönlere sürükledi.
Artık hayatımızı kurtaran çizgi kahramanlar yok, neden?
Gırgır’da herkes anti kahramandı. “Utanmaz Adam” alkolik, hırsız, arsız, kadın düşkünü bir tipti. Avanak Avni, geri zekalı, konuşamayan bir tipti. Kahramanlarımız biraz garip anlayacağın...
Sizin tipleriniz de tekin değil. Hırsızı, katili ne varsa öykülerinizde...
Böyle adamların olduğu yerlere takılıyorum. Ev olarak yaşadığım yerden bahsetmiyorum ama takıldığım yerler hep en berbat yerler oldu.
Öykülerinizi uyuşturucu madde alarak çizdiğinize dair söylentiler olduğunu söylesem...
Yeter herkes aynı şeyi soruyor! Yahu uyuşturucu kullanıyor gibi bir halim var mı? 1983’den beri çiziyorum, hangi can dayanır her hafta uyuşturucu al çiz bu zamana kadar. “Adama bak ne içmiş de çizmiş” lafı geleneksel oldu artık.
Eski öyküleriniz bulunamıyor, kitaplaştırmamak için direniyorsunuz...
Bir ara niyetlendim. Orijinalleri incelediğimde, ne hikayeler yazmışım ağzım açık kaldı. Tehlikeli... Tekrar onları basamam gibi geliyor. Çok ağır dini hikayeler var, cumhurbaba da başbakanda çok kızar sonra... (Gülüyor.)
Çizerken düşünmediniz mi tehlikeli olduklarını?
Dergide çizdiğim için özgürdüm, bir şekilde yediriyorduk ama kitaplaşıp hepsini bir anda sunmak biraz güç gibi... Belki on yıl önce sorun olmazdı ama artık sorun olur.
Tanrıyı çizecek kadar cesaretli bir kaleminiz var oysa...
On yıl önce bir hikayemde, uzaylı dünyaya geliyor ve Peygamber Muhammed’e Kur’an öğretiyordu. Bu öykü yüzünden mahkemelik olmuştum. Meğer Muhammed’i çizdiğim için mahkemeye vermişler. Halbuki gayet güzel bir yüz çizmiştim, özenmiştim üstünde, yakışıklı olmuştu. Ama yemediler...
İçinde şeytan olan hikayeler de çizdiniz ama hiçbiri kötü karakterli değildi.
Şeytan, insanların günah keçisi olmuş. Silah patlar ‘Şeytan doldurdu’ olur, kötü bir şey yapan, ‘Şeytan aklıma girdi’ der. Kainat bir denge üzerine kurulmuş, iyilik varsa kötülükte olmak zorundadır. Severim şeytanı...
Sizin jenerasyonunuzdan çizgi romancı var mı?
Maalesef benden önceki ve benim jenerasyonumda kalmadı. Genç kuşaktan Ersin Karabulut ve daha yenilerden üç dört kişi var.
Çizgi roman kültürü de yok oldu, bu rahatsız edici değil mi?
Çizgi roman dönemi kapandı, mizah yüklü karikatür var uzun zamandır. Yeniden hareketlenir mi bilemiyorum.
Çizmeyi bazen bırakıyorsunuz...
Kimse 30 yıl boyunca çizgi roman çizmemiştir. İnsan sıkılıyor, kafamı, bileğimi dinlendirmem gerektiğinde bırakıyorum. Gerçi benim çizmeye niyetim yoktu da Penguenciler gelip “Abi ayda bir iki defa çizer misin” diye sevimli sevimli sordukları için onları kıramadım. Teklif etmeseler çizmezdim.
Oğuz Aral kızmaz mıydı bu duruma?
Deli misin, adam rüyalarımda beni rahat bırakmıyor bir türlü... “Çiz de çiz! Asla bırakma” diyor... “Yoruluyorum” diyorum “Bana cevap verme” diyerek daha çok kızıyor. Çizmem lazım yani...
Arada kalanlar diye bir öykünüz vardı. Ne demek “arada kalanlar”?
İntihar edenler hakkında yazdığım bir öyküydü. Arada kalanlar ‘Ne cennete ne cehenneme gidebilir, arada kalırlar’ diye bir tezim vardı.
Babanızın intihar etmesinden etkilenmiş olabilir misiniz?
Psikiyatrlara göre çizgimi ve hikayelerimi etkileyecek bir kalıntı kalmamış bende. Bunlara iyi malzemeler olarak bakıyorum.
Mustafa Altıoklar’la kan davanız vardı, bu olayı nasıl çözdünüz?
Tanışmıyoruz, bir gün çıkageldi ve ‘İstanbul Kanatlarımın Altında’ için kanat çizmemi istedi. Çalışmalara başladım. Yalnız soyismi aklıma takıldı. Babamın öldürdüğü adamın adı da Altıoklar’dı ve o da sinemacıydı...
Ne hikaye ama...
Meğer Mustafa bana ilk geldiğinden beri biliyormuş mevzuu bana söylemiyormuş. Fİlmin oyuncusu Akasya’ya sordurdum, doğrulattım. Ölen amcasıymış. Bir gün geldi belki sekiz dokuz defa sarıldık birbirimize.
Normal
