…Bir türlü okuyamıyorum kırık bakışlarındaki kendimi. Cümleler bir birinden kopuk ve birbirinin üzerine yığınlaşmış sanki. Neden acaba? Her cümlesini, her harfini, yan yana getirmekten ellerim buz tutarca sı şeklinde kırılacak ve tuzla buz olacak bir cam parçası yığını olmuş sanki. Tırnak uçlarınla bir tıkırdatsan, çekirdeği çatlayan dünyanın gürültüsü parlar kulaklarından. Bardaklara dokunuşun geliyor gözlerimin perdelerine, sanki camın içerisine kalbini koymuşsun, o kadar saf ve temiz parlıyor

Düşüncenin ana mayasında, insanların dünya haklarını kesin sınırlarla belirlediğimiz halde bu hakkı gasp edip ve haklarına hiçbir suretle müdahale etmediğimizden ibarettir.

Bu iki kavramsallaşmış yapıyı bir araya getirdiğimiz vakit düşünmenin hangi boyutlarda hayatımızın kademesinde tecelli ettiğini görebilme imkanına sahibiz.
Köleleştirmek adına düşünce ufuklarına vurulan tırpanlama fevkalade toplumumuzda rağbet görmektedir. Biraz gerilime merakımızdan ileri gelen kalıtsal