YEŞİL ELMA
Nasıl başlamalı bilmem? Zaten onun da nasıl ve nerede başladığı bilinmiyor.Belki başlangıcı olmayan bir zamana tanık olmak için durdum teknenin karşısında.Çekiciliği gizeminde saklıydı ….belki anahtarı olmak istedim kendimce o gizemli zamana….
Sayfalara dökmek kolay duyguları…aşkı sayfalara yazmak kolay…yazıldı da defalarca.Bense suya çalmak istedim aşkımı mayalandırmak için .Suya yazmak istedim gönlümü damla damla…
Hiç kolay olmuyor ama …ilk elime aldığımda fırçayı patır patır akan damlalaırn kontrolsüzce suda dağılmasına bakakaldım.Şaşkınlığın suratımda yer edinmesine fırsat vermedi ustamın beni kendime getiren sesi.Tarihin suyla şekillenip de sayfalara nakşolmuş sanatına sadece seyircimi kalmalı yoksa içersine katılmalı? Bu sanat nasıl öğrenilir(?) diye düşünürken ,ustam karşımdaydı,yol göstericim…İlk sabretmeyi salık verdi bana..”Yeşil elma eni sonu kırmızıya döner.Ama bilmezler bu acı veren bir süreçtir süregelmiştir süregider…”dedi ustam.Anladım ki ben o zaman ustamın bıraktığı ayak izlerini takip etmeliydim.Her durduğu durakta durmalı, her çaldığı kapıyı çalmalıydım.Kapıyı bulmadan anahtar olunmaz ya, önce kapıyı bulmalıydım….Çıraktım artık ve çırak olmanın sorumluluklarını taşımalıydım.Araştırmalı ,takip etmeli,çalışmalı…çok çalışmalıydım.Serüven başlamıştı artık ve itaat etmedilmeliydi bilgiye ulaşmak için.Öğrenilmesi gereken çok fazla konu vardı ve öğrenmenin lezzeti.Mesela o güne kadar bilmediğim geven bitkisinin içinden sızan suyunun sırrını öğrenmek …en güzel sarı boyanın Alanya toprağından elde edildiğini,kırmızının tonlarının İstanbul Çamlıca toprağından elde edildiğini öğrenmek benim için keyifli olduğu kadar esrarengizdi de…Kapılar açılıyor ve her açılan kapı yeni bir kapıyı beraberinde getiriyordu.
E sonuçta fermanların üzerine yazıldığı ,en gizli mektupları taşımakla görevli olan bir sanattan da bu beklenmeliydi.
Ustam gözyaşını akıttı rahleme .Rahlem doluverdi gönlüme .Gönlüm düştü tekneye ,teknemin yüzü gri ….Bu evren ,sen,ben …Anladım ki yüzeyindeyiz birbirimizin .”Benim teknem evren” dedim.Karşımda duran battal bir ebruya bakarak işte tüm haşmetiyle karşımdaydı evren…
“İşte şimdi ebrunun dilini konuşmaya başladın “ dedi ustam.O gün konuşmaya başladık suyla .O anlattı , ben dinledim.O göründü, ben baktım. O aşktı , bense hala kızarmayı bekleyen küçük bir yeşil elma