…Bir türlü okuyamıyorum kırık bakışlarındaki kendimi. Cümleler bir birinden kopuk ve birbirinin üzerine yığınlaşmış sanki. Neden acaba? Her cümlesini, her harfini, yan yana getirmekten ellerim buz tutarca sı şeklinde kırılacak ve tuzla buz olacak bir cam parçası yığını olmuş sanki. Tırnak uçlarınla bir tıkırdatsan, çekirdeği çatlayan dünyanın gürültüsü parlar kulaklarından. Bardaklara dokunuşun geliyor gözlerimin perdelerine, sanki camın içerisine kalbini koymuşsun, o kadar saf ve temiz parlıyor