“Denk olmayan sabrın sonu…”

…Bir türlü okuyamıyorum kırık bakışlarındaki kendimi. Cümleler bir birinden kopuk ve birbirinin üzerine yığınlaşmış sanki. Neden acaba? Her cümlesini, her harfini, yan yana getirmekten ellerim buz tutarca sı şeklinde kırılacak ve tuzla buz olacak bir cam parçası yığını olmuş sanki. Tırnak uçlarınla bir tıkırdatsan, çekirdeği çatlayan dünyanın gürültüsü parlar kulaklarından. Bardaklara dokunuşun geliyor gözlerimin perdelerine, sanki camın içerisine kalbini koymuşsun, o kadar saf ve temiz parlıyor ki, insanın irislerini patlatacak bir beyazlıkta ve saflıkta… Sigarasının son demini çekiyordu içerisine. Durmadan, dünyasının karanlık yüzünden kendine umut etmiş bir şekilde bu sözcükleri geçiriyordu içinden… Aslında seviyordu tılıngi’yi. Kafası karışıktı, bunları düşünürken. Bir tren garında, insanın içini delen bir yağmura da şahit olmuştu. Sigarasının izmariti nerdeyse elini yakmak üzereydi ki, omzuna babacan bir el uzandı, sonra bu el saç uçlarını hafiften bir okşadı
—evlat iyi misin?
Diye bir ses yankılandı zifirilerin ötesinden kulaklarına. Şaşkın, ama yüzünden hiç eksik olmayan bir gülümseme ifadesi ile başını hafifçe salladı… Tren raylarında kalmıştı gözleri. Yağmur tüm elbiselerini delmiş, buğday tenini okşamıştı sanki. Yaşlı adam, tekrar sordu.
—evlat yardım edebilir miyim?
Sanırım senin biraz yardıma ihtiyacın var dedi. İçtiği sigaranın tesiriyle olacak ki başı dönüp, tren durağının raylara olan kısmına, nerdeyse düşmek üzere olduğunun farkında varmadan, bir ağacın gövdesine sırtını dayamış, öne arkaya doğru gidip gelmekteydi… Tekrar başını kaldırıp, sigara içtiğinin sararan bıyıklarından anlaşılan, yaşlı adama, hafif bir bakış salarak
—sigaran var mı? Diye kısık bir sesle sordu.
Yaşlı adam, hafif bir baş sallaması ile
—hele bir ayağa kalk evlat deyince
Hafif kıpırdamaya başladı. Yağmurun tesiriyle dallarında bir hayli su biriken ağaca tutunmaya başladı ki, tekrar başı çok ağrımanın ötesinde dönmeye başladı.
Yaşlı adam;
—hay Allah! Ne oldu sana be evladım? Diye bir anda bağırdı, öfkenmiş gibi kolundan ve omzundan tutarak kendisine yasladı.
Yaşlı adam sordu;
—yavrum bu saate burada ne yapıyorsun böyle tek başına? Diye sorunca, tekrar kendisi sorusunu değiştirdi
—önce senin bir ismin olmalı, söyle bakalım adın ney yavrum?
Hafif bir mırıldanmayla;
—Tarık, dedi.
Peki, Tarık oğlum saat ten haberin var mı?
Tarık ıslanmış saçlarını elleriyle geriye doğru götürdü ve tekrar sordu;
—sigaran var mı?
Yaşlı adam;
—var evlat var, demeye gelmedi, Tarık kendini bırakmaya çalıştı, yüzünü yere doğru eğerek çok kaba bir sesle öksürmeye başladı. Yaşlı adam, sıkı tutarak, kendi kendine kısık bir sesle
—yazık bu gençliğe yazık!
Tekrar Tarık’ı düzelti başını kendi omuzlarına alarak tren garından hafif hafif adımlarla dışarıya çıktılar.
Yaşlı adam, son bir soru soracaktı
—bu saate nereye gidecektin evlat?
Tarık, sadece ufacık kelimelerle
—bilmiyorum. Diyecek mecalli bile kalmamıştı. Yinede kulaklarına gelen bu sevecen yaşlı adamın sorusunu kendini zorlayarak cevaplayabildi. Yaşlı adam, üzerindeki kalın montu çıkarıp Tarık’ın ıslanmış omuzlarına bıraktı. Gecenin bir hayli ilerlemesine rağmen yaşlı adamın Tarık’ı olduğu yerde bırakıp gitmek, içi el vermiyordu bir türlü. Kendi kendine düşündü ne oldu acaba bu tazeciğe? Böyle düşünüyorken yıllar önce başından geçen bir olayı hatırladı. Kendisi Almanya da işçi olarak çalışırken, yol ve dil bilmezken iki üç zibidinin saldırısına uğramış iyi bir dayak yediğini an be an anımsıyordu şimdi. Almayanın ezici soğukluğunda bir ağacın kovuğunda uyuya kalıp iyice hastalandığı zamanları unutmamıştı. Bereket versin ki hemen tren garın çıkışında taksi durağındaki şoföre işaret yoluyla gelmesini ikaz etti. Şoför, yaşlı amcanın haline bakarak, belliydi ki bedeni artık belli bir ağırlık taşımayacağını anlamış olacak ki arabadan fırladığı gibi, yüzündeki tebessümü kaybetmeyen Tarık’ın kolunun altından girerek arabaya binmesini sağladı. Yaşlı amca şoföre arabanın gideceği semti söyledi. Şoför kıvrımlı yolları ve sokak aralarını bir bir kat ettikten sonra şehrin her tarafını görebilen, sevimli ve gök mavisini uyandıran dış cephe boyasıyla, kirlenmiş lacivertli geceye daha bir anlam yüklüyordu sevimli eve. Yaşlı adama yine şoför yardım etti. Cebindeki şıngırtıları duymuş olmalı ki Tarık hafifçene başını kaldırdı, şoföre;
—geldik mi? diye sorar.
Şoför gecenin yorgunluğundan olmalı ki
—hı hı, diye cevapladı.
Yaşlı amca Tarık’ın kolundan girdiği gibi, ikinci katta zorda olsa çıkartmaya başladı. Tarık’ın merdivenlerden yalpalanmasına rağmen yaşlı amca yinede yatağa kadar götürmeyi başardı. Acaba ne olmuştu bu zavallıcağızıma diye kendi kendine söylene söyle aşağı katta, giyilecek bir şeyler bulmaya inmişti. Tekrar yukarı çıktığında Tarık’ın uyuduğunu gördü. Tarık’ın nemli kalan elbiselerini üzerinden çıkardıktan sonra üzerine yorganı örtü…
Kızaran gözlerle yaşlı amcayı pencereden seyrediyor, tuhaf tuhafta evin içerisine ve pencereden görebildiği kadar dışarıyı seyrediyordu, uykunun vermiş olduğu dinçlikle. Ağaçların diplerini yabancı otlardan temizleyen yaşlı adamın yanına fazla ses çıkarmayacak şekilde adımlarını sıklaştırarak vardı. Dizlerini bükerek yere doğru çömeldi. yaşlı amca Tarık’ın yanında olduğunun farkına vararak,yüzüne bakmayarak
-evlat bunları temizlemesen ağaç sağlıksız bir bebek gibi büyür ve sonunda çoraklaşarak dalları kurur ve her esen rüzgarda baş eğmek zorunda kalır .
Tarık ta hafifçene
—hı hı dedi.
Yaşlı amca sıvanmış paçalarını düzeltirken, sabahın ferahlığından olmalı ki bir içten “şükür” çektikten sonra, Tarık’a doğru döndü.
—Tarık yavrum seni akşam tren garında bulduğumda çok fenaydın, konuşamayacak kadar mecal kalmamıştı vücudunda, şimdi konuşmak ister misin benimle?
Tarık;
—Amca sen sor ben cevap vereyim istersen, çünkü nerde başlamak istediğimi tamamen kestiremiyorum.
—Hayır, evlat “insanın en doğalı, yine kendi içinden geldiği gibi ifade etmesidir.”
Tarık;
— Amca kusurumu bağışla ismini bahşeder misin?
—yavrum adım “Yusuf” emekli öğretmenim.
Tarık hafif bir gülümsemesi ile
—öyleyse size hocam diye hitap etsem bir sakıncası olmaz değil mi? diye ekledi.
Yusuf öğretmen;
—tabi yavrum tabi, bir sakıncası yok. Yıllardır aşinası olduğum sıfat, yabancı değilim yani.
—hocam sen sormadan ben başlıyım öyleyse; ben Anadolu’nun sıcak memleketinden(kışında biraz soğuk olur) ve insanlığın yeşerdiği ve mutlu olduğu Kâhta’nın çakıreşme köyünden doğdum. Babamın en küçük oğlu da sayılamam, en büyüğü de. Buna rağmen de babam en büyüğü ile en küçüğün arasındaki ferleri, büyüğü de, küçüğü de dahil olmak üzere okutmaya çalıştı ve çalışıyor da. Bende onlardan üç sene önce kopup, üniversite tahsilimi yapmam için Ankara ya geldim. Burada siyasal bilimler akademisinde okumaktayım. Dün akşam sen olmasaydın tahsilimin son demini yaşayacaktım. Çünkü günün yoruculuğundan sonra, günindinin kızıllığı altında kısada olsa sonu acı ile dolu bir tartışmanın içinde kaldım. Deli danalar gibi bir türlü kabullenemiyordum, günindinin kızıllığında yaşanan bu tartışmanın sonunu. sık sık başımın ağrısından dolayı cebimde ağrı kesici taşırım, öyleki şişesinde kaç tane kaldığını bilmeden gecenin ilerleyen saatlerinde, şiddetlenen başımın ağrısıyla hepsini avuçlarıma aldığımı, ağzımın içinin zehir gibi olduğunu anımsıyorum, birde sigaranın vermiş olduğu tesir olacak ki sırtımı dayadığım ağacın üzerindeki biriken yağmur damlalarıyla yüzümün, ensemin, hafif soğuduğunun hissine kapılarak zor bela gözlerimi açtığımı biliyorum. Fakat kaç dakika veya saat kaldığımı bilmiyorum. Aslında hocam hikâyem biraz uzun fakat sana yine kısaltarak anlatmaya çalıştım.
Yusuf hoca pür dikkat dinliyor olacak ki birden irkildi, sanki olayların akışını kendi kafasında kurguluyormuş gibi bir hali sukutta idi.
—anlıyorum Tarık oğlum. Fakat tereddütte kaldığım nokta, şu tartışma dediğin meseleyi çözmekten aslında uzak değilim, ama beklide yanılabilirim diye ben tahminimi kendimde saklayacağım.
Tarık;
—hocam tahminimi bilemiyorum, velev ki benim yaşadığım çok ızdırabım olan bir tartışmaydı. yusuf hoca;
—peki. Tarık yavrum bilmek istiyorum bu tartışma dediğin olayın iç yüzünü, gerçekten merak ettim doğrusu. Senin gibi tazeciği bu noktaya getiren.
Ve sonradan ekledi,
—önce bir şeyler yiyelim. Belki kafanı toparladıktan sonra anlatırsın bana.
Tarık da onayladı “tamam” diye. Sonra Yusuf hoca evin diğer tarafında bulunan bostanlığa doğru yürümeye başladı, Tarık da arkasından yürümeye başladı,..