Açlık yalnızca yemeklerden önce duyulan sevimsiz bir duygu değildir. Dünyada her yıl yüzbinlerce kişinin ölümüne yol açan korkunç bir felâ kettir.
Bugün dünyamızda her üç kişiden ikisi doyasıya yemek yiyemiyor. Bu oran, herkesin gereğinden çok yiye*cek bulabildiği zengin ülkelerde ya*şayan talihli kimseler için şaşırtıcı görünebilir. XX. yy .m ortasında, bi limsel ve teknik ilerlemelerin her a-landa mucizeler yaratabileceğine ve insanlığın refahını sağlayabileceğine inanmak kolaydır. Ama yazık ki bu inanç ancak üstün yaşama düzeyine ulaşmış ülkeler için geçerlidir.
Erişkin insanın bir günlük yiyece*ğinde en az 2 300 kalori ve ayrıca or*ganizma için gerekli maddeler de (şe*kerler, proteinler, yağlar v.b.) bulun*malıdır. Bu ölçü, ekonomik yönden kalkınmış ülkelerde 3 000 kaloriyi aş*tığı halde, dünyanın pek çok yerin*de 2 000 kalorinin altındadır. Bu den*gesiz durum her şeyden önce, yiyecek kaynaklarının kısıtlı olduğu ve tarım tekniklerinin hâlâ çok ilkel kal*dığı ülkelerde nüfusun durmadan ar*tışından ileri gelmektedir.

Ayrıca dünyadaki insanların bir kıs*mı yeteri kadar kalori aldığı halde gizli açlık çeker. Çünkü yeteri kadar hayvansal protein alamayan, yani et, süt ve yumurta yiyemeyen bir insan gereğince beslenmiş sayılamaz.

Dünyada açlıkla savaşmak için en etkili yol yiyecek maddeleri üretimi*ni arttırmak ve özellikle bunların eşit biçimde dağıtılmasını sağlayabilmek*tir.

*Birleşmiş Milletler, bu amacı ger*çekleştirmek için 1945'te Beslenme ve Tarım Örgütü'nü (F.A.O. «Food and Agriculture Organization») kur*muştur. Ama dünyadaki bütün er*keklerin, kadınların ve bütün çocuk*ların karnını yeterince doyurabilmek için yapılması gereken daha pek çok iş ve harcanması gereken pek çok çaba vardır.

Nüve Forum » kütüphane » Toplum ve Yaşam » Ekonomi » Ekonomi taslakları » Genel Ekonomi

kaynak12
1.cilt / s.9